บทที่ 135 ผมไม่ถ่ายแล้ว

ถึงแม้ยกกระบองยางในมือขึ้นสูง แม้กระทั่งประกอบกับท่าทางดุดันที่ถลึงตาจ้องมองแล้ว เป้าหมายที่พุ่งโจมตี กลับเป็นที่วางมือของเก้าอี้ที่เย่เทียนนั่งลง

ภายในความเข้าใจของเขา นี่อย่างไรก็เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง!

เพียงแค่ ยืนอยู่ในมุมมองของเย่เทียนไม่ได้คิดแบบนั้น มองพี่ฝางที่ท่าทางโหดเหี้ยม มุมปากวาดรอยยิ้มหยอกเย้าขึ้น

เมื่อสังเกตถึงความผิดปกติของเย่เทียน พี่ฝางอดไม่ได้นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าตอนที่เขาเข้ามา ความไม่สงบในใจยิ่งรุนแรง!

แต่ว่า ไม่นานพี่ฝางก็ดึงสติกลับมา

แอบทอดถอนใจว่าวันนี้ตนเองเป็นอะไรไป ไม่ใช่แค่ถ่ายละครเหรอ? นี่ไม่ใช่เรื่องที่ตนเองตามล่าความฝันเหรอ? ทำไมวันนี้มักจะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล่ะ?

พิจารณาถึงตรงนี้ พี่ฝางจึงปรับท่าทีของตนเองให้ดี ว่าตามบทละครที่กำหนดไว้แต่แรกฟาดกระบองยางลงไปอย่างแรง

ปึง!

ตอนที่ใกล้ถึงช่วงเวลาสำคัญ เย่เทียนขยับหน่อยหนึ่งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยลุกขึ้นมาจากบนเก้าอี้

เอาหัวไหล่ดันใต้รักแร้ของพี่ฝางอย่างหนัก ทำให้กระบองอันนี้ของเขาร่วงลงในที่สุด

“แก......”

พี่ฝางทำหน้าแปลกประหลาด บทละครนี้ไม่ถูกต้องนะ!

เพียงแต่ เดิมทีเย่เทียนไม่ได้ให้โอกาสเขาเอ่ยปากพูดต่อไป ขยับเท้ามาด้านหน้าเล็กน้อย หัวไหล่ถูเข้าไปจากใต้รักแร้ของพี่ฝาง ต่อจากนั้นชนบนคางของเขาอย่างแรง

พี่ฝางที่น่าสงสารกำลังจะพูดพอดี โดนแบบนี้ไปแบบไม่ทันได้ระวังตัว เกือบกัดลิ้นจนขาดไป

สัมผัสถึงความเจ็บรุนแรงที่ลอยมาจากคางและลิ้น พี่ฝางอดไม่ไหวจับปากไว้ถอยหลังไปสองสามก้าว พอไม่ระวังสะดุดล้มไปหน่อย ล้มนั่งบนพื้นที่เย็นยะเยือกโดยตรง เกือบทำเอาก้นหักเป็นเสี่ยงๆ

“เชี่ย! แกแม่งทำอะไรอยู่วะ!”

ชายกำยำผมสกินเฮดทำหน้างงงวย

เพียงแต่ เย่เทียนทำการตัดสินไว้แต่แรกจะตอบเขาที่ไหน ขยับเท้าด้วยความว่องไว ถีบเข้าไปอย่างโหดเหี้ยมทีหนึ่ง

เจ้าผมสกินเฮดเพียงรู้สึกว่าเจ็บตรงท้อง ทนไม่ไหวงอตัวลง เกือบจะหายไม่ออกจนหมดสติสลบไป

พี่ฝางเห็นเหตุการณ์ โกรธถึงที่สุดแล้ว

ไม่ใช่แค่แสดงละครเหรอ? จำเป็นต้องลงมือหนักด้วย? ไม่เห็นตัวประกอบเป็นคนเลยทีเดียว!

คิดมาถึงจุดนี้ เขารีบร้อนปีนลุกขึ้นมาจากพื้น ฟาดกระบองเข้าไปยังเย่เทียนอย่างไม่ปรานีอีก

เย่เทียนพึมพำแบบเย็นชา มุมปากวาดรอยยิ้มถากถางขึ้น พอบิดเอว หลบกระบองนี้ไปแบบง่ายดาย

“ฉันไม่เชื่อแล้ว! มาพร้อมกันเลย!”

เห็นชายกำยำผมสกินเฮดที่รู้สึกตื่นตัวปีนขึ้นมา พี่ฝางส่งเสียงสั่งการทันใด กระโจนไปทางเย่เทียนอย่างไม่ลังเลทั้งสิ้น

ชายกำยำผมสกินเฮดถูกเย่เทียนยั่วโมโหถึงขีดสุดเช่นกัน เดินไปตรงกลางห้องสอบสวน ดึงกระบองยางออกมาด้ามหนึ่ง ให้ความร่วมมือกับพี่ฝางฆ่าเย่เทียน

เผชิญหน้ากับชายกำยำที่กระโจนมาโหดร้ายราวกับเสือ ความหมายหยอกเย้าที่มุมปากเย่เทียนยิ่งเข้มข้นขึ้น เหมือนกันยอมรับโชคชะตาอย่างนั้น ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

“ใครใช้ให้แกก้าวร้าว ฉันแม่งจะตีแกให้ตายเลยไอ้เวร!”

เห็นเย่เทียนไม่ขยับ พี่ฝางยังคิดว่านี่เขากลัวแล้ว

ในปากเป็นตะโกนว่า กระบองยางในมือกลับไม่ปรานีสักนิดเดียว ผสมกับเสียงลมคำรามซู่ๆ ฟาดเข้าไปแบบมุ่งไปข้างหน้าไม่หวั่นเกรงสิ่งใด

ชายกำยำผมสกินเฮดขยับโจมตีไปยังเย่เทียนจากอีกทางด้านหนึ่ง มองระดับสัญญาณลับนี้ของทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ร่วมกันเผชิญหน้าศัตรูคนหนึ่ง

ตอนที่กระบองยางในมือทั้งสองใกล้จะโดนตัวเย่เทียน แม้กระทั่งทั้งสองเหมือนสามารถจินตนาการภาพที่เย่เทียนเจ็บปวดร้องคำรามออกมาได้ ในที่สุดเย่เทียนก็มีการเคลื่อนไหวแล้ว

เห็นเพียงเขาขยับเล็กน้อยแบบง่ายดาย ชั่วพริบตาเดียวถอยออกไปด้านหลังระยะห่างครึ่งเมตรได้

พี่ฝางและชายกำยำผมสกินเฮดเห็นแบบนี้ อดสับสนนิดหน่อยไม่ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าระดับความเร็วของเย่เทียนจะฉับไวขนาดนี้

วินาทีต่อมา ทั้งสองหัวใจบีบคั้น ด่าทอเย่เทียนต่ำทรามไร้ยางอาย

ไม่มีอะไรอื่น เนื่องจากเย่เทียนถอยไปด้านหลัง ทำให้พวกเขาเผชิญหน้ากันโดยตรง มีความคิดอยากหยุดลง แต่ร่างกายกลับตามไม่ทันปฏิกิริยาของประสาท