บทที่ 1354 จัดการเรียบร้อย

“ผมต้องการรายงานใครบางคนสักหน่อย!” แองโกลพูดจบเงยหน้ามองเย่เทียนแวบหนึ่ง “แต่ว่าการเสนอราคาของคุณเย่สูงเกินไปจริงๆ!”

“ไม่เป็นไร! พวกเราคุยกันได้อยู่!”

เย่เทียนโบกมืออย่างสบายๆ หมายความว่าเขาสามารถติดต่อคนระดับสูงของตนเองได้แล้ว จากนั้นนั่งลงบนโซฟาแบบสบายอารมณ์ อดทนรอคอย

แองโกลล้วงลูกแก้วใสอันหนึ่งออกมา ไม่รู้ว่าท่องคาถาอะไรท่อนหนึ่งแล้ว

เพียงรู้สึกว่าชี่ทิพย์ในอากาศบิดเบี้ยวสักหน่อย จากนั้นด้านล่างลูกแก้วใสกลายเป็นวิชาค่ายกลแล้วค่อยๆ หมุนวนขึ้นมาตรงส่วนก้นลูกแก้วใส จากนั้นปรากฏขึ้นกะทันหัน ผู้อาวุโสที่สวมเสื้อคลุมยาวสีขาวขอบสีทองคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าแองโกล

“แองโกล ลูกของฉัน เกิดเรื่องอะไรกัน?”

แองโกลนำมือวางไว้บนหน้าอกของตนเอง ขยับตัวไปข้างหน้านิดหนึ่งด้วยความเคารพ “ท่านบาทหลวง พวกเราเจอเรื่องยุ่งยากเข้าแล้วครับ คุณเย่ยังมีชีวิตอยู่”

เย่เทียนในเวลานี้สบสายตาด้วยกันกับผู้อาวุโสแล้ว

ไม่พูดไม่ได้ว่า ความสามารถในการซ่อนตัวของสำนักวาติกันยังโหดร้ายมาก ครั้งก่อนไม่เคยเจอกับตาแก่คนนี้ แต่กลิ่นอายทั้งตัวที่โหดร้ายอย่างยิ่งนั้น แทบจะไม่มีความต่างอะไรกับสมเด็จพระสันตะปาปาในตอนนั้นเลย

น่าเสียดายแค่ว่าในมือเขาไม่มีหนังสือของสมเด็จพระสันตะปาปาและมงกุฎบนศีรษะ ไม่เช่นนั้นความสามารถจะพลิกเป็นเท่าตัวยิ่งกว่าที่แสดงออกมาในตอนนี้เสียอีก

“เย่เทียน? ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับนายมา! คิดไม่ถึงนายยังมีชีวิตอยู่!”

“ไม่มีทางเลือก ผมคนนี้ไม่มีจุดเด่นอะไร ก็แค่ตายยาก!” เย่เทียนโบกมือสบายๆ เขายิ่งทำตัวสารเลวกลับสามารถปกปิดความสามารถแท้จริงของตนเองไว้ได้ ดังนั้นทำให้อีกฝ่ายเกิดการตัดสินใจผิดพลาดอย่างแน่นอน

พอเป็นแบบนี้เมื่อถึงเวลาปะทะฝีมือจริง เขาสามารถมอบความประหลาดใจอันยิ่งใหญ่ให้อีกฝ่ายได้โดยสิ้นเชิง

ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายรับความประหลาดใจแบบนี้ไหวไหม

แองโกลอยู่ด้านข้างก็เล่าเงื่อนไขที่เย่เทียนเสนอมาออกไปเรียบร้อย ได้ยินราคาแบบนี้ ท่านบาทหลวงขมวดคิ้วแล้ว

“เย่เทียน ราคาที่นายเสนอสูงเกินไป!”

สูงเกินไป? นั่นย่อมหมายความว่าต่อรองได้บ้างไง! ตอนนี้ไม่ว่าต่อรองราคามากเท่าไรล้วนได้กำไร ล้วนเป็นเรื่องที่มีประโยชน์ต่อเย่เทียนทั้งสิ้น

“ล้วนเป็นเพื่อนเก่ากันทั้งนั้น ก็ให้ราคามิตรภาพได้ เพียงแค่ดูความจริงใจของสำนักวาติกันแล้วจะมากพอหรือเปล่า”

คำพูดของเย่เทียนไม่มีอะไรต่างจากกำลังตบบนหน้าของสำนักวาติกัน เพื่อนเก่า? นายทำร้ายสมเด็จพระสันตะปาปาจนไม่เหลืออะไรแล้ว นายยังมีหน้ามาพูดตรงนี้ว่าทุกคนเป็นเพื่อนเก่ากันอีกเหรอ?

เพียงแต่ว่าตอนนี้ท่านบาทหลวงก็ไม่กล้าผิดใจเย่เทียนทั้งนั้น

เข้าสู่แดนลึกลับ โอกาสและความเสี่ยงดำรงอยู่ร่วมกัน และโอกาสอันนี้สำคัญยิ่งกว่าทรัพยากรที่ฝุ่นเกาะในโกดังพวกนั้นมากๆ

หลังจากผ่านการต่อรองราคาหลายครั้ง เย่เทียนหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืน จับมือของแองโกลไว้แบบอบอุ่นกระตือรือร้น

การกระทำนี้ทำให้แองโกลยากจะปรับตัว รอยยิ้มบนหน้าก็ค่อนข้างแข็งทื่อ “คุณเย่ ขอร้องอย่าทำแบบนี้เลย!”

ขอเพียงคำพูดแบบนี้เปลี่ยนสถานการณ์ไปอาจจะทำให้คนอื่นเกิดความเข้าใจผิดได้ เย่เทียนไม่สนใจเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสักครู่หาเงินก้อนใหญ่ได้ แค่ไม่กี่ประโยคที่มีความหมายคลุมเครือเท่านั้นเอง ไม่ถึงกับต้องเสียอารมณ์

“ฉันคนนี้นะให้ความสำคัญกับความน่าเชื่อถือมากที่สุด เรื่องที่รับปากพวกนายขอเพียงของของพวกนายมาถึงมือ ทางนี้ย่อมจะไม่มีเรื่องยุ่งยากอะไร!”

เย่เทียนพูดจบก่อนจะออกแรงเขย่าแขนสักหน่อย

ทั้งตัวแองโกลแข็งทื่อพอสมควร การเขย่าของเย่เทียนแทบจะทำเขาลอยขึ้นมาแล้ว

“เย่เทียน ของของนายฉันจะให้คนรีบส่งเข้าไปทันที” ท่านบาทหลวงมองเขาอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง “คนแบบนายนี้ฉันไม่ยอมเป็นศัตรูกับนาย ถ้ามีโอกาสละก็ ฉันคิดว่าพวกเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้”

ไม่มีศัตรูถาวร มีเพียงผลประโยชน์ถาวร

แต่ในใจเย่เทียนกลับหัวเราะเยาะอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้มาพูดจาดีๆ แบบนี้ไม่ใช่ให้ตนเองออมมือตอนอยู่ในแดนลึกลับเท่านั้นเหรอ

แต่ได้เหรอ?

เย่เทียนหัวเราะออกมา “ถ้ามีโอกาส ผมก็ยินยอมคบหากับสำนักวาติกันเพื่อนที่กล้าได้กล้าเสียแบบนี้เหมือนกัน!”

ทั้งสองฝ่ายจับมือคืนดีกัน บรรยากาศกลับไม่ได้กระอักกระอ่วนอย่างในช่วงเริ่มต้น