บทที่ 1357 การฝึกพิเศษ

ถึงแม้บอกว่าการก่อสร้างที่เขาเสี่ยวหมางเสร็จงานไปส่วนใหญ่แล้ว แต่ยังคงมีสถานที่ซ่อนเร้นไม่น้อยกำลังก่อสร้างช้าๆ

สถานที่พวกนี้ไม่ใช่อะไรนอกจากสถานที่ลึกลับแท้จริงของสำนักชิงหนัง ดังนั้นมีเพียงนักพรตเหอจึงลงมือคนเดียว ส่วนคนอื่นรวมทั้งเย่เทียนถึงแม้อยากช่วยเหลือก็ไม่มีทางลงมือได้

ประเด็นคือวิชาค่ายกลด้านนี้นักพรตเหอล้ำหน้าไปมากกว่าทุกคนเหลือเกิน

ดีที่สิ่งอำนวยความสะดวกอย่างอื่นที่เกี่ยวกับด้านการฝึกฝนล้วนสร้างจนเสร็จสมบูรณ์หมด ตอนเย่เทียนพาสมาชิกกองกำลังพิเศษมาถึงห้องฝึกฝน ทุกคนล้วนตกใจค้างแล้ว

ความเข้มข้นของชี่ทิพย์ในที่นี้ทำให้พวกเขารู้สึกตกใจมากขึ้น พูดอย่างไม่เกินจริง แม้แต่ตอนนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ทรัพยากรจัดหามาได้เพียบพร้อม ฝึกฝนอยู่ที่นี่วันหนึ่งก็เหมือนฝึกที่ข้างนอกหนึ่งเดือนเต็มๆ เลยทีเดียว

“ชี่ทิพย์เข้มข้นมากเลย! ถ้าฝึกฝนอย่างหนักอยู่ที่นี่ได้ ครั้งนี้พวกลูกหลานของตระกูลบู๊โบราณเหล่านั้นยังคิดจะมาแข่งขันอีกเหรอ?”

“เหอะๆ ตอนนี้ผมยิ่งรอคอยให้งานชุมนุมเริ่มต้นขึ้นแล้วสิ แบบนี้ถึงสามารถให้พวกเขาเห็นความเก่งกาจของพวกเราดีๆ สักหน่อย!”

สมาชิกกองกำลังพิเศษเหล่านี้ส่วนมากเคยโดนคนของตระกูลบู๊โบราณเล่นงาน นี่ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เพียงแค่ตอนนั้นกลยุทธ์ของพวกเขาเน้นหนักที่คำว่าอดทน ในใจอึดอัดมากแค่ไหนแค่คิดก็รู้ได้

ตอนนี้เงื่อนไขการฝึกฝนยกสูงขึ้น ถ้ายังปล่อยคนพวกนี้ก้าวร้าวต่อไปอีก งั้นพวกเขายังไม่มีหน้าไปพูดจริงว่าตนเองชนะอย่างมีเกียรติอะไรแล้ว

เย่เทียนกลับขมวดคิ้วแล้ว

ก่อนหน้างานชุมนุมเริ่มต้นมีปณิธานแบบนี้ก็ดี แต่หยิ่งยโสจะทำให้คนหลงตัวเอง เขามีหน้าที่ทำให้คนกลุ่มนี้รับรู้ว่าอะไรคือความสามารถของลูกหลานตระกูลชั้นสูงที่แท้จริง

เฉิงชิ่งกลายเป็นตัวเลือกชั้นดีในการฝึกซ้อมครั้งนี้อย่างไม่มีข้อยกเว้น

“ผมรู้ว่าในใจพวกคุณค่อนข้างไม่พอใจ แต่ผมอยากเตือนสติพวกคุณหน่อยว่าลูกหลานตระกูลบู๊โบราณถึงแม้มีคนไม่ได้เรื่องส่วนหนึ่ง แต่มากกว่านั้นเป็นผู้สืบทอดสายตรงที่พวกเขาตั้งใจอบรมเลี้ยงดูออกมา”

“ส่วนพวกคุณล่ะ? ถึงแม้ตอนนี้มีทรัพยากร แต่ถ้าพูดถึงความสามารถอันแท้จริง พวกคุณยังด้อยกว่านิดหน่อย!”

คำพูดของเย่เทียนทำให้สมาชิกกองกำลังพิเศษเหล่านี้เศร้าใจพอสมควร หรือว่าพวกเขาตีทีเดียวก็แพ้ขนาดนี้? แค่คนที่พูดจาบนเวทีเป็นเย่เทียน ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นละก็ เวลานี้เดาว่าเพียงแค่แรงอาฆาตพยาบาทที่กระจายออกมาจากสายตาก็พอจะทำให้คนพังทลายได้

“ทำไม? ไม่ยอมรับใช่หรือไม่?”

มุมปากเย่เทียนมีรอยยิ้ม เพียงแค่ในสายตาทุกคนกลับคือแววของการดูถูกอย่างยิ่ง

“ดีมาก! ผมชอบสายตานี้ของพวกคุณ จำเอาไว้ นี่ถึงเป็นลักษณะที่พวกคุณควรแสดงออกมา!” เย่เทียนพยักหน้าแล้ว จากนั้นชี้ไปยังเฉิงชิ่ง

“คนนี้นะก็คือคุณชายตระกูลชั้นสูงของตระกูลเฉิง เฉิงชิ่ง ถึงแม้บอกว่าตอนนี้เป็นผู้อาวุโสของสำนักชิงหนัง แต่เขาสามารถเป็นตัวแทนความสามารถของลูกหลานญาติสายตรงในตระกูลบู๊โบราณส่วนใหญ่ได้!”

มุมปากของเฉิงชิ่งกระตุกเล็กน้อย ความสามารถของเขาเอามาเปรียบเทียบกับพวกไม่เอาไหนเหล่านั้นได้เหรอ? เขารู้สึกว่าเย่เทียนกำลังด่าเขาอยู่

เย่เทียนไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ “ต่อไปนี้ยังมีเวลาอีกสามวัน สิ่งที่พวกคุณต้องทำก็คือล้มเขา! ไม่ว่าพวกคุณใช้วิธีอะไร ขอเพียงพวกคุณสามารถทำจุดนี้ได้ ผมก็ยอมรับว่ากองกำลังพิเศษยังมีความสามารถต่อสู้อยู่บ้าง”

“ไม่เช่นนั้นละก็ การแข่งขันอะไรก็ไม่ต้องเข้าร่วมทั้งนั้น! จะไปขายขี้หน้าเปล่าๆ ยังไม่สู้ไสหัวไปตั้งใจฝึกฝนจะดีกว่า!”

อินเจิ้งและคนอื่นมองฉากที่คุ้นเคยอันนี้อยู่มุมปากกระตุกขึ้นมาอย่างรุนแรง มาแล้ว ครูฝึกปีศาจร้ายที่น่ากลัวคนนั้นมาอีกแล้ว นึกถึงตอนแรกที่เย่เทียนอยู่หุบเขาหนอนฝึกซ้อมให้พวกเขา แม้ว่าตอนนี้ก็บรรลุถึงยอดฝีมือระดับดินขั้นสูงสุดแล้ว อินเจิ้งยังคงรู้สึกว่าขาของตนเองกระตุกอยู่บ้าง

เฉิงชิ่งช่วงเริ่มต้นยังเบ้ปากแบบรู้สึกว่าไม่มีอะไร แต่หลังจากคำพูดของเย่เทียนจบลง ตรงด้านล่างสายตาของสมาชิกกองกำลังพิเศษเหล่านั้นเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง

ถูกสายตาแบบนี้จ้องไว้ เฉิงชิ่งมักรู้สึกว่าตนเองสับสนพอสมควร แม้กระทั่งเริ่มรู้สึกคอแห้งผาก

ข้างล่างตรงนี้ยังเป็นคนที่ไหนกัน นี่เป็นหมาป่าหิวโซหลายตัวชัดๆ

“พี่ใหญ่ ฉันรู้สึกว่าคนพวกนี้จะฉีกเนื้อฉันแล้วนะ!”