บทที่ 1364 ปราบปราม

ในใจเฉินหยังก็ยิ่งดูถูกมากขึ้นเรื่อยๆ

กลุ่มคนงี่เง่าที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอก เดิมทีก็ไม่มีทรัพยากรอะไร ตอนนี้ถือสิทธิ์อะไรมาสู้กับพวกเขา! อย่างอื่นยังไม่ต้องพูดถึง แค่อาวุธที่อยู่ในมือของพวกเขาเคยเห็นมาก่อนไหม?

คาดว่าถ้าดาบเล่มนี้แทงลงไป ฝ่ายตรงข้ามจะมีใครสามารถรับไหวไหม?

เพียงแต่เขาไม่ได้สังเกต อัตราการหายใจของอินเจิ้งและคนอื่นๆอยู่ในระดับเดียวกัน！

“แยกย้ายกันไป!”

ขณะที่อาวุธในมือของเฉินหยังยกขึ้น กำลังเตรียมตัวจะประกาศคำตัดสิน อินเจิ้งก็ตะโกนขึ้นทันที

รูม่านตาของเฉินหยังหดตัวลงอย่างกะทันหัน อินเจิ้งที่เขาล็อกตัวไว้ได้ถึงกับหลุดพ้นจากการล็อกของเขา และยังหายตัวไปต่อหน้าต่อตาเขา!

เกิดเหตุการณ์แบบนี้ไม่เพียงแค่เขาคนเดียว คนอื่นๆก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน แต่เมื่อเปรียบเทียบกับเฉินหยัง คนอื่นๆจัดการได้วุ่นวายมากกว่า

“ซวยแล้ว! รีบหาพวกเขาให้เจอ!”

“แย่แล้ว! อยู่ข้างหลังพวกเรา! เฉินหยัง ระวัง!”

อินเจิ้งคิดไม่ถึงว่าคนเหล่านี้จะแสดงท่าทีเหลือทนเช่นนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่เย็นชา “รวม!”

“อ๊ะ! มือของผม!”

“ช่วยด้วย อย่าฆ่าผมเลย!”

คนตระกูลเฉินทั้งห้าคนมีเสียงกรีดร้องอย่างน่าสมเพช รูม่านตาของเฉินหยังหดตัวลงทันที ในเมื่อพลังแข็งแกร่งที่สุด แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันจะทำให้เขาสับสนอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ได้สติคืนมาหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างน่าสมเพชของเพื่อนร่วมทีม ดาบยาวในมือขยับทันที ขัดขวางการโจมตีของอินเจิ้งไว้ได้

“ตั้งสติได้เร็วเหมือนกันนี่!”

มุมปากของอินเจิ้งปรากฏรอยยิ้มที่เยาะเย้ย “พวกนายประเมินค่าของศัตรูต่ำเกินไปแล้ว!”

เฉินหยังยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าเจ้าหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าที่เขาเคยดูถูกที่แท้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเขาเสียอีก! สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขวางด้วยซ้ำ พลังงานอันแรงกล้ากระทบมา ทำให้เขากระเด็นออกไปทันที!

“พุด!”

เฉินหยังรู้สึกว่าหน้าอกของเขาแตกสลายแล้ว ทันใดนั้นเขาก็กระอักเลือดออกมาทันที ตาทั้งคู่เหลือบมองอินเจิ้งอย่างไม่เต็มใจ

อินเจิ้งและคนอื่นๆก็ไม่ได้ลงมือฆ่าล้าง หลังจากยืนยันและแน่ใจแล้วว่าคนของตระกูลเฉินสูญเสียพลังในการต่อสู้แล้วพวกเขาก็หยุด และยืนบนสังเวียนอย่างภาคภูมิ รอคำประกาศตัดสินจากกรรมการอย่างเงียบๆ

“หน่วยหมาป่าชนะแล้ว!”

กองกำลังพิเศษเริ่มต้นได้ดี นี่หมายถึงอะไรทุกคนคงรู้ชัดเจนดี และทางฝั่งกองกำลังพิเศษก็ส่งเสียงไชโยโห่ร้องอย่างกระตือรือร้น

ในทางกลับกัน ทุกคนในตระกูลบู๊โบราณต่างสีหน้าเคร่งขรึมมาก กองกำลังพิเศษที่พวกเขาเคยดูถูกดูแต่กลับแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาคิดไว้!

เดิมทีที่คิดว่าสามารถเอาชนะได้อย่างแน่นอน แต่ดูจากตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดมากเกินไป

อินเจิ้งมองไปที่เวทีแล้วทำความเคารพ จากนั้นเชิดหน้าพาคนเดินลงไป ได้ทำลายล้างพลังอำนาจและอาวุธที่มีคุณภาพของตระกูลบู๊โบราณให้แตกกระเจิง ผลการต่อสู้ครั้งนี้คู่ควรต่อการเย่อหยิ่งนี้

“เศษสวะทั้งนั้น!”

คาดว่าเหลิ่งฉิงโฉวคงจำไม่ได้ว่าเป็นเวลากี่วันและกี่ครั้งที่ตัวเองเกิดความคิดเช่นนี้

ที่สำคัญที่สุดคือข้างกายยังมีคนหนึ่งที่ดูเหมือนยิ้มแย้ม แต่ความเป็นจริงคือเย่เทียนที่คอยจ้องมองตนเองมาตลอด แม้ว่าเขาอยากใช้กลอุบายแต่ก็ไม่รู้จะลงมือยังไง

สำหรับหลี่ชื่อหาวของสำนักเฉิงเทียนไม่รู้ไปตายที่ไหนแล้ว ทำไมไม่เห็นแม้แต่เงา!

ยิ่งคิดในใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกกลุ้มใจ ทำได้เพียงระบายความโกรธลงที่ราวบันไดเท่านั้น น่ารังเกียจ น่ารังเกียจจริงๆ

“ผู้นำเหลิ่ง อย่าโมโหมากสิ โกรธมากไปทำลายสุขภาพนะ!”

เย่เทียนดำเนินมีหลักการที่ว่าทำให้คนอกแตกตายโดยไม่รู้จะไปฟ้องร้องกับใคร สามารถทำให้เหลิ่งฉิงโฉวเสียหน้าเป็นเรื่องที่เขาเต็มใจทำอย่างยิ่ง