บทที่ 1367 ตั้งชื่อ

เย่เทียนเหลือบมองสวี่ชิงเฟิง

ความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายคนนมันแปลกมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ แต่เมื่อคุณสบตากับเขาจะรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ

แน่นอนว่า อารมณ์แบบนี้จะไม่เกิดกับเย่เทียน เพียงแต่สวี่ชิงเฟิงทำให้ผู้คนมีความรู้สึกเช่นนี้

“นี่สำหรับชดเชยพวกนาย เก็บให้ดีๆ!”

เย่เทียนโยนอาวุธเก็บของที่อยู่ในมือให้กับเขา “ยานี้มีประสิทธิภาพมากในการรักษาอาการแขนหัก สู้สู้!”

หลังจากที่เย่เทียนพูดจบก็ตบไหล่เขา จากนั้นก็เดินจากไป

เหลิ่งฉิงโฉวไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เขาเหลือทิ้งไว้ตรงนี้คือเพิ่มแรงกดดันทางจิตใจให้กับสาวกของตระกูลบู๊โบราณเท่านั้น พวกเขานั้นอนาถพอแล้ว เย่เทียนก็ไม่สมควรที่จะซ้ำเติมอีก

นอกจากนี้เขาได้ค้นพบกู่จินเหอและสมบัติล้ำค่าดังกล่าวแล้ว ดังนั้นจึงต้องนำมันกลับไปศึกษาให้ดีๆ

“นายพลเฝิง เรื่องต่อจากนี้ไปฉันไม่สมควรที่จะอยู่ต่อ ขอตัวกลับก่อนนะ!”

เย่เทียนโบกมือ และนำกู่จินเหอ ไปจากที่นี่

เฝิงเจิ้นเหอเม้มริมฝีปาก เจ้าหมอนี้พูดได้น่าฟัง ก็เพื่อแอบขี้เกียจไม่ใช่เหรอ? แต่เจ้าหมอนี่ไปแล้วก็ดี ไม่เช่นนั้นการคัดเลือกครั้งนี้อาจจะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้

ในฐานะนายพลของกองกำลังพิเศษ เป็นเรื่องปกติที่จะหวังว่าสมาชิกของกองกำลังพิเศษจะได้โควตาเพิ่มมากขึ้น

แต่ในฐานะผู้จัดตั้ง เขาต้องรักษาผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายให้สมดุลกัน ตอนนี้พันธมิตรของนักบู๊โบราณได้ล่มสลายไปหมดแล้ว เมื่อคิดจากอีกมุมหนึ่ง นี่เป็นเวลาที่ดีสำหรับกองกำลังพิเศษที่จะผูกมิตรกับตระกูลสำนักไม่ใช่หรือ?

เมื่อก่อนกองกำลังพิเศษมาขอร้องพวกเขา ดังนั้นจึงแสดงความอ่อนแอมาก หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากประเทศ คาดว่าอีกฝ่ายคงจะไม่มาสนใจแม้แต่น้อย

แต่ตอนนี้สถานการณ์ต่างๆแตกต่างกัน

ทรัพยากรเพิ่มขึ้นอย่างมาก และความแข็งแกร่งของกองกำลังพิเศษเพิ่มขึ้น และการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ในที่สุดก็ได้ทำให้ทั้งสองฝ่ายปรับลงมาสู่ระดับเดียวกัน

ไม่ใช่กองกำลังพิเศษทุกทีมจะมีคุณภาพที่ดีเท่ากับทีมในเมืองเจียงหนัน ผลประโยชน์ที่ได้จากนายพลและความเอื้ออาทรของเย่เทียน ทหารที่นี่ได้รับการดูแลอย่างดี ซึ่งเป็นเหตุผลที่พัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

แต่ที่อื่นๆที่ห่างไกล และพื้นที่ที่มีสภาวะที่ลำบากก็ไม่มีสิ่งดีๆเช่นนี้ และชีวิตของทหารก็ยากลำบากมาก

แม้ว่าผลผลิตยาของบริษัทแซ่เฉินจะมีมากพอ แต่ถ้าจะจัดส่งให้กองกำลังพิเศษทั้งหมดมันก็ยากพอสมควร

สิ่งนี้ก็ต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลในท้องถิ่นและสำนักต่างๆ เพราะว่าทั้งสองฝ่ายก็เป็นปรปักษ์มาตลอด ทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น

กู่จินเหอเป็นเด็กเงียบขรึม และคาดว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องประสบการณ์การเติบโตของเขา

“ในเมื่อนายได้เป็นศิษย์สำนักฉันแล้ว เดิมทีควรจะแต่งตั้งชื่อให้นาย แต่นายยังต้องผ่านการทดสอบอีกหนึ่งอย่างก่อนถึงจะได้”

หลังจากที่เย่เทียนพูดจบก็พาเขาไปที่สำนักชิงหนัง

เริ่มจากที่นี่ การทดสอบเริ่มต้นขึ้น

ในการก้าวแต่ละขั้นบันได ความกดดันของกู่จินเหอก็เพิ่มขึ้น

เย่เทียนไม่รีบร้อน เดินช้ามาก กู่จินเหอก็กัดฟันและอดทนสู้ต่อไป

ด้วยวิธีนี้ อาจารย์และศิษย์ไม่พูดอะไร แต่เดินช้าๆขึ้นไปบนยอดเขา

แรงกดดันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หน้าผากของกู่จินเหอมีเหงื่อออก ตัวสั่นอย่างห้ามไม่ไหว เนื่องจากได้ใช้ชี่ทิพย์ในร่างกายในปริมาณมาก ซึ่งทำให้ร่างกายเกิดปฏิกิริยาที่เป็นปกติ

แม้ว่าในที่นี่จะมีชี่ทิพย์ที่เข้มข้นเสริมขึ้นมาเป็นจำนวนมากแล้ว แต่กระบวนการนี้ไม่ใช่สิ่งที่กู่จินเหอสามารถทนรับได้

เย่เทียนได้เปิดใช้วิชาค่ายกล เมฆและหมอกก็กระจายไปทั่วบันได ยกเว้นร่างกายของเย่เทียน สิ่งของอื่นๆกู่จินเหอมองไม่เห็นเลย

แต่เขาก็กัดฟันสู้

ขณะที่บันไดหินมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่การหายใจหอบ ในสมองมีฉากที่ตัวเองถูกคนอื่นรังแกมาตลอดหลายปี และประสบการณ์ในการฝึกดาบของตัวเอง

ความทรงจำทั้งหมดถูกนำเสนอออกมาอย่างชัดเจนต่อหน้าเขา และดวงตาของเขาค่อยๆกลายเป็นสีแดงเข้ม

เขารู้ว่าตัวเองต้องอดทนพากเพียรต่อไป เย่เทียนเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา! และเมื่อเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะทนไม่ไหว เงาที่ฝังอยู่ในหัวใจของเขามาตลอดก็ปรากฏขึ้นในทันใด