บทที่ 137 แสดงต่อไปให้ฉัน

เย่เทียนเบ้ปาก พูดจาเยาะเย้ยว่า “เมื่อกี้ตอนที่พวกแกอยากจะตีฉันทำไมไม่พูดถึงความยุติธรรมบ้าง? ถ้าไม่ใช่ฉันมีฝีมืออยู่หน่อย ตอนนี้คนที่คุกเข่าอยู่คงเป็นฉันแล้ว!”

“เร็วเข้า สรุปเป็นใครจ้างพวกแกมา? ไม่พูดฉันจะตีทั้งสองพร้อมกันเลย!”

จ้าวฝางไม่มีอะไรจะตอบไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่เย่เทียนพูดก็ไม่ผิด พวกเขาสองรุมหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เย่เทียนมีความสามารถ เกรงว่าตอนนี้คนที่คุกเข่าขอความเมตตาคงเป็นเขาแล้ว และมีอะไรยุติธรรมอีก?

กลับเป็นหลี่ซานแย่งบทพูดไปเหมือนกลัวโดนตี “พี่ใหญ่ เป็นเฝยหลงผู้จัดการของสถานที่ถ่ายหนังจ้างพวกเราครับ!”

“เฝยหลง?”

เย่เทียนพอได้ยิน ชั่วขณะนั้นขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา เดิมทีไม่มีความทรงจำต่อคนผู้นี้สักนิด และจะบอกว่ามีเรื่องบาดหมางอะไรได้ที่ไหน?

“คิดดูให้ฉันดีๆ มีเบาะแสอะไรอีกไหม?”

เย่เทียนแกล้งทำท่าทางดุร้าย กำลังเล่นกระบองยางเป็นการข่มขู่แบบไม่เงียบ

“ใช่แล้ว ตอนนั้นด้านข้างยังมีรถคันหนึ่งจอดอยู่ ถึงแม้เฝยหลงจะบังสายตาเอาไว้จนผมมองคนด้านในไม่ชัด แต่ผมได้ยินประมาณว่าเฝยหลงเรียกคนด้านในว่าคุณชายจางอะไรเนี่ยแหละครับ”

หลี่ซานเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ พูดพึมพำออกมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

“คุณชายจางเหรอ?”

เย่เทียนทำเสียงเย็นชา ในใจรู้ชัดแล้วว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จางเวยไม่ใช่ก็สกุลจางเหรอ? โดยเฉพาะด้วยนิสัยของเขา คงไม่ยอมเลิกราด้วยดีล้วนเป็นเรื่องปกติ

แทบจะในช่วงเวลาพริบตาเดียว เย่เทียนพอเข้าใจชัดเจนต่อต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้แล้ว

เกรงว่าเป็นในใจจางเวยโมโหค้าง กลับรู้ความสัมพันธ์ของตนเองและจี้เยียนหรัน จึงจงใจจ่ายเงินจ้างนักแสดงตัวประกอบกลุ่มหนึ่งมาปลอมตัวเป็นตำรวจ

แต่ตรงที่ทำให้เย่เทียนงุนงงคือตรงนี้ ทำไมจางเวยต้องทำขนาดนี้? ตัวปลอมไม่ว่าอย่างไรก็คือปลอม ตนเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่?

พิจารณามาถึงจุดนี้ เย่เทียนอดไม่ไหวถามว่า “เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นมั้ง? ต่อจากนี้ยังมีแผนการอะไรอีก?”

“นี่ นี่พวกเราก็ไม่ค่อยแน่ใจแล้วครับ”

จ้าวฝางที่โดนกระบองไปหลายทีรีบแย่งตอบ “บทละครที่เฝยหลงให้พวกเราแค่ให้พวกเราสอบสวนคุณ จากนั้นให้เอาคุณไปไว้ในห้องคุมขัง บทละครต่อจากนี้เหมือนว่าอยากจะอัดถั่ว......”

จ้าวฝางยิ่งพูดยิ่งเสียงเบาลง จนคำว่าดำตัวสุดท้ายยิ่งไม่กล้าพูดออกมา กลัวว่าเย่เทียนพอไม่สบอารมณ์ จะทำให้ตนเองโดนกระบองอีกที

เรื่องราวเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ เขายังไม่รู้ชัดอีกที่ไหนนี่เกรงว่าไม่ใช่กำลังแสดงละคร นี่อยากส่งไปเข้าประตูหลังจริง ไม่แน่ว่ายังอาจจะเข้าประตูหลังจริงๆ ด้วย!

ถึงแม้จ้าวฝางจะไม่ได้พูดต่อไปอีก ด้วยความฉลาดของเย่เทียนกลับเดาเรื่องราวสกปรกด้านหลังออกแล้ว หัวเราะขึ้นมาอย่างโหดร้าย “ยังเป็นแผนการที่ดีจริงๆ!”

ป้าบ!

ระหว่างที่พูด เย่เทียนหวดกระบองไปบนตัวของหลี่ซานด้วยความเร็วอย่างกับสายฟ้าแลบ

เมื่อสักครู่เขาก็บอกแล้ว นี่คือเกมแข่งตอบคำถาม ใครช้าคนนั้นโดนตีทีหนึ่ง อย่างไรก็พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นไม่ใช่เหรอ?

หลี่ซานโดนกระบองไปทีหนึ่งหน้าดูไม่ได้รับความเป็นธรรมเต็มที่ จับตำแหน่งที่โดนตีไว้กลั้นความเจ็บปวดน่าดู ทว่ากลับไม่กล้าร้องคำรามสักคำ

เย่เทียนขี้เกียจไปมองเขา พูดต่อไปว่า “คำถามสุดท้าย พวกแกลงมือตีฉัน เป็นไปตามบทละคร หรือว่าเป็นความคิดของพวกแกเอง?”

“เป็นบทละคร! บทละครเตรียมการมาแบบนี้ครับ!”

ไม่รู้ว่าสาเหตุที่โดนตีไปทีหนึ่งหรือไม่ ครั้งนี้หลี่ซานตอบสนองเร็วเป็นพิเศษ “เริ่มแรกสุดพวกเราไม่คิดจะตีคุณจริง เป้าหมายของผมเพียงแค่ที่วางแขนตรงเก้าอี้ เป็นคุณลงมือก่อน พวกเราถึง......”

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้เย่เทียนพอจะเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว กลับไม่ได้ทำให้สองคนนี้ลำบากใจอีกต่อไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พูดขึ้นมาแบบจริงจัง เรื่องนี้ล้วนเป็นความเข้าใจผิด

“พี่ใหญ่ งั้นคุณว่า พวกเราก็......”

มองเย่เทียนสีหน้าผ่อนคลายลงมาเล็กน้อย จ้าวฝางหัวเราะเอ่ยปาก ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับเย่เทียนอีกจากใจจริง

เย่เทียนไม่ได้ตอบเขากลับ ในหัวสมองครุ่นคิดรอบหนึ่ง ถึงมองทั้งสองแบบยิ้มกริ่ม ลักษณะท่าทางปลิ้นปล้อนเหมือนกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ล่อลวงลูกหมูให้เปิดประตูให้