บทที่ 1370 ตระกูลฉาย

การมาถึงของเย่เทียนและคนอื่นๆไม่สามารถปิดบังคนที่คิดร้ายได้ ตระกูลฉายในฐานะที่เป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไห่ ก็ได้ข่าวตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว

“เย่เทียน? คนผู้นี้คบยาก! ดูเหมือนว่าเขามีข้อคิดเห็นมากมายเกี่ยวกับตระกูลบู๊โบราณ” ฉายจื่อเหอถอนหายใจอย่างกังวล

“ฉันไม่คิดอย่างนั้น”

ชายชราที่อยู่ข้างๆฉายจื่อเหอส่ายหัว “ฉันได้อ่านข้อมูลของเย่เทียนแล้ว เขาเป็นคนที่แยกแยะเรื่องความรักและความเกลียดชังได้อย่างชัดเจน แม้ว่าตระกูลฉายของฉันจะเป็นตระกูลบู๊โบราณ แต่ก็ไม่เคยสนิทใกล้ชิดกับโลกบู๊ แต่กลับเจริญรอยตามกองกำลังพิเศษ

“และคุณอย่าลืมว่า เย่เทียนยังคงเป็นนายพลของกองกำลังพิเศษ ฉันคิดเขาคงจะไม่เป็นปรปักษ์กับพวกเรา”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!”

ฉายจื่อเหอถอนหายใจเบาๆ “สถานการณ์ตอนนี้กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และจากข้อมูลที่มีในตอนนี้ ฉันสงสัยว่าเบื้องหลังมีผู้ไม่หวังดีบางคนที่คอยควบคุมจัดการทุกอย่าง ข่าวนี้ต้องการแจ้งให้เย่เทียนทราบไหม?”

“ต้องแจ้ง! ต้องแสดงทัศนคติของเรา!”

ชายชราพูดอย่างหนักแน่น “ไปเถอะ ตอนนี้พวกเราไปต้อนรับเขา”

“นี่มันจะ……”

ชายชราหันกลับมาเหล่มองฉายจื่อเหออยากพูดแต่ก็ห้ามใจตัวเองไว้ “นี่มันเวลาไหนแล้ว ละทิ้งความรู้สึกที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นซะ! ในสายตาของคนอื่นๆ ตระกูลฉายของเราไม่มีดีอะไรเลย! นอกจากนี้ เรื่องของเล่อเอ๋อร์ถ้าไม่ใช่เขาช่วย แล้วจะพึ่งคุณไปช่วยเหรอ?”

ชายชราพูดจบก็จากไปอย่างโกรธเคือง

เมื่อเห็นทัศนคติของพ่อตัวเอง ฉายจื่อเหอทำได้เพียงส่ายหัวและเดินตามอย่างช่วยไม่ได้

ฉากรุนแรงที่ตระกูลฉายต้องรับนั้นค่อนข้างหดหู่ใจ เนื่องจากการบุกรุกของสัตว์ปีศาจ ตระกูลฉายสูญเสียกำลังคนจำนวนมาก แม้แต่คุณชายของพวกเขาก็ไม่รู้จะอยู่หรือตาย เห็นไหมว่าสถานการณ์มันน่าเวทนาแค่ไหน

“เจ้าบ้านฉาย ขอบคุณมาก!”

หลังจากที่เย่เทียนเห็นฉายจื่อเหอแล้วก็ยิ้มร่าและเดินไปรวดเร็ว ตระกูลฉายสามารถรับข้อมูลของเขาได้ มีหรือที่เย่เทียนจะไม่มีข้อมูลของพวกเขา?

สำหรับตระกูลฉายเย่เทียนยังคงให้เกียรติอยู่บ้าง

แม้ว่าความตั้งใจดั้งเดิมของตระกูลฉายที่ต่อสู้กับสัตว์ปีศาจก็เพื่อต้องการรักษาสมบัติของบรรพบุรุษตัวเอง แต่ในขณะที่อพยพผู้คนธรรมดาออกไปตระกูลฉายยังให้ความช่วยเหลือกองกำลังพิเศษ ไม่เช่นนั้นผู้คนธรรมดาทั่วไปอาจบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก

ฉายจื่อเหอค่อนข้างแปลกใจ ตามข่าวที่เขาได้รับ เย่เทียนควรจะมีใบหน้าที่เย็นชา พยักหน้าอย่างหยิ่งผยองและเดินผ่านตัวเขาไป ทำไมเขาถึงกระตือรือร้นเช่นนี้!

“เจ้าบ้านฉาย ไม่ทราบว่าตอนนี้สถานการณ์ในเมืองไห่เป็นอย่างไรบ้าง?” เย่เทียนไม่พูดไร้สาระ ตอนนี้เป็นช่วงที่ต้องแข่งขันกับเวลา ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยม เย่เทียนจึงไม่ต้องการให้ทีมของตัวเองถูกคนอื่นนำไปเปรียบเทียบ

“สถานการณ์ไม่เป็นใจ!” ฉายจื่อเหอถอนหายใจ และพาเย่เทียนไปที่แผนที่ บนแผนที่มีกากบาทใหญ่สีแดงหลายอันกำกับไว้

“ตำแหน่งของกากบาทสีแดงถูกสัตว์ปีศาจยึดครองแล้ว โชคดีที่สัตว์ปีศาจที่อยู่ในทะเลออกจากทะเลได้ไม่นาน ดังนั้นมีเพียงเขตตงเฉิงเท่านั้นที่ถูกทำลาย และสถานที่อื่นๆยังไม่ถูกคุกคามอย่างหนัก”

เย่เทียนเหลือบมองแผนที่ และขมวดคิ้ว

“วิถีการดำเนินการของสัตว์ปีศาจในทะเลเหล่านี้ดูเหมือนจะผิดปกติเล็กน้อย หรือว่ากำลังมองหาอะไรอยู่เหรอ?”

เหตุผลที่เย่เทียนมีความสงสัยเช่นนี้เป็นเพราะกากบาทสีแดงบนแผนที่กำลังเคลื่อนไปยังพื้นที่ตอนกลางของเมืองไห่เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายเดียวกัน ราวกับว่าในจุดนั้นมีบางสิ่งดึงดูดสัตว์ปีศาจเหล่านั้น

“นี่ไม่ควรเลย!”