ตอนที่ 143
บทที่ 143 คดีฆาตกรรมห้าศพในเมืองเอก
October 21, 2026
เมื่อได้รับคำตอบที่ชัดเจน สีหน้าของกงหย่วนก็กลายเป็นความอึดอัดทันที
ครั้งนี้เขาอุตส่าห์เดินทางมาที่เจียงหนันก็เพื่อจะมาขอความช่วยเหลือจากเย่เทียนไม่ใช่หรือ? แล้วถ้าเกิดปัญหาขัดแย้งใหญ่ขนาดนี้ เย่เทียนจะช่วยเขาได้อย่างไร?
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ความโกรธของกงหย่วนที่ต้องการขอความช่วยเหลือจากเย่เทียนก็ลดลง และปืนของเขาที่หันไปยังเย่เทียนก็ค่อยๆ ลดลงไป
เย่เทียนที่เห็นเช่นนี้ก็เต็มไปด้วยความสงสัยและถามเขายังแปลกใจว่า “คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”
เมื่อครุ่นคิดอยู่สักพัก ในที่สุดกงหย่วนก็เลือกที่จะวางปืนลงแล้วพูดด้วยความขมขื่น “ผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ ผมตั้งใจจะมาขอความช่วยเหลือจากท่านเย่อยู่แล้ว”
การเรียนรู้ไม่มีการจัดลำดับความสำคัญ และคนที่เรียนก่อนย่อมเป็นอาจารย์อยู่แล้ว!
เขาเป็นตำรวจคนหนึ่งและแม้กระทั่งเป็นนักบู๊ ต่อให้อายุของเขาจะมากกว่าเย่เทียน แต่ฝีมือเขาเทียบเย่เทียนไม่ได้อยู่แล้ว ฉะนั้นเขาจึงเลือกที่จะให้เกียรติกัน
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไร แต่คนในห้องขังมันกลับต่างกันมาก
“อะไรกันเนี่ย? เมื่อกี้ยังสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่เลย แล้วนี่มัน......”
“นี่เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม หัวหน้ากงเรียกเขาคนนั้นว่าผู้อาวุโส?”
“ขอให้ผมช่วย?”
เย่เทียนไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะสู้ต่อแล้ว ได้แต่พูดอย่างประหลาดใจว่า “คุณไม่ใช่คนที่จังเวยส่งมาจัดการผมเหรอ?”
“เป็นไปได้ยังไง!”
กงหย่วนปฏิเสธทันทีโดยที่ไม่มีการลังเลใดๆ “อย่างน้อยผมก็เป็นตำรวจมาสิบกว่าปีแล้ว แล้วจะให้ผมทำการทุจริตและละเมิดต่อกฎหมายได้ยังไงครับ!”
หลังจากหยุดชะงักไปสักพัก กงหย่วนก็เหมือนนึกอะไรได้ ในทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็ซีดเซียวลง “ไอ้สารเลวจังเวย กล้าใส่ร้ายข้างั้นเหรอ!”
เย่เทียนกวาดมองเขาและถามอย่างสงสัยว่า “แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้โกหกผม?”
เมื่อเห็นเย่เทียนไม่คิดจะใช้กำลังแล้ว กงหย่วนก็เปิดรอยช้ำที่ถูกทำร้ายบนตัวออกมาแล้วยิ้มพูดว่า “ท่านเย่ครับ ถ้าท่านไม่เชื่อจริงๆ ท่านโทรถามเยียนหรันได้นะครับ เธอให้ผมมาหาท่านเองครับ”
“เยียนหรัน?”
เย่เทียนถึงกับตกใจ ไม่นึกเลยว่าเขาคนนี้จะรู้จักจี้เยียนหรันด้วย
เมื่อถึงขั้นนี้ แม้เย่เทียนยังรู้สึกสงสัยอยู่ แต่ในใจก็เริ่มเชื่อและไม่คิดจะโทรถามจี้เยียนหรันเพื่อยืนยันความจริง
เพราะถ้าไม่ใช่คนที่ตั้งใจจะมาหาเย่เทียนแล้ว ท่าทีของเขาจะเปลี่ยนไปได้อย่างไรหลังจากได้ยินชื่อของเย่เทียน?
และไม่ว่าอย่างไร เขาก็ถูกเย่เทียนสั่งสอนไปบ้างแล้ว อย่างน้อยก็ไม่กล้าโกหกหรอก
“ตอนเยียนหรันเข้าไปทำงานในสถานีตำรวจใหม่ๆ ผมเป็นคนพาเธอเข้าไปเองครับ”
กงหย่วนอธิบายด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น “วันก่อนผมเพิ่งคุยกับเยียนหรัน เธอบอกว่าท่านเย่มีความสามารถในการสืบคดีได้เร็วมาก เพราะเพิ่งมีคดีประหลาดคดีหนึ่งเกิดขึ้นที่เมืองเอก ผมก็เลยอยากรบกวนท่านเย่ช่วยไปดูให้หน่อยครับ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ความโกรธของกงหย่วนก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง และเขาจึงพูดด้วยความโกรธว่า “ก็เพราะไอ้สารเลวจังเวยคนนั้น!”
“ผมเพิ่งมาถึงในเจียงหนันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทันทีที่ผมมาถึงก็มีคนไปรับผมแล้ว พวกเขาโกหกผมว่าจะมีการถ่ายทำภาพยนตร์ส่งเสริมตำรวจและอยากให้ผมช่วยเข้าฉากด้วย”
“แต่ผมเพิ่งไปถึงกองถ่ายก็เจอกับจ้าวฝางกับหลี่ซานสองคนนี้ที่วิ่งออกมาอย่างเร่งรีบ พวกมันบอกผมว่าเกิดเรื่องทะเลาะกันที่กองถ่ายแห่งนี้”
“ผมก็เลยพาพวกเขาทั้งสองเข้ามา แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับนักแสดงอีกคนที่ตะโกนบอกว่ามีการฆาตกรรมในนี้ ผมก็เลย......”
เสียงพูดของกงหย่วนค่อยๆ เบาลง เบาจนแทบจะเป็นเหมือนภาษาแมลงที่ทำให้ฟังไม่ชัดเจน
แต่ว่า ข้อมูลเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เย่เทียนเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
โดยสรุปแล้ว ทั้งกงหย่วน หรือว่าจ้าวฝางกับหลี่ซานต่างก็ถูกจังเวยหลอกมาที่นี่
เมื่อทุกอย่างชัดเจนแล้ว เย่เทียนก็ไม่ได้กดดันกงหย่วน แต่เปลี่ยนเรื่องแล้วถามเขาว่า “เมื่อกี้คุณบอกจะให้ผมไปช่วยทำคดีที่เมืองเอกเหรอ?”
สำหรับคำขอโทษนั้นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!