บทที่ 146 หนึ่งต่อสาม

“เย่เทียน! ไม่ต้องสนใจฉัน รีบหนีไป!”

เมื่อเดินออกมาจากโกดังและเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น เหลียงเยว่หรูก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนร้องลั่นออกมา

แต่ เย่เทียนที่เร่งมาอย่างรีบร้อนคนนี้จะไปไหนได้?

เมื่อเห็นเหลียงเยว่หรูที่กระวนกระวาย เย่เทียนได้แต่แสดงรอยยิ้มอันลึกซึ้งแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เหลียงเยว่หรูถึงกับผงะไปชั่วขณะหนึ่ง หลังจากนั้นก็ตะโกนต่อไป

“เย่เทียน คุณอะไร? ไม่ต้องสนใจฉันหรอก พวกมันจะฆ่าคุณนะ คุณรีบหนีไปสิ!”

เย่เทียนได้แต่พยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก

“พอแล้ว พอแล้ว ผมรู้แล้ว”

เมื่อเห็นสีหน้าเฉยเมยของเย่เทียน เหลียงเยว่หรูถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

“ไม่ เย่เทียน ฉันหมายความว่าพวกเขาจะ......”

หวางซานไม่สามารถทนฟังได้อีก เขาจึงตะคอกด้วยเสียงเย็นชาว่า “หุบปาก! ถ้ายังไม่หุบปากผมจะฆ่าคุณตอนนี้เลย!”

เหลียงเยว่หรูตกใจจนสั่นไปทั้งตัว เธอได้แต่ปิดปากของเธอไว้แน่นๆ แล้วมองไปที่เย่เทียนอย่างน่าสงสารและหวังให้เย่เทียนรีบหนีไป

แต่อันที่จริงแล้ว หลังจากที่หวางซานตะคอกใส่เธอ เย่เทียนก็แทบจะต้องขอบคุณหวางซานคนนี้ด้วยซ้ำ

ถ้าไม่อย่างนั้น เธอก็จะส่งเสียงตะโกนอย่างไม่หยุด มันช่างน่ารำคาญเหมือนกับยุงที่บินไปมาจริงๆ!

แต่แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้เย่เทียนทำได้แค่คิดเท่านั้น ถ้าขืนพูดออกไป เกรงว่าไม่ต้องรอให้คนของหวางซานมาจัดการเขา เหลียงเยว่หรูคนนี้ต่างหากที่จะฆ่าเขาก่อน

และหลังจากนั้นเย่เทียนก็เปลี่ยนความสนใจไปที่หวางซานที่เพิ่งพ่ายแพ้ให้กับเขา และในที่สุดก็มองไปที่ผู้อาวุโสทั้งสามคนนั้น

ทั้งสามคนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาย้อนยุค ซึ่งทำให้คนมองแล้วเหมือนฤๅษีหรือเป็นเหมือนเซียนในคราบมนุษย์

แทบจะในแวบแรก เย่เทียนก็เข้าใจถึงฝีมือของพวกเขาทั้งสาม ดังนั้นมุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันเย้ยหยันออกมา

แค่ระดับดำสามคน ต่อให้เป็นระดับดำตอนปลาย ขอแค่ไม่ใช่ฝีมือระดับดิน พวกเขาไม่มีทางอยู่ในสายตาของเย่เทียนอยู่แล้ว!

หวางซานสังเกตเห็นสายตาที่ไม่แยแสของเย่เทียน จึงทำให้เขายิ่งหงุดหงิดและเขาก็กัดฟันพูดว่า “เย่เทียน ไม่คิดเลยนะว่าแกจะโง่ขนาดนี้ ถึงได้เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่!”

เย่เทียนที่ได้ยินเช่นนี้ก็หันมองไปที่หวางซานแล้วทำท่าเหมือนเพิ่งมองเห็นเขาและพูดอย่างติดตลกว่า “เจอไอ้คนขี้แพ้อีกแล้วเหรอ? ยังไง? รอบนี้คุณจะเอากระสอบทรายสามกระสอบมาให้ผมซ้อมมวยอีกแล้วเหรอ?”

“แก......” หวางซานถึงกับหัวร้อนขึ้นมาทันที

แต่เย่เทียนไม่ได้ให้โอกาสเขาพูดเลย ได้แต่ชี้ไปที่เหลียงเยว่หรูแล้วพูดต่อ “จะแกอะไรนักหนา รีบปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ จากนั้นพวกคุณก็ไปหักแขนของตัวเองทิ้งซะ แล้วผมจะพิจารณาว่าจะปล่อยพวกคุณไปหรือไม่”

ผู้อาวุโสใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าสุดแสยะยิ้มออกมาทันที “เป็นเด็กที่ช่างหยิ่งผยองอะไรขนาดนี้ น้องรอง น้องสาม ดูเหมือนว่าพวกเราจะอยู่ในสำนักนานไปหน่อยนะ คนข้างนอกคงลืมพวกเราไปหมดแล้ว ดูสิ ไอ้เด็กน้อยคนหนึ่งยังกล้าสั่งให้พวกเขาหักแขนของตัวเองได้!”

“พี่ใหญ่ จะเสียเวลากับมันทำไม เดี๋ยวข้าจะระเบิดหัวสุนัขของมันด้วยหมัดเดียว แล้วเอาศพของมันไปแขวนอยู่บนเขา จะได้ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าไม่ใช่ใครหน้าไหนก็จะมาสร้างปัญหากับสำนักหวู่หันของเราได้!”

แม้อายุของผู้อาวุโสสามใกล้จะถึงเจ็ดสิบแล้ว แต่กล้ามเนื้อที่แข็งแรงบนร่างกายของเขาไม่ด้อยกว่าโค้ชในยิมฟิตเนสเลย

“เจ้าสาม เอ็งจะใจดีกับมันมากไปนะ ถ้าเป็นข้า ข้าจะตัดลิ้นมัน ตัดหูมัน ตัดทั้งแขนทั้งขาของมัน จากนั้นให้มันกลายเป็นคนพิการแล้วทิ้งให้มันเป็นขอทานไป!”

ผู้อาวุโสรองมีความคิดเห็นต่างกันออกไป น้ำเสียงที่เคร่งขรึมของเขาเหมือนกับเสียงผีหอนที่ทำให้เด็กๆ ได้ยินแล้วต้องตกใจจนร้องไห้ออกมา

แต่เย่เทียนจะใส่ใจกับคำข่มขู่ของพวกเขาได้อย่างไร ได้แต่ยิ้มตอบอย่างเย้ยหยัน