บทที่ 15 หญิงสาวที่ประลองฝีมือกัน

โรงพยาบาลแห่งเจียงหนัน

ซุนปินทำแผลเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล สีหน้าอึมครึมจนถึงขั้นสุด

อย่างไรเสียเขาก็นึกไม่ถึง ตนเองจะโดนไอ้หนุ่มที่ไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งต่อยจนน่วมเลย!

ประเด็นสำคัญคือ ด้านข้างยังมีหลี่จุนบุคคลในวงการลำดับหนึ่ง

โดนต่อยยังเรื่องเล็ก ขายขี้หน้าเป็นเรื่องใหญ่ ในใจเขาสามารถพูดได้ว่าเกลียดเย่เทียนถึงที่สุดแล้ว

“คุณชายซุน......ขอโทษครับ เรื่องคืนนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยจริงๆ”

“คุณก็มองเห็นแล้ว ฝีมือของเจ้าหนุ่มนั้นเก่งกาจเหลือเกิน ด้วยความสามารถของผม หนึ่งต่อหนึ่งเดิมทีสู้เขาไม่ได้......”

หลี่จุนไม่ได้รู้สึกดีไปกว่ากัน ถูกเย่เทียนถีบมาทีหนึ่ง ตอนนี้ท้องยังเจ็บตื้อๆ

ความเกลียดชังที่เขามีต่อเย่เทียน ไม่ได้น้อยไปกว่าซุนปินแน่นอน

“เรื่องในคืนนี้ จบแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาดเลย!”

ซุนปินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“แน่นอนว่าจบไม่ได้ ผมสู้เจ้าหนุ่มนั้นไม่ได้ แต่รอพี่ใหญ่ผมกลับมา เขาต้องโดนดีแน่นอนครับ!”

หลี่จุนสายตาขรึมเล็กน้อย สาดยิงแสงหนาวเหน็บสองดวง

“พี่ใหญ่นาย?”

ได้ยินคำพูดนี้ ซุนปินดวงตาประกาย “จะให้พี่ใหญ่เหลยออกหน้าเหรอ?”

แก๊งไผ่เขียวเป็นหนึ่งในสามแก๊งใหญ่ในเจียงหนัน ทั้งหมดมีสามสาขา ภายใต้การปกครองแต่ละสาขา มีผู้ติดตามอย่างน้อยสามร้อยคน

ส่วนพี่ใหญ่เหลยที่ซุนปินพูดถึง คือหนึ่งในผู้นำสามสาขาของแก๊งไผ่เขียว คนทั่วไปเรียกว่าเหลยเหลาหู่ มีชื่อเสียงว่าโหดเหี้ยมอำมหิต

ว่ากันว่าตอนที่เหลยเหลาหู่เป็นหนุ่ม เป็นลูกศิษย์สำนักแห่งหนึ่งที่เส้าหลินเหนือ ได้รับการฝึกฝนวิชาต่อสู้มา เก่งกาจมาก

“ถูก อีกไม่กี่วันพี่ใหญ่ก็จะกลับมาแล้ว เชื่อว่าถ้าพี่ใหญ่รู้ว่าคุณชายซุนเสียหน้า จะไม่นั่งนิ่งไม่สนใจเป็นแน่!”

ซุนปินเวลานี้ถึงสีหน้าดูดีหน่อย ในดวงตามีความรู้สึกเกลียดชังเข้มข้นที่ไม่ปกปิดสักนิด กัดฟันแน่นพูดว่า “ฉันอยากตัดแขนขาไอ้หนุ่มนั่น โยนลงแม่น้ำให้ปลากิน!”

......

ช่วงตีสี่วันต่อมา คือช่วงเวลาที่มืดที่สุดของเจียงหนัน

เย่เทียนออกมาจากที่พัก เตรียมไปวิ่งตอนเช้า

สถานที่พักอาศัย เป็นซูเหมยจัดเตรียมไว้ให้เขาชั่วคราว เป็นเพียงหอพักพนักงานที่เรียบง่ายแห่งหนึ่ง

แน่นอนว่า สำหรับเย่เทียนไม่ได้เรียกร้องสถานที่พักอะไร ในความคิดเขา ขอเพียงสามารถนอนได้ก็เพียงพอแล้ว

“บำเพ็ญฌานรอบหนึ่ง แต่ไม่ทันถึงหนึ่งวันเต็มก็ใช้งานได้ การมีอยู่ของคัมภีร์หวง ได้เพียงให้ฉันฝึกภายใน กระชับพลังชี่แท้ ไม่มีร่างกายและจิตใจที่แข็งแรงก็ไม่ได้”

เย่เทียนพูดพึมพำในใจอยู่ ก้าวขยับฝีเท้าออกวิ่งไปข้างหน้า

เขากลับมาเกิดใหม่ ร่างกายของตนเองยังอ่อนแอเกินไป ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยได้รับยาน้ำมา ก็ยังคงไม่เพียงพออยู่ดี

เขาในชาติก่อน บรรลุถึงระดับปฐมภูมิ ร่างกายหยาบแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบ สามารถรับลูกกระสุนด้วยมือเปล่า แข็งแกร่งถึงขั้นที่คาดคิดไม่ถึงเลย

ส่วนเขาในตอนนี้ แม้เป็นปืนประเภท95กระบอกหนึ่ง ก็สามารถยิงเขาตายได้ทันที!

ดังนั้น เขาจึงต้องฝึกกำลังความแกร่งขั้นสูง ทำให้ตนเองในเวลาอันสั้นนี้ อย่างน้อยบรรลุฝึกพลังชั้นสี่!

เย่เทียนวิ่งไปด้วย สับเปลี่ยนคัมภีร์หวงไปด้วย แต่ละครั้งที่หายใจ ล้วนทำให้หัวใจสั่นสะเทือนดังราวกับตีกลองอย่างนั้น ยิ่งแข็งแกร่งมีพลัง ตัวเองยิ่งเข้าสู่ในสภาวะที่ลึกลับเป็นพิเศษ

วิ่งไปได้ประมาณสักครึ่งชั่วโมงแล้ว บนถนนเล็กที่เงียบสงัดเส้นหนึ่ง มีภาพสาวงามคนหนึ่งเพิ่มมากะทันหัน

เธอมัดผมหางม้าแบบสูง บนตัวใส่ชุดออกกำลังกายรัดรูปสีดำ ทำให้รูปร่างที่โค้งเว้าน่าสนใจของเธอนั้น ขับให้เด่นออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบมาก

ภาพคนที่วิ่งเร็วอย่างกับบิน บุคลิกดูกล้าหาญเด็ดเดี่ยวเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ ดูขึ้นมารู้สึกสบายทั้งใจทั้งตามาก

“ผู้หญิงคนนี้ นึกไม่ถึงก็ฝึกความรู้สึกของพลังออกมานิดๆ ด้วย แต่อยู่ห่างการเข้าสู่ระดับนั้น ยังขาดการบรรลุอีกหน่อย”