บทที่ 17 เข้ามาหาเรื่องแล้ว

ตวาดออกไปเสร็จ พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่สนใจเย่เทียนโดยสิ้นเชิง

หมุนตัวกลับมา พูดอย่างหมดความอดทน “ยังอึ้งทำอะไรกัน รีบพาคนไข้ไปส่งโรงพยาบาลสิ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว พวกนายรับผิดชอบไหม!”

คำพูดนี้ออกมา พนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่งไม่กล้าชักช้า อยากลงมือยกผู้อาวุโสที่นอนบนพื้นขึ้นมา

เย่เทียนมองจนขมวดคิ้วหนัก เขาไม่ใช่หมอ แต่เขาที่ฝึกฝนคัมภีร์หวงมา เดิมทีรู้สึกต่อพลังชีวิตลมหายใจไวมาก

เขาที่ยืนอยู่ที่ไกล มองออกว่าผู้อาวุโสลมหายใจอ่อนแรง หากไม่ระวังสักนิดคงต้องตายไปแน่ คนพวกนี้ยังกล้าทำมั่วซั่ว!

ช่วยชีวิตคนเหมือนดับไฟ เย่เทียนไม่อยากพูดกับพวกเขามากนัก ลงมือขยับทันที จากนั้นตบบนหน้าหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยไปป้าบหนึ่ง

ส่วนคนอื่นๆ ยังไม่ทันตอบสนองเข้ามา เย่เทียนก็ขยับอีกครั้ง ดุร้ายดุจเสือชีตาห์ ด้านซ้ายต่อยด้านขวาเตะ จัดการสองคนจนคว่ำไป

คนที่เหลืออยู่นั้นหน้าตางงงวย มองเย่เทียนที่พลังดุเดือด ยืนนิ่งอยู่กับที่ ขยับก็ไม่ได้ ไม่ขยับก็ไม่ได้

“ถ้าไม่อยากให้ผู้สูงอายุคนนั้นตายอยู่ที่นี่ นายก็อย่ามาวุ่นวายกับฉัน!”

เย่เทียนกวาดสายตาที่หนาวเย็นผ่านไป พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นสั่นเทาไปทั้งตัว หนาวเย็นถึงขั้วหัวใจ

สายตาของเจ้าหนุ่มคนนี้ ทำไมถึงน่าสยองขวัญขนาดนั้น!

ชั่วพริบตาเดียวสถานการณ์ก็เปลี่ยนไป ทำให้ทุกคนไม่ได้ตอบสนองเข้ามาทันท่วงที

เด็กสาวที่เดิมทียังจับมือผู้อาวุโสไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความวุ่นวาย หันหน้ามองเข้ามาทันที ในลูกตาเต็มไปด้วยความระแวง

“คุณ คุณอยากทำอะไร?”

“เธอไม่ต้องกลัว ฉันเป็นคนที่มารักษาปู่เธอ!”

เย่เทียนยิ้มบอกกับเธอไปประโยคหนึ่ง

“รักษา?”

เด็กสาวตกตะลึงในใจ เมื่อสักครู่เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยกับเย่เทียนแล้ว

เจ้าหนุ่มคนนี้ทั้งที่บอกว่าตนเองไม่ใช่หมอ เขาจะเอาอะไรมารักษา?

“ปู่ของเธออยู่ในอาการช็อก สถานการณ์อันตรายอย่างมาก เดิมทีทนไปไม่ถึงโรงพยาบาล ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน ฉันสามารถหมุนตัวจากไปได้เดี๋ยวนี้เลย”

เย่เทียนสัมผัสถึงความระแวงของเธอ อดพูดมาประโยคหนึ่งไม่ได้

เด็กสาวที่ได้ยินคำพูดนี้ในใจเต้นตุบๆ นิดหน่อย น้ำตาในเบ้าตากำลังจะไหลออกมาแบบห้ามไม่อยู่

เวลานี้เดิมทีเธอไม่มีวิธีอื่น ได้เพียงพูดกับเย่เทียนเหมือนขอให้ช่วยชีวิต “ขอเพียงคุณช่วยชีวิตปู่ฉันได้ ฉันฉินโล่หยินจะตอบแทนอย่างดีแน่!”

“ตระกูลฉินแห่งเจียงหนัน?”

สายตาเย่เทียนเป็นประกาย เหมือนว่านึกอะไรบางอย่างได้

แต่ว่าตอนนี้เขาขี้เกียจพูดมาก รีบเดินมาตรงหน้าผู้อาวุโสแล้วนั่งยองลงมา ใช้มือประคองผู้อาวุโสขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง

เมื่อสักครู่ยืนอยู่ไกล เขาจึงมองไม่ค่อยชัด เวลานี้หลังเดินเข้ามามอง เย่เทียนอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้เลย

“คุณปู่ฉันเป็นยังไงบ้าง?”

เด็กสาวที่เรียกตัวเองว่าฉินโล่หยินยื่นหน้าเข้ามา มองเย่เทียนแบบตาปริบๆ

“ไม่เป็นอะไรมาก”

เย่เทียนตอบไปโดยไม่คิด รีบยื่นมือทันที รวบรวมพลังชี่แท้เล็กน้อยไว้ที่ฝ่ามือ ตบบนหน้าอกของผู้อาวุโสเบาๆ

แค่ก!

ผู้อาวุโสพ่นเสมหะข้นออกมาทันที จากนั้นไอขึ้นมาอย่างรุนแรง ตาเห็นว่าจะฟื้นขึ้น

ทุกคนมองดูฉากนี้ ต่างเบิกดวงตาโต หลุดปากตะโกนแบบไม่อยากเชื่อ

“ฝีมือการแพทย์ของชายหนุ่มคนนั้นวิเศษมาก!”

“จริงด้วย แค่ตบครั้งสองครั้งก็ช่วยชีวิตผู้สูงอายุคนนี้ได้ ลูกที่บ้านฉันนั้น ถ้ามีความสามารถได้ครึ่งหนึ่งของคนอื่นเขา ฉันคงตายตาหลับแล้ว!”

“เมื่อกี้ที่เขาใช้คือแพทย์แผนจีนเหรอ? แพทย์แผนจีนมหัศจรรย์ขนาดนี้?”

ทุกคนส่งเสียงถกเถียง แสดงการชมเชยต่อเย่เทียนสูงส่งอย่างยิ่ง