บทที่ 183 คนที่เสนอราคาสูงสุดได้ของไป

“ถ้าทั้งสองท่านถอยสักก้าวหนึ่งยอมให้สูทชุดนี้ออกไป อีกสองวันฉันสามารถมอบสิทธิพิเศษสิบเปอร์เซ็นต์ของลูกค้าเก่าให้ทั้งสองท่านได้ค่ะ!”

ภายใต้ความยั่วยวนของเงินทิปสองพัน ในที่สุดเสี่ยวมู่ยังไม่สามารถต้านทานได้

อย่าเห็นว่าเพียงแค่ลดสิบเปอร์เซ็นต์ สูทชุดนี้ราคาตั้งหนึ่งแสนแปดหมื่น นั่นอย่างน้อยก็ลดราคาไปสองหมื่นเลยนะ

เพียงแต่ ฉินโล่หยินเป็นพวกที่ขาดเงินเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นนี่ซื้อมาตอบแทนเย่เทียนอีก ยอมถอยให้ได้อย่างไรกัน!

เธอเพิ่งอยากจะเอ่ยปาก เย่เทียนกลับดึงแขนเสื้อของเธอแล้ว ส่ายหน้าเล็กน้อย

เย่เทียนจะไม่รู้ดีได้ที่ไหนว่าคุณหนูใหญ่อยากทำอะไร

แต่ ในความคิดเขา สูทชุดนี้แพงอยู่บ้างจริงๆ เดิมทีไม่มีความจำเป็นต้องเสียเงินขนาดนี้

โดยเฉพาะเขาในฐานะคนที่รับของขวัญมา ถึงแม้ฉินโล่หยินจะไม่สนใจเงินก้อนนี้ แต่เขายังคงต้องพิจารณาระดับมูลค่าของของขวัญนี้ไม่ใช่เหรอ?

เพียงแต่ท่าทีของหญิงวัยกลางคนผู้นี้ทำให้คนรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้ถึงไม่อยากยอมให้หล่อนเท่าไร

“พวกเธอปรึกษากันเสร็จหรือยัง? เวลาของฉันมีค่ามากนะ!”

เวลานี้ หญิงวัยกลางคนกลับควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่เดินกลับมาแล้ว

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”

เสี่ยวมู่รีบยิ้มเข้าสู้ทันที “คุณผู้หญิงคะ ท่านเชิญนั่งพักผ่อนทางนั้นก่อนสักครู่นะคะ!”

“รีบเข้านะ เดี๋ยวฉันยังต้องไปทำผมอีกล่ะ!”

หญิงวัยกลางทำปากยื่น พูดดูถูกเย้ยหยันใส่ทางเย่เทียนพวกเขาสองคน “ไม่มีเงินก็อย่าเลียนแบบคนอื่นซื้อของแบรนด์เนม เสียเวลาฉันเสียจริงๆ เลย”

พูดแบบนี้ออกมา เย่เทียนที่เดิมทีอยากยอมถอยให้ก็โมโหอยู่บ้างแล้ว

หญิงวัยกลางคนผู้นี้หมายความว่าอะไร? ดูถูกดูแคลนคนอื่นเหรอ?

สรุปโดยรวมคือ ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้เย่เทียนไม่พอใจนิดหน่อย อย่างนั้นตอนนี้ก็รำคาญจนถึงที่สุดแบบไม่ต้องสงสัย

แม้แต่เย่เทียนยังเป็นเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉินโล่หยินเลย

คุณหนูใหญ่ฉินโมโหขึ้นมาตรงนั้นแล้ว อ้าปากกำลังอยากจะพูดอะไรบ้าง ข้างหูกลับเป็นคำพูดที่เย็นชานั้นของเย่เทียนดังขึ้น

“ขอโทษนะ สูทชุดนี้ฉันใส่สบายตัวมาก ในเมื่อพวกเราไม่ขัดสนถึงกับต้องใช้ส่วนลดสิบเปอร์เซ็นต์ด้วย ฉันไม่ถอดออกแล้ว คิดเงินแล้วใส่ไปเลย”

“นี่......” เสี่ยวมู่ตะลึงตาค้างถึงที่สุด

“ว่ายังไง? หรือว่าเธอไม่อยากขายให้พวกเรางั้นเหรอ?”

ฉินโล่หยินสัมผัสได้อย่างว่องไวถึงอาการลังเลของเสี่ยวมู่ จึงพูดแบบเย็นชา “หรือจะพูดว่า พวกเธออยากเล่นละครที่ร้านดังรังแกลูกค้าสักฉากหนึ่งงั้นเหรอ?”

นี่เป็นทางหนีทีไล่สุดท้ายของเสี่ยวมู่แบบไม่ต้องสงสัย ถ้าขึ้นชื่อว่าร้านดังรังแกลูกค้าเข้าจริง แบบนั้นโดยพื้นฐานงานนี้ของหล่อนก็หลุดลอยไปแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปัจจุบันนี้เป็นยุคอินเทอร์เน็ต ถ้าเรื่องราวบานปลายใหญ่โตแพร่ออกไปจริง ร้านค้าได้รับผลกระทบเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตัวของหล่อนเองยิ่งไม่ต้องคิดจะอยู่ในอาชีพนี้ต่อไป

ในเวลานี้เสี่ยวมู่แอบก่นด่าหญิงวัยกลางคนในใจ หล่อนที่มีประสบการณ์มากมายจะมองไม่ออกที่ไหนว่าเมื่อสักครู่เย่เทียนหวั่นไหวแล้ว

แต่กลับเป็นหญิงวัยกลางแสดงความไม่เห็นด้วย ดันเข้ามาทำเสียเรื่อง นี่ไม่เท่ากับว่าหาเรื่องยุ่งยากเองเหรอ?

เรื่องราวมาถึงตอนนี้ หล่อนไม่มีทางสักนิด ได้เพียงพยายามเกลี้ยกล่อมหญิงวัยกลางคน

“คุณผู้หญิงคะ คุณก็เห็นแล้วเหมือนกัน ลูกค้าสองท่านนี้ไม่ยินยอมถอยให้ เป็นพวกเขาสนใจเสื้อผ้าก่อน ต้องขอโทษมากจริงๆ นะคะ”

“เธออย่ามาพูดจาไร้สาระพวกนี้กับฉัน ฉันอยากรู้ว่าต้องจ่ายเท่าไรถึงซื้อสูทชุดนี้ได้?”

เดิมทีหญิงวัยกลางคนขี้เกียจพูดเหลวไหลกับเสี่ยวมู่ ทำท่วงท่าของคนมีเงินมากมักแสดงอำนาจบาตรใหญ่ ไม่สนใจหลักการอะไรทั้งสิ้น

พอเสี่ยวมู่ได้ยิน ชั่วขณะนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปดูขมขื่นขึ้นมา

ว่ากันถึงที่สุด หล่อนเป็นเพียงพนักงานขายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เรื่องที่ผิดใจลูกค้าแบบนี้ กำหนดมาให้หล่อนรับผิดชอบทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่แน่ว่าเย่เทียนและฉินโล่หยินอาจเป็นพวกลูกคนรวยที่มีสถานะเบื้องหลังอะไรอยู่จริงล่ะ?

อย่างน้อย เย่เทียนที่สวมสูทหรูหราชุดนี้ไว้ ทั่วทั้งตัวแพร่กระจายความหล่อที่สง่างามโดดเด่นออกมา