บทที่ 188 จัดการอย่างง่ายดาย

สำหรับเย่เทียนที่ปะทุขึ้นฉับพลันนั้น ชายที่เป็นเหยื่อล่อสะดุ้งตกใจอย่างยิ่ง จิตใจเปลี่ยนไปลังเลหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างเลี่ยงได้ยาก

ถึงแม้สามคนที่เหลือจะรู้สึกไม่รุนแรงเท่าชายที่เป็นเหยื่อล่อคนนั้น แต่ก็สัมผัสถึงกลิ่นอายยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่แพร่ออกมาจากบนตัวเย่เทียนได้เช่นกัน ราวกับอุณหภูมิลดลงไม่น้อยตามไปด้วย ทั่วทั้งตัวหนาวสะท้านไปหมด

ทันใดนั้น ทั้งสี่คนรู้สึกหดหู่กว่าเดิม ในใจเกิดความกังวล

พวกเขาเพียงแค่รับเงินของคนอื่นมา ถึงรวมตัวกันมาจัดการเย่เทียน แต่ไม่คิดว่ายังไม่ทันได้เงิน กลับจะมาสูญเสียชีวิตเอาแทนแล้ว

“แม่งเอ๊ย ให้มันกดขี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นเดาว่าคงไม่มีความกล้าลงมือแน่!”

ชายที่เป็นเหยื่อล่อกัดริมฝีปากแน่น พูดจาเสียงทุ้ม “ไอ้หนุ่มคนนี้คงจะไม่ธรรมดา พวกเราเข้าไปพร้อมกันเถอะ!”

อันธพาลสองคนที่เหลือมองหน้ากันและกันแวบหนึ่ง ล้วนมองเห็นความแน่วแน่ในดวงตาของทั้งสองฝ่าย

สำหรับหมาบ้า เขายิ่งไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว

ดีเลวอย่างไรเขาก็ถือว่าเคยปะทะฝีมือกับเย่เทียนมา จะไม่รู้แจ่มแจ้งที่ไหนว่าอาศัยเพียงตนเองเดิมทีไม่อาจล้มเย่เทียนคว่ำได้

“ฆ่า!”

ชายที่เป็นเหยื่อล่อสัมผัสได้ถึงท่าทีของพวกพ้องอย่างว่องไว รีบไม่ลังเลอีกทันที ออกนำหน้ากระโจนเข้าไปหาเย่เทียนแล้ว

ถีบเท้าใหญ่ออกไปอย่างร้ายกาจ ราวกับว่าพอระเบิดแตกจะเป็นหลุมกว้างได้ เกิดเสียงดังคำรามที่ทำให้คนหวาดผวาออกมา

สามคนที่เหลือตามหลังมาติดๆ ให้ความร่วมมือกันเข้าโจมตีไปยังเย่เทียนแบบมีสัญญาณลับ ปิดกั้นทางหลบหนีของเขาแล้ว

“ดีมาก เลี่ยงที่จะเสียเวลาฉันด้วย!”

แต่ เย่เทียนจะหวาดกลัวได้อย่างไร แม้กระทั่งวาดรอยยิ้มอันตรายออกมาด้วยความพอใจ

ฟึ่บ!

อีกแวบหนึ่ง สำหรับสี่คนที่กระโจนมาเย่เทียนไม่ถอยกลับเข้าจู่โจม พอเท้ากระโดดขึ้น ราวกับลูกธนูแหลมพุ่งเข้าไปยังชายที่เป็นเหยื่อล่อที่อยู่ด้านหน้าสุดแล้ว

กุมหมัดต่อยออกมาอย่างแรง ต้อนรับไปยังเท้าของชายที่เป็นเหยื่อล่อซึ่งเตะเข้ามาด้วยความเป็นธรรม

ตึง!

อยู่กลางอากาศ หมัดและเท้าเจอกันอย่างไม่คาดคิด ชั่วขณะนั้นระเบิดเสียงทุ้มออกมาเสียงหนึ่ง

ชายที่เป็นเหยื่อล่อผู้น่าสงสาร ถึงแม้เขาจะบรรลุแดนของระดับดำตอนต้นแล้ว แต่จะเป็นคู่ต่อสู้กับเย่เทียนที่จริงจังขึ้นมาได้อย่างไรล่ะ?

“อ๊าก! ขาฉัน!”

แทบจะชั่วพริบตาที่ใกล้ชิดกัน ชายที่เป็นเหยื่อล่อระเบิดเสียงคำรามที่ทุกข์ทรมานออกมา ขาขวาที่แข็งแรงของเขานั้นเพียงเสี้ยววินาทีส่วนที่อยู่ล่างหัวเข่าก็หายลับไปอย่างหมดจด

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดฉับพลันเช่นนี้ทำให้สามคนที่เหลือตะลึงค้างในชั่วขณะนั้น รีบหยุดฝีเท้าลงทันทีแล้วมองเย่เทียนด้วยหน้าตาตกใจกลัวเต็มที่

หมัดเดียวก็ต่อยชายที่เป็นเหยื่อล่อที่ความสามารถแกร่งสุดในบรรดาพวกเขาสี่คนกระจุยแล้ว แดนของพวกเขาสามคนเทียบกับชายที่เป็นเหยื่อล่อยังต่ำกว่าแล้วจะสามารถต้านไว้ได้อย่างไรล่ะ?

แต่ว่า พวกเขาตะลึงค้างไม่ได้หมายความว่าเย่เทียนจะหยุดลงแค่นี้ ตอนชายที่เป็นเหยื่อล่อสูญเสียสมดุลใกล้จะล้มลง เย่เทียนก็ยื่นมือดึงคอเสื้อของชายที่เป็นเหยื่อล่อไว้อย่างฉับไว ยกเขาซึ่งร่างกายหนักเจ็ดสิบกว่ากิโลกรัมขึ้นอย่างง่ายดาย เขวี้ยงเข้าไปทางชายผมยาวที่ระยะห่างใกล้ที่สุดแล้ว

“ต่ำช้า!”

ชายผมยาวเห็นแบบนี้ ทนไม่ไหวจนด่าทอคำหนึ่งไปทันที

ไม่เคยคนที่ไร้ยางอายขนาดนี้ คาดไม่ถึงเอาพวกพ้องของตนเองมาใช้เป็นอาวุธ วิธีการที่เลวทรามประเภทนี้เป็นความต่ำช้าถึงขีดสุดเสียจริง

สุภาษิตพูดถูกต้อง ไม่ว่าเป็นแมวขาวหรือแมวดำ ขอเพียงสามารถจับหนูไว้ได้นั่นก็คือแมวที่ดี

เวลานี้กำลังโดนตะลุมบอนถึงขั้นเป็นหรือตาย เย่เทียนจะไปพิจารณาถึงปัญหาว่าต่ำช้าหรือไม่ที่ไหน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ชนะเป็นราชาผู้แพ้เป็นโจร มีเพียงคนที่ยืนอยู่ท้ายสุดถึงครอบครองสิทธิ์ในการพูด!

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ท่านี้ของเย่เทียนได้ประสิทธิผลจริงๆ เห็นชายที่เป็นเหยื่อล่อขว้างเข้ามา ชายผมยาวได้แต่ยื่นมือพยายามรับชายที่เป็นเหยื่อไว้อย่างว่าง่าย