บทที่ 191 จอมโจรผู้โชคร้าย

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง อากาศดูเหมือนจะเยือกแข็ง บรรยากาศในรถตกอยู่ในความเงียบอันน่าประหลาด

หลังจากเสียจูบแรกไป แก้มขี้อายของฉินโล่หยินแดงก่ำไปทั่วทั้งใบ เธอได้แต่ก้มหน้าและไม่กล้ามองไปที่เย่เทียนอีกต่อไป

ในทางกลับกัน เย่เทียนกลับเลียริมฝีปากเพื่อทำท่าลิ้มรสชาติแห่งการจูบที่ยังติดอยู่ในปากของเขา

เมื่อมองย้อนกลับไปที่หญิงสาวคนนี้ เย่เทียนที่เดิมได้อารมณ์ก็เตรียมจะดำเนินขั้นตอนต่อไป

กริ๊ง กริ๊ง!

แต่น่าเสียดาย เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นก่อนเวลาอันควร

ริงโทนที่น่ารื่นรมย์ไม่เพียงแต่ทำลายบรรยากาศที่คลุมเครือเท่านั้น แต่ยังทำให้ฉินโล่หยินตั้งสติขึ้นได้อีกครั้ง

“เสื้อ เสื้อคุณขาดแล้ว เดี๋ยวฉันไปซื้อให้นะ!”

หลังจากนั้น เธอก็รีบลงจากรถราวกับวิ่งหนีเย่เทียนผู้ซึ่งเป็นเหมือนสัตว์ป่า

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของฉินโล่หยิน เย่เทียนได้แต่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มจนใจ และเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อออกมา

“คุณชายเย่ เกิดเรื่องขึ้นแล้วค่ะ!”

เสียงอ่อนไหวของกู้กวนชีดังขึ้นจากปลายทันที

เย่เทียนก็เริ่มประหม่าทันที “เกิดเรื่อง? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

กู้กวนชีพูดอย่างตรงไปตรงมา “เจิ้นเซ่าเฉินเพิ่งโทรหาฉัน บอกว่าจะเอาคีย์การ์ดประตูของบริษัท แล้วคืนนี้จะให้คนมาเอาค่ะ”

“จะเอาคีย์การ์ดประตู?”

เย่เทียนสีหน้าแปลกประหลาดทันที “ต่อให้มีเอกสารลับในบริษัท แต่ตำแหน่งของคุณไม่ได้สูงขนาดนั้น? แล้วเขาจะเอาคีย์การ์ดของคุณไปทำไม?”

“คุณชายเย่ คุณอย่าลืมนะว่าฉันอยู่ในตำแหน่งอะไร”

กู้กวนชีเตือนอย่างจนใจ “ถึงแม้คีย์การ์ดของฉันจะผ่านทุกประตูของบริษัทไม่ได้ แต่มันสามารถเข้าไปในออฟฟิศของประธานเฉินได้นะ!”

“เท่าที่ฉันรู้ ในออฟฟิศของประธานเฉินมีตู้เซฟอยู่ตู้หนึ่ง ซึ่งข้างในเก็บเอกสารที่เป็นความลับสูงของบริษัทของเราไว้มากมาย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดเย่เทียนก็ตระหนักได้ถึงความรุนแรงของเรื่องนี้

บริษัทแซ่เฉินมีส่วนร่วมในด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มาโดยตลอด ซึ่งข้อมูลการวิจัยที่เกี่ยวข้องบางอย่างต้องเก็บเป็นความลับอย่างสูง ถ้ามันรั่วไหลออกไป ก็สามารถจินตนาการได้ถึงความรุนแรงของผลที่ตามมาของบริษัทแซ่เฉิน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เทียนก็พูดอย่างเคร่งขรึม “ผมเข้าใจแล้ว แต่คุณทำตามคำสั่งของเจิ้นเซ่าเฉินเลย เอากุญแจคีย์การ์ดให้เขาไปก่อน!”

กู้กวนชีรู้สึกกังวลเล็กน้อย “แต่ว่า......”

เรื่องแบบนี้มันเก็บเป็นความลับไม่ได้อยู่แล้ว และถ้าหากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ คงหนีไม่พ้นความรับผิดชอบของเธออย่างแน่นอน

“ไม่ต้องห่วง ผมจะกลับไปตอนนี้แล้ว ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก”

หลังพูดปลอบใจกู้กวนชี เย่เทียนก็ส่งข้อความถึงฉินโล่หยิน จากนั้นรีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว ซึ่งจากเมืองเอกไปยังเจียงหนันต้องใช้เวลาในการเดินทางกว่าห้าชั่วโมง และบริษัทแซ่เฉินเลิกงานในเวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง จึงไม่มีเวลาให้เขาล่าช้าได้อีก

แม้ว่าบริษัทแซ่เฉินจะมี รปภ. ที่จะรับผิดชอบการเฝ้ายามกลางคืน แต่เย่เทียนเชื่อว่าเจิ้นเซ่าเฉินต้องมีความมั่นใจอย่างแน่นอนที่เลือกลงมือในเวลานี้

ส่วนคุณหนูใหญ่ฉินผู้น่าสงสารที่ต้องซ่อนตัวอยู่ที่มุมแล้วสงบสติอารมณ์ของตน หลังจากอาการเขินอาย เธอใช้เวลาสักพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ แต่สุดท้ายก็ถูกทิ้งอย่างน่าสารอยู่ดี

แต่แน่นอน สำหรับฉินโล่หยินแล้วมันเป็นเรื่องดี อย่างน้อยเธอก็มีเวลาฟื้นคืนสติอารมณ์มากขึ้น

......

ในเวลาห้าทุ่มของคืนนั้น ในที่สุดเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของเย่เทียนก็ดังขึ้น