บทที่ 212 พูดคุยเรื่องชีวิต

ผับดรุณียั่วรัก

“ไม่มีแก๊งมังกรแล้ว งั้นเซิ่งเหอเซิ่งก็ไม่มีจุดยืนอยู่ที่เจียงหนันแล้ว พวกเขาคงจะไม่โง่เง่าถึงขั้นวิ่งวุ่นสู้รบหรอก”

เย่เทียนกวาดตามองหัวหน้าใหญ่ที่ยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเจียงหนันทั้งสองคนตรงหน้าแล้ว อมยิ้มบอกว่า “นอกจากนี้แล้ว พวกนายไม่ลองคิดดูบ้าง คนเบื้องบนจะอนุญาตให้เซิ่งเหอเซิ่งทำการเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ได้เหรอ?”

เชิ่งหู่พยักหน้าแบบครุ่นคิดอะไรอยู่ เห็นด้วยกับความคิดนี้ของเย่เทียน

กลับเป็นหลิวชิงที่ค่อนข้างรอบคอบกว่า คิดโยงไปถึงความสามารถของอีกฝ่าย ส่งเสียงขมขื่น

“คุณชายเย่ ถึงแม้ที่คุณวิเคราะห์มานี้จะไม่ผิด แต่กลับไม่ใช่จะทำให้เป็นจริงได้ง่ายขนาดนั้นนะครับ”

“หลายปีมานี้ พวกเรากับแก๊งมังกรต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันมานาน พวกเขาไม่ใช่ว่าอยากกำจัดก็กำจัดได้เลย”

“ยิ่งไปกว่านั้น โดยเฉพาะหนิงหยวนเป็นหนึ่งในจอมพลทั้งสี่ของเซิ่งเหอเซิ่ง ความสามารถย่อมดูถูกไม่ได้แน่ โอกาสชนะของพวกเราก็ไม่ถือว่าสูงนะครับ!”

ท่าทีเย่เทียนดูคาดเดาได้ยากยิ้มบอก “นายน่าจะไม่ได้นับฉันเข้าไปด้วยมั้ง? ถ้าฉันลงมือช่วยเหลือล่ะก็ นายคิดว่ายังจะมีปัญหาอะไรไหม?”

หลิวชิงได้ยิน ก็เข้าใจฉับพลันก่อนจะตบศีรษะทีหนึ่ง ใช่แล้ว! เขาลืมเย่เทียนไปได้อย่างไรกัน!

เย่เทียนคู่ควรกับความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ถ้ามีเขาลงมือจัดการสมาชิกฝีมือสู้รบเก่งกว่าของแก๊งมังกรให้ พวกลูกสมุนอ่อนหัดที่เหลือยังกลัวรับมือไม่ไหวอีกเหรอ?

เห็นสีหน้าของหลิวชิงเปลี่ยนแปลงไป เย่เทียนไม่รู้ชัดที่ไหนว่าเขาคิดอะไรอยู่ จึงเผยรอยยิ้มมั่นใจออกมา

“ดังนั้น สิ่งที่พวกนายต้องพิจารณาตอนนี้ไม่ใช่ชนะได้หรือไม่ แต่ว่าต้องค้นหาเขตแดนของแก๊งมังกรออกมา ฉันไม่อยากให้มีเรื่องที่จัดการไม่ถึงรากถึงโค่นเกิดขึ้น”

“คุณชายเย่ เรื่องนี้ท่านวางใจได้ครับ จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเป็นอันขาดครับ!”

หลิวชิงที่ไม่ระแวงแม้แต่น้อยตบหน้าอกรับประกันขึ้นมา

“ตกลง! งั้นเอาตามนี้ก่อนเถอะ!”

เย่เทียนลุกขึ้นยืน ปัดมือบอกว่า “พวกนายสองคนกลับไปแจ้งคนด้านล่างให้รู้ ให้พวกเขาเตรียมพร้อมกัน คืนนี้รอคำสั่งของพวกเราดำเนินการ!”

“ระวังการเคลื่อนไหวอย่าให้วุ่นขนาดนั้น ถ้าขู่ขวัญจนลูกพี่ใหญ่ของแก๊งมังกรไม่กล้าไปร่วมงานเลี้ยง นั่นจะได้ไม่คุ้มเสียแล้ว”

เชิ่งหู่และหลิวชิงย่อมไม่มีปัญหาใดๆ แน่นอน อยากรีบออกไปจัดการเตรียมตัวด้วยความฮึกเหิม

“เดี๋ยวก่อน!”

เพียงแค่ พวกเขาเพิ่งหมุนตัวกลับ เย่เทียนก็นึกเป้าหมายที่เข้ามาได้กะทันหัน

เชิ่งหู่กับหลิวชิงรีบหยุดฝีเท้าทันใด หมุนตัวสอบถามอย่างเคารพ “คุณชายเย่ครับ ท่านยังมีอะไรจะสั่งอีกครับ?”

“ประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ สายเคเบิลลิฟต์ของบริษัทตระกูลเฉินถูกคนตัดขาดแล้ว พวกนายไปค้นให้ฉันหน่อยว่าใครทำ!”

เย่เทียนพูดกำชับ “ฉันเชื่อว่ายังมีตัวการเบื้องหลัง ถ้าพวกนายหาตัวเจอแล้วช่วยฉันถามหน่อย”

“คุณชายเย่วางใจได้ครับ ขอเพียงเจ้าคนนั้นยังไม่ออกจากเจียงหนัน พวกเราจะต้องลากเขาออกมาให้ได้แน่!”

มองตามภาพเงาของเชิ่งหู่และหลิวชิงจากไป เย่เทียนถึงส่ายหน้าแบบจำใจ เดินไปทางห้องทำงานด้านในผับ

ระหว่างทางยากจะเลี่ยงไปเจอกับพนักงานที่ทำงานในผับได้ แต่ละคนอ้าปากเรียกพี่เย่อย่างนั้นพี่เย่อย่างนี้ด้วยหน้าตากระตือรือร้นเต็มที่ แม้กระทั่งมีสาวสวยสองคนดึงเย่เทียนไว้แน่นขอถ่ายรูปด้วยสักหน่อย

ไม่ง่ายที่จะหลุดพ้นมาจากสาวงามสองคนมาได้ เย่เทียนอดเอามือลูบสันจมูกไม่ได้ “ฉันไปดังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรแล้วนะ?”

เย่เทียนจะนึกได้อย่างไรกัน ว่าสาเหตุของทุกอย่างนี้มาจากที่การสนทนาของเขากับเชิ่งหู่ และหลิวชิงก่อนหน้านี้ไง

ในสายตาของเย่เทียน เชิ่งหู่และหลิวชิงทั้งสองคนไม่ได้มีส่วนที่โดดเด่นอะไร แต่ในสายตาของพนักงานกลุ่มหนึ่ง ทั้งสองคนล้วนเป็นบุคคลใหญ่โต

มุมมองต่างกัน กำหนดให้พวกเขาได้เพียงเลื่อมใสและหวังพึ่งเย่เทียน!

ประตูห้องทำงานไม่ได้ปิด ซูเหมยหันหลังให้ประตูห้องไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

มองภาพด้านหลังที่อรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาว เย่เทียนอดเกิดความคิดอยากจะแกล้งเล่นขึ้นไม่ได้ ค่อยๆ ย่องเดินเข้าไปเบาๆ

“เถ้าแก่เนี้ย คุณทำอะไรอยู่ล่ะ?”

โดนเย่เทียนทำให้ตกใจขนาดนี้ ซูเหมยที่ยังคงอยู่ในสภาพจิตใจสับสนรีบหันตัวเข้ามาทันที กลับไม่ระวังสะดุดพรมแล้ว เท้าโซเซ ตามองเห็นว่ากำลังจะหกล้มลงบนพื้น

“อ๊ะ!”