บทที่ 220 เรื่องสำคัญเร่งด่วน

ในเมื่อเฉินหวั่นชิงสามารถนั่งบนตำแหน่งของประธานปฏิบัติงานบริษัทตระกูลเฉินได้ และนำทัพเรือรบใหญ่ธุรกิจตระกูลเฉินมุ่งหน้าไปอย่างห้าวหาญในทะเลการค้า ย่อมลิขิตให้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอแน่

แต่ ไม่ว่าเธอจะเข้มแข็งมากแค่ไหน ก็ยังคงมีด้านหนึ่งที่อ่อนแออยู่

สำหรับเธอแล้วเรื่องที่เจอมาในวันนี้ เป็นวันหนึ่งที่ย่ำแย่สุดในรอบหลายปีนี้ยกเว้นตอนที่มารดาจากโลกไป และเป็นวันหนึ่งที่เธอเสียน้ำตามากที่สุด

รีบออกไปประชุมกรรมการที่บริษัทแต่เช้าตรู่ กลับพบว่าเฉินหยังลูกพี่ลูกน้องที่ตนเองรักเอ็นดูอยากจะบีบตนเองให้ลงจากตำแหน่ง

ไม่ง่ายที่จะแก้ไขวิกฤตบีบบังคับนี้ลงได้ กลับเจอกับอุบัติเหตุในลิฟต์ที่อันตรายมากเข้าอีก ถึงแม้สุดท้ายจะไม่บาดเจ็บสักนิด แต่ยังเลี่ยงให้ไม่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อได้ยาก

รอตอนที่ฝืนรวบรวมสมาธิได้อยากจะจัดการงานของบริษัท ราคาหุ้นบริษัทกลับเจอคนอื่นมาโจมตีแบบชั่วร้ายอีก ทำให้ราคาหุ้นที่มั่นคงตกฮวบ

ยากที่จะหนีกลับบ้านมาพักผ่อนดีๆ ได้หน่อย ปรับสภาพจิตใจตั้งรับเรื่องแย่ในวันพรุ่งนี้ แต่นึกไม่ถึงจะโดนเย่เทียนรังแกเข้า

เธอที่กัดฟันยืนหยัดพยายามใช้คำพูดและการกระทำโต้กลับแต่เดิมทีไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ต่อเย่เทียนได้ เธออัดอั้นเต็มที่ ในที่สุดก็ไม่สามารถกลั้นไหวส่งเสียงร้องไห้ออกมา

พอเธอร้องไห้ก็ระบายความกลัดกลุ้มในใจได้แล้ว แต่เย่เทียนกลับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้ สิ่งที่เย่เทียนกลัวที่สุดคือผู้หญิงเสียน้ำตา

ตอนนี้เขาได้เพียงหัวเราะขมขื่นอย่างจำใจ กลัวว่าห้ามแล้วจะทำให้หญิงสาวร้องไห้หนักกว่าเดิม จึงปล่อยหมัดของหญิงสาวทุบบนหน้าอกของตนเองราวกับหยาดฝน

แน่นอนว่า ข้อสันนิษฐานทุกอย่างนี้คือกำลังของหญิงสาวไม่ค่อยได้ใช้เท่าไร ถ้าไม่อย่างนั้นเย่เทียนคงห้ามหมัดของหญิงสาวไว้ตั้งแต่แรก เลี่ยงจะโดนทุบจนบาดเจ็บภายในร้ายแรงจนรักษาไม่หายถึงขั้นเสียชีวิต

ยืนหยัดมาได้เกือบสิบห้านาทีแล้ว เห็นว่าหญิงสาวค่อยๆ หยุดร้องไห้ลง เย่เทียนถึงถามข้อสงสัยในใจออกมา

“หวั่นชิง เมื่อกี้เธอบอกว่าราคาหุ้นบริษัทตระกูลเฉินตกฮวบมันเรื่องอะไรกัน?”

เฉินหวั่นชิงที่ได้สติกลับครบถ้วน พอนึกถึงเมื่อสักครู่แนบอยู่ในอ้อมอกของเย่เทียนที่เปลือยท่อนบนไว้ก็เขินอายอยู่บ้าง เสียงลดเบาลงมาระดับหนึ่ง

“เมื่อช่วงบ่าย ราคาหุ้นของพวกเราบริษัทตระกูลเฉินเกิดตกฮวบอย่างต่อเนื่อง รอตอนปิดตลาดราคาหุ้นก็ลงไปอยู่ที่55หยวนจากแต่ก่อน66หยวน”

“ลดลง11หยวนเต็มๆ เลย?”

เย่เทียนขมวดคิ้วแน่นขึ้นในชั่วขณะนั้น “เธอไม่ได้ใช้มาตรการควบคุมเหรอ?”

“ฉันไม่ใช้มาตรการควบคุมยังไงกัน? ฉันเอาเงินทุนหมุนเวียนที่พอใช้ได้ของบริษัทตระกูลเฉินทุบเข้าไปทั้งหมด แต่ยังไม่มีประโยชน์อะไร”

เฉินหวั่นชิงส่ายหน้านิดหน่อย พูดทอดถอนใจ “ถ้าฉันเดาไม่ผิด นี่ต้องมีคนอยากฉวยโอกาสเอาวิกฤติที่สาธารณชนวิจารณ์ครั้งนี้โค่นล้มบริษัทตระกูลเฉินแน่”

ราวกับเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ หญิงสาวกล่าวตำหนิ “นายเป็นอะไรแล้ว? ฉันโทรศัพท์ไปหานายตอนบ่ายก็ปิดเครื่อง สรุปตอนบ่ายนายไปทำอะไร?”

“เอ๋?” เย่เทียนคลำมือถือออกมาดูด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ถึงพบว่ามือถือแบตหมดแล้ว

“ที่รัก เธอก็เห็นแล้วนี่ มือถือแบตหมด”

เย่เทียนหลบหลีกคำถามของเฉินหวั่นชิงอย่างไหวพริบดี ไม่กล้าบอกเธอว่าช่วงบ่ายทำอะไรอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คงไม่อาจอธิบายอย่างซื่อสัตย์ไปได้ว่าไหว้วานให้จี้เยียนหรัน ให้หล่อนร่วมมือกับการเคลื่อนไหวของแก๊งไผ่เขียวและแก๊งเสือดำทั้งสองแก๊งได้มั้ง?

สำหรับการปรุงยา เตรียมแผนรบ นี่ก็ยิ่งไม่อาจบอกได้

โดยเฉพาะเฉินหวั่นชิงไม่ใช่คนในวงการต่อสู้ เรื่องพวกนี้จะอธิบายไปตามตรง เดาว่าต้องเห็นตนเองเป็นพวกต้มตุ๋นแน่นอน

สำหรับท่าทีขอไปทีแบบนี้ของเย่เทียน หญิงสาวมองตาค้อนแบบไม่เสแสร้ง พูดอย่างอารมณ์เสีย “ตอนที่มีธุระตามหานาย นายมักจะไม่อยู่ ตอนไม่มีธุระตามหานายก็กลับเอาแต่วนเวียนอยู่ตรงหน้า”

เย่เทียนหางตากระตุกเล็กน้อย พูดอย่างสับสน “ไม่ใช่ ที่รัก”

“ราคาหุ้นบริษัทตระกูลเฉินเกิดปัญหาขึ้น นั่นฉันก็ช่วยเหลือไม่ได้อยู่ดี! เธอตามหาฉันก็ไม่มีประโยชน์นะ!”

“ใครบอกกัน!”

เฉินหวั่นชิงส่ายหน้าเล็กน้อย พูดแบบคาดเดาล้ำลึก “ตอนนี้ปัญหาใหญ่สุดของฉันคือไม่มีเงินทุนเพียงพอไปต้านทานคนที่เล่นสกปรกในครั้งนี้ ขอเพียงให้เงินทุนสนับสนุนกับฉันมากพอ ฉันรับรองว่าจะทำให้พวกเขารับผิดชอบทั้งหมดแน่!”