บทที่ 23 การฝึกลมชั้นสอง

สองชั่วโมงต่อมา ลุงหวางรีบกลับจากข้างนอก

“วันนี้คุณชายพาคนออกไปหาเรื่องของคนที่ชื่อเย่เทียน”

“แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หวางเบียวสยบต่อศัตรูกะทันหัน และทุบตีคุณชายอย่างรุนแรง”

“หลังจากนั้นก็ถูกวางยา และถูกโยนทิ้งที่ถนนคนเดิน ยังได้แจ้งให้ผู้คนของ หนังสือพิมพ์รายวันเจียงหนันมาด้วย เหตุการณ์ที่หมักหมม นำไปสู่เรื่องอื้อฉาวที่ไม่ดีต่อเราในตอนนี้”

ต้องบอกเลยว่า ประสิทธิภาพการทำงานของลุงหวางคนนี้ค่อนข้างดี ในเวลาเพียง 2 ชั่วโมง เขาได้ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างชัดเจน

“ไอ้เวร!”

หลังจากฟังสิ่งนี้ ดวงตาของหลิวเหวินซวุ่ก็ฉายแววเย็นชา และเขาไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้อีกต่อไป และพูดอย่างโหดเหี้ยม “ผมไม่สนว่าเย่เทียนจะเป็นใคร กล้าทำร้ายลูกชายของผม ผมต้องการให้เขาตาย!”

“เกรงว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้น”

ลุงหวางวิเคราะห์อย่างใจเย็นและกล่าวว่า “คนที่ชื่อเย่เทียนคนนี้ ว่ากันว่าเขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าไปในตระกูลเฉิน ถ้าลงมือกับเขา ตระกูลเฉินจะ…”

“มันยังเกี่ยวข้องกับตระกูลเฉินเหรอ? ดูเหมือนว่า ลูกชายของผมขัดแย้งกับเขาเพราะเฉินหวั่นชิงผู้หญิงคนนั้น!”

การแสดงออกของหลิวเหวินซวุ่จมลง

ทั้งตระกูลหลิวและตระกูลเฉิน เป็นตระกูลใหญ่ของเมืองเจียงหนัน ความแข็งแกร่งไล่เลี่ยกัน ถ้าเกิดความขัดแย้งกันจริงๆ เกรงว่าจะบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย

แต่ในไม่ช้า หลิวเหวินซวุ่ก็หัวเราะอย่างเย็นชาและพูดว่า "แต่ว่า ถึงแม้จะเป็นตระกูลเฉิน แต่เย่เทียนคนนั้นลงมือกับลูกชายของผมก่อน ถ้าผมหลิวเหวินซวุ่ไม่ทำอะไรเลย ต่อไปก็ไม่ต้องอยู่ที่เมืองเจียงหนันอีกต่อไปแล้ว!"

“ลุงหวาง คุณช่วยจัดการเรื่องนี้หน่อย ภายในสามวัน ผมต้องการเห็นเขาเย่เทียนตายต่อหน้าผม!”

"ครับ!"

ลุงหวางรู้ว่าหลิวเหวินซวุ่กำลังโกรธ ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรมาก

นอกจากนี้ เขาก็ไม่ได้เห็นเย่เทียนอยู่ในสายตา

เมื่อเขากำลังจะจากไป โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของหลิวเหวินซวุ่ก็ดังขึ้น

หลังจากเอาออกดู เขาก็พบว่าเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย หลิวเหวินซวุ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยสงสัยว่าใครที่โทรมาหาเขาในเวลานี้?

ทันทีที่เชื่อมต่อโทรศัพท์ ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยเสียงความเป็นชายดังมาจากอีกด้านของโทรศัพท์

“ผมคือฉินชิงหู่!”

ห้าคำง่ายๆ ทำให้หลิวเหวินซวุ่ขนลุกซู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงของเขามีรอยยิ้มของคนดี "คุณชายใหญ่ฉินมีเวลาว่างมาโทรหาผมได้ไง และยังเป็น……ยังเป็นเวลานี้ด้วย?"

“ไม่มีอะไร ผมได้ยินมาว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในครอบครัวของคุณ จึงมาถามดู”

ฉินชิงหู่ก็ตอบด้วยรอยยิ้ม

หลิวเหวินซวุ่ไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่เขารู้ดีว่าตัวตนของฉินชิงหู่คืออะไร และเขาไม่กล้าที่จะประมาท

“คุณชายใหญ่ฉิน ไม่จำเป็นต้องอ้อมโค้มหรอกมั้ง?มีอะไรคุณก็พูดตรงๆเถอะ ถ้าอะไรที่ผมหลิวเหวินซวุ่สามารถทำได้ ผมสัญญาว่าจะไปทำให้”

ฉินชิงหู่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา"ถ้าอย่างนั้นผมจะพูดตรงๆนะ ลูกชายของคุณเกิดเรื่องแบบนี้ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดหรอก แต่ว่า คุณห้ามแก้แค้น คุณไม่ควรลงมือ และเลิกแก้แค้นคนๆนั้นเถอะ!"

หลิวเหวินซวุ่หัวเราะ ไม่เห็นความโกรธแม้แต่น้อย "คุณชายใหญ่ฉิน คุณหมายความว่าอย่างไร? ทำไมผมถึงไม่เข้าใจมัน ลูกชายของผมแค่เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยไม่ใช่เหรอ?ทำไม มีคนจงใจทำร้ายจื่อหยังหรือ? "

“ผมพูดได้แค่นี้ คุณคิดเอาเองละกัน!”

ผัวะ!

วางสายแล้วมีเสียงที่เงียบกริบ

สีหน้าของหลิวเหวินซวุ่มืดมนจนถึงสุดขีด

ลุงหวางสังเกตเห็นว่ามันผิดปกติ และอดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “คุณท่าน เกิดอะไรขึ้น?”

“ยุติแผนการแก้แค้นก่อน...”

หลิวเหวินซวุ่พูดอย่างอ่อนแรง หมัดของเขากำแน่นและคลายออก คลายออกและกำแน่น

"ทำไม?"