บทที่ 231 เริ่มรบกันพัลวัน

“ฉันต้องยอมรับว่า แกแกร่งกว่าที่ฉันจินตนาการไว้มาก”

หมาป่าโลภขยับกระดูกข้อต่อทั่วทั้งตัวอยู่ พูดจาเยาะเย้ย “เพียงแต่ การต่อสู้ไม่ใช่แค่มีความสามารถก็พอจะตัดสินแพ้ชนะได้ ถ้าแกอยากเอาชนะฉัน เกรงว่าคงไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น!”

“แกคนนี้มันยืดยาดมากซะจริง อยากสู้ก็รีบๆ เข้า พูดไร้สาระมากขนาดนั้นทำไม?”

เย่เทียนเบ้ปาก เดิมทีไม่เห็นหมาป่าโลภอยู่ในสายตาเลย

อย่างไรเสียหมาป่าโลภก็เป็นยอดฝีมือระดับดำชั้นต่ำ เมื่อสักครู่ที่เย่เทียนไม่โจมตีไปก่อน ก็สัมผัสได้ว่าเขาเหมือนระเบิดออกมาสุดกำลัง ในความเป็นจริงยังเหลือพลังอยู่ ขอเพียงสถานการณ์ผิดปกติ เขาจะต้องหนีเป็นแน่

แน่นอนว่า ถึงเขาหนีไปก็ไม่เป็นอะไร แต่เย่เทียนกลับต้องพิจารณาว่าเจ้าหมอนี่จะทำเรื่องต่ำทรามบีบบังคับคนอื่นแบบนี้ออกมาอีกหรือไม่

เพราะพิจารณาถึงเหตุผลเหล่านี้ เย่เทียนถึงจงใจแสร้งทำเป็นมือใหม่ด้านการสู้รบ

“ในเมื่อแกรีบร้อนไปดื่มชากับยมบาลขนาดนี้ งั้นฉันจะทำให้แกสมหวังเอง!”

ตอนนี้หมาป่าโลภไม่พูดเหลวไหลอีกต่อไป แสยะยิ้มแล้วก้าวเท้ามา กระโจนเข้าไปโดยฉับไว

ความเร็วของเขาไวมาก อย่างน้อยในสายตาของลูกน้องที่อยู่โดยรอบ ได้เพียงพอมองเห็นภาพวืดที่กะพริบอยู่ในเหตุการณ์แบบเลือนราง

แต่ว่าชั่วพริบตาเดียว หมาป่าโลภก็แฉลบผ่านตรงหน้าเย่เทียน ภายในหนึ่งวินาทีสั้นๆ ต่อยเข้าไปหลายหมัดติดต่อกันแล้ว

มุมปากเย่เทียนวาดรอยยิ้มปลิ้นปล้อนขึ้นมา ยื่นมือทั้งสองอย่างไม่เกรงกลัวโดยสิ้นเชิง กลายเป็นหมัดทรงพลัง ต้านไปทางหมัดที่หมาป่าโลภต่อยมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ตึงๆ!

ลมแรงอันบ้าคลั่งหมุนพัดทั่วทิศทางจากจุดประสานของหมัดทั้งสองคน คนทำเกิดการเคลื่อนไหวที่ยิ่งใหญ่ออกมา

พื้นปูนซีเมนต์ที่แข็งแรงล้วนถูกระเบิดออกเป็นหลุมลึกหลายแห่งภายใต้การปะทะของสองคน ผู้คนที่เห็นต่างตกตะลึงพรึงเพริด และหนังศีรษะชาไป

เพียงแค่การต่อสู้ด้วยมือเปล่าก็สร้างการเคลื่อนไหวที่เทียบเท่ากับการระเบิดนี้ออกมาได้ นี่ยังถือว่าเป็นคนธรรมดาได้อีกเหรอ?

แม้กระทั่ง คนคนหนึ่งที่บุกตะลุยนำหน้าหยุดไม่ทัน ทำให้ลมแรงไร้รูปร่างนี้พัดจนถอยหลังไปไกล

คนอื่นๆ ก็ไม่ได้ดีกว่ากันไปถึงไหน ไม่ว่าจะเป็นกำลังคนของแก๊งมังกร หรือว่ากำลังคนของแก๊งไผ่เขียวและแก๊งเสือดำทั้งสองฝ่าย ภายใต้ผลกระทบการต่อสู้ของหมาป่าโลภและเย่เทียน ต่างดูยุ่งเหยิงอุตลุด

หลังจากสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่กำลังคนล้มตายจำนวนมาก เย่เทียนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย รีบขยับฝีเท้าทันที ลอยแฉลบออกไป หลีกเลี่ยงจะทำพวกเขาบาดเจ็บ

แม้ไม่พูดถึงว่าพวกเขายืนอยู่ฝั่งนี้หรือไม่ ต่อให้เป็นสมาชิกของแก๊งมังกร ก็เป็นเพียงกำลังคนชั้นล่างสุดเท่านั้น เย่เทียนไม่อยากก่อเรื่องสังหารหมู่ออกมาเพราะเหตุนี้

หมาป่าโลภไม่รู้ว่าเย่เทียนกำลังคิดอะไรอยู่ ยังคิดว่าเย่เทียนอยากหนี ตอนนี้จึงรีบตามเข้าไปแบบไม่ยอมปล่อยให้รอด

แสงหนาวเหน็บเส้นหนึ่ง จู่โจมทางด้านหลังของเย่เทียนอย่างเงียบเชียบ

ทว่า เย่เทียนกลับเหมือนมีตาด้านหลังศีรษะ ตอนที่แงหนาวเหน็บเส้นนั้นใกล้จะปะทะเข้าร่างกาย ร่างกายที่กำลังพุ่งไปข้างหน้ากลับหยุดลงกะทันหัน จากนั้นหมุนวนครึ่งรอบ ตอนที่หลบการโจมตีของหมาป่าโลภ ก็ถีบเท้าเข้าไปทีหนึ่งอย่างรุนแรง

ตูม!

ระหว่างสถานการณ์อันตรายล่อแหลม หมาป่าโลภฝืนต้านการถีบนี้ของเย่เทียน แต่ทั้งตัวกลับโดนกำลังมหาศาลถีบจนลอยออกไป กระแทกบนกำแพงด้านหลังเข้าอย่างหนัก

โครม!

ทันใดนั้นกำแพงที่ติดด้วยแผ่นกระเบื้องสวยงามเกิดรอยร้าวเป็นเสี่ยงๆ หมาป่าโลภอดส่งเสียงโอดโอยออกมาไม่ได้ พยายามลุกขึ้นยืนนิ่งๆ

แต่ ท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถกดเลือดที่เดือดพล่านไม่หยุดภายในร่างกายไว้ได้ มุมปากเผยรอยเลือดออกมานิดๆ

มุมปากเย่เทียนยิ้มเยาะไม่หยุด ถึงอย่างไรหมาป่าโลภก็เป็นแค่ระดับดำชั้นต่ำ ขอเพียงไม่ก้าวเข้าระดับดิน นั่นลิขิตมาให้ไม่อาจเอาชนะเขาได้

ถ้าไม่ใช่คำนึงถึงว่ามีกำลังคนล้มตายในเหตุการณ์จำนวนมาก เย่เทียนคงไปฟันเขาให้ตายตั้งแต่นานแล้ว

ข่งเทียนเฉิงที่อยู่ไม่ไกลนักเห็นสถานการณ์นี้ อดรู้สึกหนักหน่วงไม่ได้

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่นักบู๊อะไร แต่อย่างไรเสียก็เป็นรองหัวหน้าแก๊งของแก๊งมังกร รู้จักคุ้นเคยกับหมาป่าโลภมานานแล้ว สำหรับเรื่องนักบู๊นั้นจึงพอเข้าใจมาคร่าวๆ