บทที่ 234 ท้ายที่สุดปิดฉากลง

เย่เทียนกลัดกลุ้มมาก

คือกลัดกลุ้มอย่างมาก!

เขาทรมานเป็นเวลานานขนาดนี้ กลับปล่อยให้หมาป่าโลภหนีรอดไปได้ นี่จะให้เขาไม่กลัดกลุ้มได้อย่างไร?

ครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ เย่เทียนก็ถลึงตามองลูกน้องแก๊งมังกรที่ขัดขวางตนเองและเวลานี้กลับนอนเจ็บปวดร้องคำรามที่พื้นอย่างแรง ถ้าไม่ใช่พวกเขาเหล่านี้ หมาป่าโลภจะสามารถหนีไปได้อย่างไรกัน?

โกรธก็ส่วนโกรธ เย่เทียนกลับไม่ทำพวกปลาเล็กปลาน้อยเหล่านี้ลำบากใจอีก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อให้ฆ่าพวกเขาเหล่านี้ทิ้ง หมาป่าโลภก็คงจะไม่กลับมาเช่นกัน

เวลานี้ หลิวชิงที่อยู่ไม่ไกลนักเล่นงานคู่ต่อสู้เสร็จ กระโดดมาด้านหน้าของเย่เทียน

เสื้อสูทบนตัวหลิวชิงชุดนั้นในเวลานี้ไม่รู้ว่าเปื้อนเลือดของคนมากเท่าไร ทั้งที่เป็นสูทสีดำดันย้อมเป็นสีแดงเข้มแล้ว ค่อนข้างกระเซอะกระเซิงระดับหนึ่ง

เย่เทียนยักคิ้วเล็กน้อย สอบถามว่า “ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

“คุณชายเย่ครับ โดยพื้นฐานไม่มีปัญหาอะไรครับ”

ถึงจะบอกว่ากระเซอะกระเซิงอยู่บ้าง แต่ดวงตาที่แอบซ่อนไว้ใต้แว่นของหลิวชิงนั้นกลับตื่นเต้นมาก

ถึงแม้การสู้รบครั้งนี้จะไม่ได้ช่วงชิงอาณาเขตใดๆ ได้ แต่กลับทำลายล้างระดับชั้นบริหารของแก๊งมังกรได้ ต่อจากนี้ไปการเข้าควบคุมพื้นที่ของแก๊งมังกรไว้ นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเหรอ?

เย่เทียนพยักหน้านิดหน่อย ถามต่อไปว่า “แล้วเชิ่งหู่ล่ะ?”

หลิวชิงรีบยื่นมือชี้ไป “เขาอยู่ทางนั้นล่ะ!”

เย่เทียนมองไปตามการชี้มือ กลับเห็นเชิ่งหู่กำลังจุดบุหรี่แล้วสูบอย่างสุขุมเยือกเย็น ยิ้มกริ่มชื่นชมการต่อสู้ของสองคนตรงหน้า ร้องว่าดีออกมาสองทีไม่ขาดสาย คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าเขามาดูละครล่ะ!

ส่วนสองคนที่กำลังปะทะฝีมืออย่างดุเดือด นอกจากหยางซิงและข่งเทียนเฉิงแล้วยังมีใครไปได้อีก?

เวลานี้ทั้งสองคนพูดได้ว่าสู้กันพัลวัน ถ้าภายใต้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ บางทีหยางซิงอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข่งเทียนเฉิงจริงๆ

ทว่า ตอนนี้ไม่ใช่กำลังศึกษาเปรียบเทียบ แต่ว่าเป็นศึกแห่งศักดิ์ศรีความเป็นความตาย!

ถึงแม้ด้านฝีมือหยางซิงจะสู้ข่งเทียนเฉิงไม่ได้ แต่หยางซิงกลับมีความพยายามเต็มเปี่ยม เดิมทีไม่สนว่าป้องกันไม่ป้องกันอะไร แต่ละมีดมุ่งทำร้ายไปยังข่งเทียนเฉิง

“บ้าเอ๊ย!”

ข่งเทียนเฉิงที่ไม่กล้าลงมือเต็มที่อดไม่อยู่ตวาดทีหนึ่ง โกรธเคืองถึงขีดสุดแล้ว ฟาดฟันมีดในมือเข้าไปหาหยางซิง

เพียงแค่ เดิมทีหยางซิงไม่มองสักแวบ จ้องข่งเทียนเฉิงแบบไม่กะพริบสายตา ไม่ต้องพูดว่าจะหลบ แม้แต่ความคิดต้านทานก็ไม่มีด้วย

แม้กระทั่งยังทำตรงกันข้าม หยางซิงโบกมีดหัวตัดออกมาเหมือนกัน ฟันทางลำคอของข่งเทียนเฉิงทีหนึ่ง

อ่อนแอก็กลัวแข็งแกร่งกว่า แข็งแกร่งก็กลัวที่โหดเหี้ยมกว่า โหดเหี้ยมก็กลัวจะต้องตาย!

“ฉันแม่งไม่เชื่อว่าแกจะกล้าตายไปด้วยกันจริงๆ หรอก!”

ข่งเทียนเฉิงที่ถูกวิธีสู้แบบความดีความชั่วพังพินาศลงพร้อมกันแบบนี้ของหยางซิงร้องตะโกนมา เอียงข้อมือเล็กน้อย ถือโอกาสเปลี่ยนทิศทางมีดที่เดิมทีฟันไปทางแขนของหยางซิง ปาดเข้าไปยังศีรษะของหยางซิงแล้ว

การโจมตีของทั้งสองคน แสดงชัดเจนถึงผลแพ้ชนะในท้ายที่สุด

ถ้าใครหวาดกลัวแล้ว นั่นก็คือคนนั้นแพ้！

ส่วนคนนั้นที่แพ้ จำเป็นต้องตาย!

หยางซิงจะกลัวตายเหรอ?

เขาไม่กลัว!

ถ้ากลัวล่ะก็ เขาจะขัดขืนคำพูดของเย่เทียนแล้วลงมาจากบนรถยนต์ได้อย่างไรกัน? ถ้ากลัว เขาจะถอดเสื้อผ้าพันด้ามมีดไว้แน่นได้อย่างไรกัน? ถ้ากลัว เขาจะปฏิเสธความหวังดีของเชิ่งหู่ และปะทะฝีมือกับข่งเทียนเฉิงได้อย่างไรล่ะ?

ข่งเทียนเฉิงกลัวเหรอ?

บางทีเขาอาจจะกลัว!