บทที่ 249 คนที่ไม่เหมือนคน

“วันนี้คุณก็ต้องตายเหมือนกัน!”

สำหรับคำพูดพิฆาตของเย่เทียน สีหน้าของจูยิ่วถิงนิ่งมาก

“แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันสามารถเป็นหัวหน้าของเซิ่งเหอเซิ่งได้ รับผิดชอบโลกใต้ดินของเมืองเอก ฆ่าคนมาตั้งมากมาย”

“ฉันเจอคู่ต่อสู้มาเยอะ และพวกเขาส่วนใหญ่ก็เหมือนคุณ ชอบพูดในสิ่งที่พวกเขาคิดว่าจะทำให้ฉันกลัว”

“อย่างไรก็ตาม คนที่ล้มในท้ายที่สุดไม่ใช่ฉัน แต่เป็นตัวพวกเขาเอง!”

เย่เทียนไม่ได้สงสัยในสิ่งที่จูยิ่วถิงพูด เรื่องมาถึงจุดนี้ยังสามารถทำหน้าปกติได้และเห็นได้ชัดว่าเขาเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มามากมาย

แม้กระทั่งถ้าทั้งสองคนพบกันเร็วกว่านี้ เย่เทียนก็จะไม่รังเกียจที่จะเป็นเพื่อนกับจูยิ่วถิง

ที่น่าเสียดายคือทั้งสองไม่เคยพบกันอย่างเป็นทางการก็ถูกกำหนดให้เป็นศัตรูกันแล้ว

หลังจากคิดแล้ว เย่เทียนก็พูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “วันนี้คุณถูกลิขิตให้ล้มลง!”

จูยิ่วถิงเย้ยหยันและถามว่า “หลายคนอยากให้ฉันล้ม แต่มาจนถึงทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่ล้มลง คุณแน่ใจขนาดนั้นเลย?”

"ฉันแน่ใจ!"

ยูเทียนพยักหน้าเล็กน้อย “เพราะคนที่คุณยั่วยุคือฉัน!”

"ออกมาซะ!"

จู่ๆ จูยิ่วถิงก็ระเบิดออกมา

จากนั้นมีเสียงแปลกๆดังมาจากส่วนลึกของทางเดิน

สูงต่ำเป็นจังหวะ

ตึกตัก!

ตึกตัก!

ดูเหมือนว่าคนที่ทำเสียงฝีเท้าแปลก ๆ จะมีปัญหาเกี่ยวกับขา ฝีเท้านั้นเบาและหนัก และในสถานที่แห่งนี้ที่มีกลิ่นเลือดรุนแรงก็มีออร่าแปลก ๆลอยออกมา

เสียงฝีเท้าเดินจากที่ไกลมาใกล้ และหลังจากรอประมาณสองนาที ในที่สุดร่างก็ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าทางเดิน

เมื่อเย่เทียนเห็นร่างนั้นชัดเจน เขาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่ได้ตั้งใจ

เป็นชายสกปรก เหมือนกับสุนัขแก่ที่อืดอาดที่อาจล้มได้ทุกเมื่อ

เสื้อผ้าที่ขาดๆ ของเขาสามารถมองเห็นรอยแผลเป็นต่างๆ ทั่วร่างกายได้อย่างเลือนราง และแทบไม่มีที่ใดที่ไม่มีแผลเลย

ผมของชายผู้นั้นยาวมาก ปกคลุมใบหน้าเกือบทั้งหมด สามารถมองเห็นดวงตาขุ่นมัวที่โผล่ออกมาจากผมหนาทึบได้เล็กน้อย

ที่น่าแปลกใจที่สุดคือผมของเขาเป็นสีขาว!

ไม่ใช่สีขาวสว่างที่เหมือนกับการย้อมผม แต่เป็นสีเทาขาวที่ผ่านประสบการณ์มาหลายปีจริงๆ!

หากผู้ชายคนนั้นสระผมและใช้แว็กซ์แต่งผมเพื่อสร้างสไตล์ มันจะน่าทึ่งมากกว่าสไตล์ใดๆ ที่เคยมีมา

นอกจากนี้ยังมีลูกเหล็กแข็งขนาดใหญ่ผูกติดอยู่กับขาขวาของชายคนนั้น และเขาแทบจะยกเท้าขวาของเขาขึ้นไม่ได้เลย นี่มันเพื่ออะไร ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาส่งเสียงแปลกๆตอนเขาเดิน

ชายสกปรกเดินช้าๆไปที่จูยิ่วถิง ยืนเอวโค้งเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่ชายสกปรกคนนั้น สีหน้าของเสนาธิการก็ซับซ้อนอย่างมาก

เขารู้ถึงการมีอยู่ของบุคคลนี้ และเขารู้ดีว่าคนผู้นี้น่ากลัวเพียงใด

แต่ว่า ตั้งแต่เซิ่งเหอเซิ่งพัฒนาอย่างมั่นคงเขาก็ไม่ได้เห็นคนคนนี้อีกเลย ดังนั้นเสนาธิการไม่รู้ว่าเขากลายเป็นผีที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ได้อย่างไร

สิ่งเดียวที่เขารู้คือจูยิ่วถิงยกย่องเขาเป็นคิงเสมอ! เป็นคิงใบสุดท้าย!

“ฆ่าเขาซะ! ฉันจะปล่อยคุณให้เป็นอิสระ!”

เสียงไม่แยแสของจูยิ่วถิงก้องดังในห้องโถงที่ว่างเปล่า

ชายสกปรกได้ยินดังนั้นร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย และทันใดนั้นเขาก็มองไปที่จูยิ่วถิง ดวงตาลึก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผมหนาทึบของเขาเผยให้เห็นถึงความสับสนราวกับว่าเขาไม่ค่อยเชื่อที่จูยิ่วถิงพูด

จูยิ่วถิงหยิบกุญแจออกจากร่างกายของเขาแล้วโยนไป และพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นที่สงสัย "คุณฟังไม่ผิดหรอก ฉันบอกให้ฆ่าเขา! ฉันจะปล่อยคุณให้เป็นอิสระ!"

หลังจากได้รับคำตอบที่แน่ชัด ชายสกปรกค่อยๆ ก้มลงหยิบกุญแจและเปิดลูกบอลเหล็กขนาดใหญ่ที่ผูกเท้าขวาเขาไว้หลายปี

“คำราม!”