บทที่ 265 ต้นแบบของคนรุ่นใหม่

“กล้องยาสูบหยกนี้คาดว่าจะทำจากหยกเหอเทียนบริสุทธิ์ อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินสามล้านจึงจะได้มันมา!”

หวงเย่าโจวมาและไปอย่างรวดเร็ว แต่เขายังคงทิ้งความประทับใจลึกๆ ให้กับแขกที่มาร่วมงาน

แม้ว่าตระกูลเฉินจะเป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่แห่งเจียงหนัน แต่หวงเย่าโจวก็เป็นบุคคลแรกในอุตสาหกรรมสื่อเจียงหนัน เทียบกับตระกูลเฉินแล้วก็ไม่ได้ด้อยกว่ามากนัก

นอกจากนี้ ทุกคนก็ไม่เคยได้ยินว่าหวงเย่าโจวมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลเฉิน ทำไมหวงเย่าโจวถึงใจกว้างขนาดนี้?

“กล้องยาสูบนี้ คงจะไม่ใช่ที่ถูกประมูลในเทศกาลที่เซียงเจียงเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหรอกนะ?”

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน เหลียงเหวินเห้าที่กำลังจ้องมองไปที่กล้องยาสูบหยกอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็พูดออกมาด้วยสีหน้าแปลกๆ

“งานประมูลในเทศกาลที่เซียงเจียง ผมไปดูมาแล้วคล้ายกันมาก”

“ผมจำได้ว่ากล้องยาสูบหยกถูกประมูลไปแปดล้านหยวนเต็มๆ”

“ในตอนนั้น ดูเหมือนว่าที่กล้องยาสูบหยกจะถูกซื้อไปโดยนักธุรกิจผู้มั่งคั่งในเจียงหวย เกรงว่ามันจะเป็นอันนี้จริงๆ ”

หลังจากคำชี้แจงของเหลียงเหวินเห้า คนดังมากมายที่เข้าร่วมและเข้าใจเกี่ยวกับการประมูลต่างก็เห็นด้วย

“แปดล้าน!”

ทุกคนต่างมองไปที่กล้องยาสูบหยกในมือของท่านปู่เฉิน และดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไป

สำหรับหลายคนในงาน ราคาแปดล้านถือว่าไม่สูงนัก แต่ถ้าให้เป็นของขวัญในวันเกิดความหมายก็ต่างกันออกไป

ในความเป็นจริง แม้ว่าจะมีคนมาเป็นจำนวนไม่น้อย แต่จนป่านนี้ของขวัญวันเกิดที่แพงที่สุดที่เฉินชังไห่ได้รับเป็นเพียงชุดน้ำชาที่มีมูลค่าตลาดหนึ่งล้านเท่านั้น

เมื่อเทียบกับกล้องยาสูบหยกที่หวงเย่าโจวมอบให้ไม่ได้ต่างกันแบบธรรมดา

ภายใต้การสนทนาพูดคุยของฝูงชน ท่านปู่เฉินยิ้มจนหุบปากไม่ลง แต่ดวงตาของเขาเหลือบมองไปที่เย่เทียนอย่างไม่ตั้งใจ

คนแรกที่หวงเย่าโจวมองหาเมื่อตอนเข้ามาคือ เย่เทียน ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลมจะเห็นได้ชัดว่าเขามานี่ก็เพราะเย่เทียน

ท่านปู่เฉินแอบดีใจที่การตัดสินใจให้เฉินหวั่นชิงแต่งงานกับเย่เทียนเป็นการถูกต้อง ดูแล้วผู้อยู่เบื้องหลังเย่เทียนคนนั้นไม่ได้ทอดทิ้งเขาจริงๆ!

การปรากฏตัวของหวงเย่าโจวเป็นเพียงแสงวูบวาบ แขกที่เหลือกลับเข้าสู่ปกติ ทำให้ทุกคนค่อนข้างโล่งใจ

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือแววตาที่พวกเขามองไปที่เย่เทียนนั้นซับซ้อนไม่มากก็น้อย

“ชิ้นสองชิ้นไม่มีความหมายอะไร ผลประโยชน์ที่บริษัทเฉินมอบให้นั้นมีจำกัดนะ!”

เฉินจุนเหอผู้ถูกละเลยอดไม่ได้ที่จะพูดเยาะเย้ย

เย่เทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยคิดที่จะแย่งชิงอะไรกับเฉินจุนเหอ แต่เฉินจุนเหอดันอยากคิดเล็กคิดน้อยกับเขา นี่มันเรื่องอะไรกันนะ? !

“นายท่านจี้และคุณหนูจี้ของตระกูลจี้มาถึงแล้ว!”

ในช่วงเวลานี้ ข้างนอกมีเสียงสูงของคนรับใช้ดังขึ้น

“ไม่มั้ง นายท่านจี้มาด้วยตัวเองเหรอ?”

“นายท่านจี้ไม่ได้ปรากฏตัวในสถานการณ์เช่นนี้มาหลายปีแล้วใช่ไหม? แต่ทำไมครั้งนี้มาได้?”

ในงานคนรวยและมีผู้มีอำนาจส่วนใหญ่ต่างก็รู้สึกนั่งไม่ติด

เมื่อเทียบกับหวงเย่าโจว ชื่อเสียงของจี้เจิ้งโก๋ นั้นโด่งดังกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

ตระกูลจี้ ไม่ได้เป็นสองรองใครในเจียงหนัน แม้ว่าเมืองเจียงหวยทั้งจังหวัด อย่างน้อยพวกเขาก็ดำรงอยู่เป็นหนึ่งใน 20 อันดับแรก!

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างสองร่างหนึ่งชราและหนึ่งสาว ค่อยๆปรากฏขึ้นที่ทางเข้าห้องโถงด้านข้าง

คนที่เดินนำคือจี้เจิ้งโก๋ที่มีใบหน้าเปล่งปลั่งดุจทารก ซึ่งเต็มไปด้วยพลังและรูปลักษณ์ที่อ่อนเยาว์ สำหรับคนที่อยู่ข้างหลังครึ่งก้าวก็คือจี้เยียนหรันอย่างไม่ต้องสงสัย

เป็นเรื่องยากที่จี้เยียนหรันจะยอมเปลี่ยนเครื่องแบบที่ไม่ได้เปลี่ยนตลอดทั้งปี แต่กลับแทนที่ด้วยชุดสีเหลืองอ่อน

แม้แต่ นิสัยของเธอที่ขี้หงุดหงิดอารมณ์ร้อน ก็ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนหวานและมารยาทดี ค่อนข้างเหมือนเป็นพี่สาวเพื่อนบ้านที่ดี

“ยินดีต้อนรับเจ้าบ้านจี้ เสียมารยาทที่ต้อนรับไม่ทั่วถึง! ”

การมาด้วยตัวเองของนายท่านจี้ทำให้เฉินชังไห่รู้สึกปลาบปลื้มเล็กน้อย จึงรีบลุกขึ้นทักทายอย่างรวดเร็ว

จี้ เฉินสองตระกูลต่างก็เป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่แห่งเจียงหนัน แต่ในใจท่านปู่เฉินรู้ชัดเจนดีว่า มรดกของตระกูลจี้นั้นเหนือกว่าตระกูลเฉินมาก

ยิ่งไปกว่านั้น นายท่านจี้แตกต่างจากหวงเย่าโจวเขาเป็นรุ่นเดียวคราวเดียวกับเขาด้วย