บทที่ 282 กางเกงผมแพง

ด้วยหนึ่งหมัดชกลงไป หน้าอกของเสิ่นหัวก็มีรอยหมัดลึกเข้าไป และเขาพิงกับกำแพง อนาถถึงขีดสุด

โชคดีที่การปรากฏตัวของหมาป่าโลภทำให้เย่เทียนหันความสนใจไปทางอื่น ทำให้เขามีโอกาสพักและสามารถฟื้นกลับมาได้

“ไม่ มันเป็นไปไม่ได้! คุณอายุแค่เท่าไหร่กัน คุณเป็นผู้แข็งแกร่งระดับดินได้อย่างไร! มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์!”

เมื่อเห็นว่าสายตาของเย่เทียนกวาดมามองอีกครั้ง ใบหน้าของเสิ่นหัวก็ซีดเผือด และสีหน้าของเขาก็ซับซ้อนมาก

“ทำไมผมถึงไม่ใช่ระดับดิน”

เย่เทียนมองลงไปที่เสิ่นหัวอย่างเหยียดหยามด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปากของเขา "อย่างที่สุภาษิตได้กล่าวไว้ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด และก้าวไปข้างหน้าโดยไม่มีสิ่งกีดขวาง!"

“คุณเป็นแค่ระดับดำที่สูงสุดในวัยของคุณ ยังแอบได้ใจ คุณมันก็แค่กบในกะลา!”

"..." เสิ่นหัวอยากจะเถียง แต่ตอนนี้เขาอายุเพียงสี่สิบปี และเขาอยู่ห่างจากระดับดินเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น นั่นคือการดำรงอยู่ของผู้เก่งกาจแล้ว

เพียงแต่ว่า ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นมีดเป็นเขียง ส่วนตัวเองก็เหมือนเนื้อบนเขียงที่อีกฝ่ายสามารถหั่นได้ตลอด แล้วเขาจะกล้าเถียงได้ยังไง?

“เสิ่นหัว ถ้าคุณไม่มาหาเรื่องที่นี่ในวันนี้ ผมไม่เคยคิดจะหาเรื่องคุณเลย และผมไม่เคยรู้จักคุณด้วยซ้ำ”

“แต่ตอนนี้ คุณมาที่นี่แล้ว คุณต้องจ่ายในราคาที่เหมาะสม!”

ระหว่างที่พูด เย่เทียนก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยท่าทางที่เย็นชา เดินไปทางเสิ่นหัว

เสิ่นหัวตกใจทันที “คุณ คุณจะทำอะไร?”

"ทำอะไร?"

เย่เทียนเย้ยหยันและพูดอย่างอาฆาต "คุณบังคับให้ผมใช้ความรุนแรงในวันที่มีความสุขนี้ คุณคิดว่าผมจะทำอะไร?"

“คุณ คุณจะฆ่าผมหรือ?”

“ไม่! คุณห้ามฆ่าผม! ผมเป็นธรรมบาลฝั่งซ้ายของพรรคชิงเฉิง หากคุณฆ่าผม พรรคชิงเฉิงจะมาแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งแน่นอน!”

เมื่อตระหนักถึงเจตนาฆ่าที่รุนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วของเย่เทียน เสิ่นหัวพยายามดิ้นรนและคำรามอย่างดุเดือด พยายามขู่เย่เทียน

เย่เทียนจ้องไปที่เสิ่นหัวอย่างมีความหมาย แต่หางตากวาดไปทางแขกที่ปิดกั้นทางเข้าห้องจัดเลี้ยงโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นหัวต้องตาย!

นี่คือการตัดสินใจอย่างแน่วแน่ของเย่เทียนก่อนที่เขาจะลงมือ

ตัดหญ้าโดยไม่กำจัดราก เมื่อลมฤดูใบไม้ผลิพัดมา หญ้าก็จะเติบโตอีกครั้ง

แม้ว่าเขาจะไม่เห็นเสิ่นหัวอยู่ในสายตาเลยก็ตาม แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับดำสูงสุด ถ้าเขาจะหาเรื่องคนรอบตัวเขา เกรงว่าพวกเขาจะไม่สามารถต้านทานได้

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะฆ่าเขา เย่เทียนยังต้องถามคำถามบางอย่างกับเขา

อย่างไรก็ตาม เสิ่นหัวอาจจะไม่พูดออกมาง่ายๆ และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะต้องใช้วิธีการบางอย่างเพื่อให้เขาเปิดปาก

แต่เมื่อมีคนดูเยอะขนาดนี้ เขาไม่สะดวกที่จะวิธีโหดร้ายแบบนี้

แตะๆ!

เมื่อเย่เทียนพยายามหาวิธีที่ดีที่สุด เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเข้าบันไดที่อยู่ไม่ไกล ดึงเย่เทียนที่กำลังครุ่นคิดอยู่ดึงสติกลับมาอีกครั้ง

เมื่อหันศีรษะแล้วมองไปรอบๆ เขาเห็นว่าประตูช่องฉุกเฉินของบันไดถูกผลักเปิดออก นำโดยหลิวชิงและเชิ่งหู่ที่ถือมีดหัวตัดที่ส่องประกายแสงเย็นบุกเข้ามาในสายตา

ทั้งสองคนหอบ และเหงื่อไหลออกมา เห็นได้ชัดว่าตลอดทางที่มาที่นี่มันไม่ง่ายเลย

สิ่งนี้ก็เป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน ก่อนหน้านี้ เสิ่นหัวได้ให้เจิ้นเซ่าเฉินจงใจทำให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งทำให้พวกเขาต้องวิ่งมาด้วยตัวเอง

อันที่จริง คนที่เสิ่นหัวและหลิวชิงนำมานั้นไม่เพียงแค่นี้ ถ้ามองลงไปข้างล่าง ก็จะพบว่าข้างนอกคือสมาชิกทั้งหมดของแก๊งเสือเขียว