บทที่ 295 ตู้เฉี่ยวเฉี่ยวแห่งเมืองจิน

ภายใต้การนำทางของซูเหมย เย่เทียนขับรถลัมโบร์กีนีอยู่ค่อยๆ มาจอดลงตรงหน้าประตูคฤหาสน์หวงถิง

“ทั้งสองท่าน กรุณาแสดงบัตรเชิญของพวกคุณสักหน่อยครับ”

รถเพิ่งมาจอดสนิท มีพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เฝ้ายามหน้าประตูคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาแล้ว

“บัตรเชิญ? พวกเราไม่มีบัตรเชิญ”

เย่เทียนมึนงง จากนั้นหัวเราะอย่างขมขื่นพลางส่ายหน้าไป “ไม่อย่างนั้นนายไปแจ้งสักหน่อย บอกว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลซูเข้ามาด้วยตัวเองแล้ว?”

“ทั้งสองท่านครับ ต้องขอโทษจริงๆ หน้าที่ของผมเพียงแค่ขัดขวางคนที่ไม่มีบัตรเชิญให้กลับไปครับ ไม่รวมถึงการแจ้งให้ทราบครับ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยส่ายหน้าเล็กน้อย พูดแนะนำว่า “ไม่อย่างนั้นทั้งสองท่านสามารถโทรศัพท์ไปหาเจ้านายของพวกผมได้ ถ้าผมได้รับคำสั่งต้องหลบให้ทั้งสองท่านเข้าไปแน่นอนครับ”

“ได้! เบอร์เจ้านายของพวกนายคืออะไร? ฉันจะโทร!”

เย่เทียนคลำหามือถือออกมาโดยจิตใต้สำนึก

“ผมเพียงแค่เฝ้าหน้าประตูใหญ่ จะรู้เบอร์โทรศัพท์ของเจ้านายได้อย่างไรครับ?”

พนักงานรักษาความปลอดภัยยักไหล่ ถ้าไม่เห็นว่ารถที่เย่เทียนขับคือลัมโบร์กีนี เขาคงตะโกนเรียกพวกพ้องเข้าเข้ามาไล่สองคนนี้ออกไปตั้งนานแล้ว จะมาพูดไร้สาระอยู่ที่ไหน

ชั่วขณะนั้นเย่เทียนพูดไม่ออก เพิ่งคิดจะลงรถมาเจรจาด้วยกันกับพนักงานรักษาความปลอดภัยดูสักหน่อย ด้านหลังกลับมีรถอาวดี้สีดำคันหนึ่งจอดดังเอี๊ยดเสียก่อน

ผู้ชายวัยกลางคนตัวอ้วนคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากกระจกฝั่งคนขับ ตะโกนเสียงดังว่า “ข้างหน้าเกิดเรื่องอะไรกัน?”

ซูเหมยหันหน้ากลับไปมองทีหนึ่ง ชั่วพริบตาเดียวดีอกดีใจขึ้น รีบเดินลงมาจากรถทันที “คุณอาหยู่!”

“เสี่ยวเหมย? เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมไม่ไปดื่มชากับคุณอาหยู่หน่อย?”

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าคุณอาหยู่มองเข้ามาตามเสียง รีบหัวเราะคล้ายกับพระสังกัจจายน์ ค่อยๆ ลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปหา

“หนูเพิ่งกลับมาถึงตอนสายๆ ค่ะ พอดีได้ยินว่าที่นี่มีงานประมูล เลยอยากเข้ามาดูว่าจะซื้อยาอะไรกลับไปให้คุณปู่ได้หรือเปล่า”

ซูเหมยหัวเราะแบบสงวนท่าที ถามลองเชิงว่า “คุณอาหยู่คะ หนูเข้ามาเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าต้องมีบัตรเชิญถึงเข้าไปได้ คุณอาหยู่สามารถพาพวกหนูเข้าไปได้ไหมคะ?”

“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ให้เป็นหน้าที่คุณอาหยู่ของหนูก็พอ”

คุณอาหยู่ตบๆ หน้าอกแล้ว คลำหาบัตรเชิญออกมายื่นไปให้พนักงานรักษาความปลอดภัยอย่างไม่รีบร้อน

พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นตรวจสอบบัตรเชิญสักหน่อย เวลานี้กลับไม่กล้าขัดขวางอีกแล้ว ปล่อยไม่กี่คนนี้เข้าไปอย่างว่านอนสอนง่าย

เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่หยู่ไม่ได้เข้ามาเป็นครั้งแรก นำหน้าเย่เทียนขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถอย่างชำนาญเส้นทางดี

รอจนถึงเวลานี้ เย่เทียนถึงพบว่า นอกจากเถ้าแก่หยู่แล้ว เขายังพาคนมาอีกสองคน

คนหนึ่งเป็นผู้หญิงสาวสวยที่ใส่แว่นตา สวมชุดสูททำงาน และแต่งหน้าแนวเลขาฯ โดยแบบฉบับ

ดูจากสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของหล่อนที่มองทางเถ้าแก่หยู่ไม่ขาดสายนั้น เกรงว่าความสัมพันธ์กับเถ้าแก่หยู่คงไม่ได้เป็นเพียงแค่เจ้านายลูกน้องธรรมดาขนาดนั้น

เป็นจริงตามคำโบราณประโยคนั้นว่าไว้: มีงานเลขาฯ ทำ ไม่มีงานจัดการเลขาฯ!

นอกจากนั้นแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งเป็นชายมีอายุที่ใส่ชุดคลุมยาว ทั้งตัวเผยกลิ่นยาจางๆ เกรงว่าคงเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับตัวยาสมุนไพรมาหลายปี น่าจะเป็นคนที่เถ้าแก่หยู่เชิญมาช่วยตรวจดูของ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ของในงานประมูลนี้มีทั้งจริงทั้งปลอม ทางฝ่ายจัดงานก็ไม่รับผิดชอบด้วย นี่เป็นการทดสอบพลังสายตาของแต่ละคนเอามากๆ

ภายใต้การนำทางของเถ้าแก่หยู่ คนกลุ่มหนึ่งก็วกไปวนมา ท้ายที่สุดมาหยุดลงที่ด้านในลานเล็กๆ ห่างไกลแห่งหนึ่งแล้ว

ด้านในลานเล็กมีคนกลุ่มหนึ่งมารอคอยตั้งแต่แรกแล้ว ดูจากเสื้อผ้าการแต่งตัว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พวกขาดเงินอะไรกัน

“นี่ไม่ใช่ยัยหนูซูเหมยของตระกูลซูเหรอ?”