บทที่ 307 ฮั่วเยี่ยนจือที่บ้าคลั่ง

ตอนที่เฟอร์รารี่สีแดงสดกับลัมโบร์กีนีสีเหลืองเข้มขับเคียงข้างกันมาแถวเดียว สองพี่น้องตระกูลฮั่วรีบย้ายสายตาเข้าไปทันที

นี่คือผู้ชายที่หน้าตางดงามคนหนึ่ง มือข้างหนึ่งยันศีรษะไว้พิงหน้าต่างรถอยู่อย่างเกียจคร้าน ราวกับไม่รู้สึกสนใจต่ออะไรทั้งนั้น

“คือเขา!”

ฮั่วเยี่ยนจือสีหน้าเย็นเฉียบ ลดกระจกรถลงมา ขยับมืออย่างต่อเนื่องให้เย่เทียนปลดกระจกรถลงมา

เย่เทียนพบตั้งแต่แรกว่าเฟอร์รารี่สีแดงสดคันนี้ขับแซงมาติดต่อกัน เริ่มแรกเดิมทีไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เห็นเพียงว่าเป็นทางผ่านเท่านั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ใครจะไปว่างมาคิดว่าอีกฝ่ายจะมาหาตนเองเพื่อแข่งรถกันหรือไม่?

แต่ เย่เทียนกลับจำได้แล้วเช่นกัน รถคันนี้คือรถที่เมื่อช่วงเช้าอยู่บริเวณสนามบินไล่ตามตนเองมา

นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ภายในหนึ่งวันสั้นๆ จะเจอกันสองครั้งติด ยังเป็นพรหมลิขิตเสียจริง

เย่เทียนจะนึกถึงได้อย่างไรว่า นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอะไรตั้งแต่แรก ล้วนเป็นเพราะเขาเกิดคึกคักขับรถเร็วแล้ว จึงดึงดูดความสนใจของสองพี่น้องตระกูลฮั่วเข้าไงล่ะ?

ถึงแม้จะพูดเช่นนี้ หลังเย่เทียนตะลึงกับหน้าตาของพี่น้องตระกูลฮั่วในครั้งแรก จากนั้นก็ย้ายสายตากลับไปยังถนนข้างหน้า ขี้เกียจมองอีกสักแวบ

ไม่ว่าพูดอย่างไรก็กำลังขับรถ สาวงามนั้นเจริญตาแน่นอน แต่ถ้าเพียงแค่มองไปเฉยๆ แล้วต้องแลกมาด้วยอุบัติเหตุถึงแก่ชีวิต เดาว่าคงไม่มีใครสมองเลอะเทอะขนาดนั้น

“พี่คะ เจ้าหมอนั่นอวดดีมาก! นึกไม่ถึงมองยังไม่มองพวกเราสักนิด น่าโมโหซะจริง!”

ชั่วพริบตาเดียวฮั่วหลิงเยว่เดือดดาลขึ้นมา ยื่นมือออกไปทันใด บีบแตรอย่างคลุ้มคลั่ง พยายามให้เย่เทียนหันสายตาเข้ามา

“นี่ นายเลื่อนกระจกลงมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ฮั่วเยี่ยนจือไม่พอใจอยู่บ้างเหมือนกัน เหยียบคันเร่งเพิ่มอีกหน่อย รถกระโดดออกมาสักครึ่งเมตรฉับพลัน และผ่อนระดับความเร็วลงรอเย่เทียนตามขึ้นมา ตะโกนเรียกผ่านกระจกขึ้นมาอีกที

“คนสวย เรียกฉันมีธุระเหรอ?”

ครั้งนี้ ในที่สุดเย่เทียนสังเกตได้ถึงความผิดปกติ จึงปลดกระจกรถลงอย่างเชื่องช้า ทำหน้างงงวย

จากนั้นเย่เทียนเลื่อนกระจกลง เสียงดนตรีที่ไพเราะลอยออกจากภายในตัวรถทันที ทำให้สองพี่น้องตระกูลฮั่วในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้เย่เทียนถึงไม่ตอบพวกเธอกลับเลย

ฮั่วหลิงเยว่โมโหจนแก้มพองตัวขึ้นมา พวกเราเสี่ยงอันตรายตะโกนเรียกนาย นายดันกำลังฟังเพลงอยู่? ไม่สามารถให้อภัยได้อย่างยิ่ง

พิจารณาถึงตรงนี้ ตอนนี้ฮั่วหลิงเยว่ไม่สนใจอะไรมากขนาดนั้น นั่งอยู่เบาะข้างคนขับตะโกนข้ามฮั่วเยี่ยนจือมาว่า “พี่สาวฉันอยากแข่งรถกับนาย!”

หูของฮั่วเยี่ยนจือแทบจะหนวกเนื่องจากฮั่วหลิงเยว่ตะโกนมา ถลึงตาใส่หล่อนแบบตำหนิ ขณะเดียวกันตะโกนไปยังเย่เทียน

“ฉันรู้ว่าวันนี้ตอนเช้านายคือคนที่อยู่แถวสนามบินคนนั้น ตอนนี้พวกเรามาแข่งความเร็วกันอีกสักรอบเถอะ!”

แข่งรถ?”

เย่เทียนยักคิ้ว ส่ายศีรษะอย่างกับรัวกลอง “ฉันไม่แข่ง!”

ล้อเล่นอะไรกันอยู่ บนถนนใหญ่แบบนี้มีรถคันหนึ่งโผล่มากะทันหันตะโกนว่าอยากแข่งรถก็แข่งรถได้จริงเหรอ? งั้นเขายังจะมีศักดิ์ศรีอยู่เหรอ? คิดจริงๆ หรือไงว่าหน้าตาสวยจะอยากทำอะไรก็ได้?

“นี่ นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่รึเปล่า? กลัวขนาดนี้?”

ฮั่วหลิงเยว่โกรธจัด พยายามใช้วิธีกระตุ้น

“ไม่ใช่ปัญหาว่ากลัวไม่กลัว”

เย่เทียนเบ้ปาก พูดอย่างมีเหตุผลและถูกต้อง “รถคันนี้ไม่ใช่ของฉัน แต่เป็นรถที่ฉันยืมมา ถ้าเกิดชนจนพังแบบนั้นฉันก็เสียหายมากกว่าน่ะสิ!”

“ไม่ใช่แค่เงินเองเหรอ? นายวางใจได้ ถ้าชนพังจริงๆ แล้ว เงินค่าซ่อมรถฉันจ่ายแทนนายเอง!”

มุมปากฮั่วเยี่ยนจือเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา พูดจาแบบคนมีเงินใช้อำนาจบาตรใหญ่ “โดยเฉพาะ ถ้านายพอจะแข่งชนะฉันได้ รถคันนี้ที่ฉันขับอยู่ตอนนี้สามารถยกให้นายได้!”

“ถ้าเกิดนายแพ้แล้ว ฉันจะไม่เอาเงินของนายสักแดงเดียว!”

“ไม่แข่ง”

แต่ ที่เกินความคาดหมายของเธอคือ เย่เทียนยังคงส่ายหน้าอีกครั้ง