บทที่ 313 นี่นายยอมเป็นคนขี้ขลาดเหรอ

“เอ๋อ นั่นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลซู ซูเย่าหมิงไม่ใช่เหรอ?”

“ผู้ชายที่ยืนข้างคุณชายซูเป็นใครกัน ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเลยล่ะ?”

“คนที่ยืนนำอยู่อีกฝ่ายเหมือนจะเป็นฟางหย่ง รองหัวหน้ายามของสโมสรจุนเตี่ยนใช่มั้ย?”

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ล้อมคนทั้งสองฝ่ายไว้ในวงกลม และชี้ไปที่คนทั้งสองฝ่ายพร้อมวิจารณ์เสียงเบา

เย่เทียนฟังอย่างตั้งมั่น เขาได้ข้อมูลมากมายที่อยากได้จากปากของบรรดาคนที่ชอบเห็นเรื่องใหญ่ของคนอื่นเป็นเรื่องสนุกเลยนะเนี่ย”

“เมื่อกี้ไอ้ชั่วอย่างแกใช่มั้ยที่ทำร้ายพี่น้องของฉัน?!”

ฟางหย่งพากลุ่มยามของสโมสรจุนเตี่ยนที่ไม่อยู่ในเครื่องแบบพุ่งเข้ามา จ้องเย่เทียนเขม็งด้วยสีหน้าอึมครึมน่ากลัว

“ใครเหรอ? ใครทำร้ายพี่น้องของนาย ทำไมฉันถึงไม่รู้ล่ะ”

เย่เทียนแกล้งเฉไฉ มองไปรอบๆด้วยท่าทางประหนึ่งว่าไม่รู้เรื่องจริงๆ

“แกอย่ามาทำเป็นงงดีกว่า เมื่อกี้ฉันเห็นจะๆว่าไอ้ระยำอย่างแกถีบห้าวจื่อกระเด็น”

“แกยังเป็นผู้ชายอยู่มั้ยวะ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ?”

“พี่หย่ง เปลืองน้ำลายกับไอ้นี่ไปทำไมกัน รุมกระทืบมันก่อนแล้วค่อยว่ากันดีกว่า”

ยามในชุดลำลองสามสี่คนเข้ามายืนอยู่ข้างกายฟางหย่ง และพร้อมใจกันท้าทายเย่เทียน

“อ๋อ ที่แท้นายคือพี่ใหญ่ของไอ้คนไม่มีตาที่ชนคุณชายซูเหรอ?”

“ใช่ เมื่อกี้ฉันทำร้ายคนที่ชื่อห้าวจื่ออะไรนั่นจริง แต่….”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันหรอก คุณชายซูเป็นคนสั่งให้ฉันทำ”

เย่เทียนแกล้งทำเป็นตีหน้าผากอย่างเพิ่งนึกออก ก่อนจะชี้ไปที่ซูเย่าหมิงและดึงดูดความสนใจทั้งหมดไปที่เขา

ซูเย่าหมิงเป็นลูกค้าประจำของสโมสรจุนเตี่ยนนะ จะไม่รู้จักฟางหย่งได้ยังไง ทีแรกเขายังคิดจะกลั่นแกล้งเย่เทียนด้วยความไม่รู้ของเขา และกำลังรอชมละครชั้นดี

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจู่ๆเย่เทียนจะเรียกให้คนอื่นพุ่งเป้ามาที่เขา จึงตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ ยืนผงะทำตัวไม่ถูกอยู่ที่เดิม

แม้ว่าซูเย่าหมิงไม่อยากออกตัวเลยสักนิด แต่คนอยู่กันเป็นจำนวนมาก แล้วยังโดนเรียกชื่อเต็มยศ เขาจะไม่ออกตัวได้ยังไง

ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นถึงคุณชายใหญ่ตระกูลซู ถ้ามัวหลบซ่อนเป็นเต่าหัวหด หลังจากนี้เขาจะมีหน้าออกมาสังคมกับคนอื่นได้ยังไง?

คิดมาถึงตรงนี้ ซูเย่าหมิงออกตัวด้วยความขมขื่น และเอ่ยเสียงเย็น "แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร ถ้ายังฉลาดอยู่บ้างก็ไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันรับประกันว่าแกจะต้องเสียใจ!"

ในขณะที่พูดอยู่ ซูเย่าหมิงแอบส่งสายตาให้ฟางหย่งโดยไม่ทิ้งร่องรอย หวังว่าเขาจะเข้าใจและหลีกให้

ฟางหย่งได้ฟังก็ขมวดคิ้วเป็นปม สีหน้าฉายแววลังเลเล็กน้อย

แต่หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที ท้ายที่สุดฟางหย่งก็ไม่เข้าใจความหมายของซูเย่าหมิง และก้าวไปข้างหน้าเล็กๆหนึ่งก้าว

"คุณชายซู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ ได้โปรดอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลยครับ หวังว่าคุณจะหลีกทางให้ด้วย!"

"ในเมื่อไอ้หนุ่มที่มากับคุณทำร้ายพี่น้องของผมจนได้รับบาดเจ็บ ไม่ว่ายังไงวันนี้ผมก็ต้องทวงความเป็นธรรมให้พี่น้องของผม!"

ฟางหย่งได้รับคำสั่งลับจากหยางเซ่าเหวินถึงได้ถอดเครื่องแบบมาหาเรื่อง แต่เขาไม่รู้ว่าซูเย่าหมิงมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วย

ด้านหนึ่งคือเจ้านายโดยตรง อีกด้านหนึ่งคือคุณชายใหญ่ตระกูลซู จะต้องฟังใครเขาพอแยกออก

"ใช่แล้ว! ทวงความเป็นธรรมให้ห้าวจื่อ!"

"ชีวิตแลกด้วยชีวิต ติดหนี้ก็ต้องคืน ทำร้ายคนอื่นก็ต้องโดนกระทืบ!"

"ไอ้หนุ่มนั่นทำร้ายห้าวจื่อซะยับเยินขนาดนั้น ไม่กระทืบเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอห้าวจื่อ?"