บทที่ 318 เฉินหวั่นชิงโทรมา

“ฉันนอนโซฟาดีกว่า!”

เมื่อเห็นเย่เทียนเดินลงจากเตียงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ซูเหมยอารมณ์หม่นหมองลง

หรือฉันไม่เข้าตาคุณเลยเหรอ?

เย่เทียนไม่รับรู้ความในใจของซูเหมย ไม่นานนักก็เจอผ้าห่มและหมอนในตู้เสื้อผ้าและนำไปตั้งไว้ที่โซฟา

“นอนเถอะ”

เย่เทียนยิ้มและกล่าวกับซูเหมย

ซูเหมยถึงได้สติกลับมา และมองเขาด้วยสายตาซับซ้อนถึงขีดสุด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นและปิดไฟ

ไม่นานนักทั้งห้องก็ตกสู่ความเงียบ

ซูเหมยนอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพราะนอนไม่หลับ รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ส่วนเย่เทียนเองจริงๆแล้วก็ยังไม่หลับ เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังเขามาถึงจ๊กกลาง ตั้งแต่เขามาอยู่ที่จ๊กกลาง เขาพอจะรู้ถึงลำดับอิทธิพลของที่นี่แล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด มีความเป็นไปได้สูงเลยว่าเหมืองหยกจะมาอยู่ในมือเขา

แน่นอนว่าใต้สถานการณ์ที่ไม่มีอะไรผิดพลาด

ที่เขาสัมผัสมานั้นล้วนแต่เป็นอิทธิพลที่เผยให้เห็นที่เปลือกนอก จะมีผู้อื่นหมายตาในที่ลับอยู่หรือไม่นั้นยังเป็นเรื่องที่ไม่ทราบได้

“ช่างเถอะ เลิกคิดดีกว่า ถึงเวลานั้นก็จะรู้เอง”

เย่เทียนคิดในใจ

“เย่เทียน!”

ทว่าในเวลานั้น มีเสียงเรียกเขาดังมา

เย่เทียนหันไปมอง

แม้ว่าตอนนี้ปิดไฟอยู่ แต่สายตาของเย่เทียนแตกต่างจากคนปกติ กลางคืนสำหรับเขาก็เหมือนกลางวัน ปราดเดียวก็เห็นซูเหมยที่นอนตะแคงอยู่บนเตียงกำลังมองมาทางเขา

"เกิดอะไรขึ้น? นอนไม่หลับเหรอ?"

เย่เทียนถาม ซูเหมยที่นอนอยู่บนเตียงส่ายหัวเล็กน้อย เธอลังเลอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยขึ้น "คุณขึ้นมานอนบนเตียงมั้ย?"

"นอนบนเตียง?"

เย่เทียนผงะ หรือว่าเธอคิดได้แล้ว?

"คุณ คุณอย่าคิดมากนะ ฉันแค่รู้สึกว่าเตียงนี้ก็ใหญ่โต ยังไงซะคุณก็เป็นแขก ให้คุณนอนบนโซฟาออกจะเกินไปหน่อย"

ซูเหมยรีบอธิบายอย่างร้อนรน

เย่เทียนได้ยินแบบนี้แล้วหัวเราะเบาๆอย่างอดไม่ได้ เขารู้สึกได้ถึงความสับสนในใจของซูเหมย แต่ในเมื่อคนสวยพูดเช่นนั้นแล้ว ถ้าเขายังไม่ตกลงออกจะไม่เป็นสุภาพบุรุษไปหน่อย!

ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นและไปนอนลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว

ซูเหมยบอกว่านอนก็หมายความว่าให้เย่เทียนขึ้นมานอนเท่านั้นจริงๆ

เย่เทียนก็ไม่ฝืนใจเธอ และไม่ได้ฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งใดๆ เขาได้กลิ่นหอมจางๆจากตัวซูเหมยแล้วรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

"นอนเถอะ"

ซูเหมยพยายามข่มอารมณ์ประหลาดในใจ หลังจากพูดจบ เธอก็หันไปอีกทางและไม่มองเย่เทียนอีก

"ฉันทำแบบนี้แย่ยิ่งกว่าเดรัจฉานอีกใช่มั้ยเนี่ย?"

เย่เทียนลูบจมูกและหัวเราะเฝื่อนๆอย่างอดไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก กลิ่นหอมจางๆอันเป็นเอกลักษณ์ของซูเหมยโชยเข้าจมูกทุกลมหายใจ ในไม่ช้าเขาก็หลับไปเสียสนิท

คืนนี้ เย่เทียนหลับลึกมาก

หลังจากตื่นขึ้นมาก็พบว่ารุ่งเช้าแล้ว เขาหันไปมองด้านข้างด้วยสัญชาตญาณ และเห็นว่าคนงามบนเตียงได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ทว่าไม่มีร่องรอยของคนงาม

“คงไม่ใช่ว่าเขินและไม่กล้าสู้หน้าฉันหรอกนะ?”

เย่เทียนหัวเราะในใจ และลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำอย่างฉับไว

ไม่รอให้เย่เทียนล้างหน้าล้างตาให้เสร็จ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาฉับพลัน

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูกลับเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่เย่เทียนก็ยังกดรับสาย

“เย่เทียน?”