บทที่ 335 เป็นยาที่มีพิษอยู่ดี

หลังจากขับรถไปเกือบชั่วโมง เย่เทียนก็ตามเด็กชายไปถึงบ้านของเขาในที่สุด

การพูดคุยเรื่อยเปื่อยระหว่างทาง ทำให้เย่เทียนได้รู้จักเด็กชายคนนี้มากยิ่งขึ้น

แซ่ของเด็กชายคือหยู ชื่อตัวเดียวคือฝาน ในครอบครัวยังมีแม่อีกคน สองแม่ลูกเป็นที่พึ่งของกันและกัน เป็นครอบครัวที่ยากจนในหมู่บ้าน ต้องอาศัยเงินสนับสนุนจากรัฐมาโดยตลอด แทบจะเอาชีวิตไม่รอด

เป็นเพราะความยากจนนั่นเอง บ้านของหยูฝานเป็นบ้านที่ปูด้วยกระเบื้อง มองจากภายนอกดูทรุดโทรมมาก เป็นบ้านที่ทรุดโทรมที่สุดในหมู่บ้าน

ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงสามทุ่ม แต่ผู้คนในชนบทเข้านอนเร็ว ในเวลานี้ทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความมืดมิด ไฟหน้ารถสว่างไสวมากในขณะนี้

หยูฝานเพิ่งก้าวลงจากรถด้วยความระมัดระวัง ก็ได้ยินเสียงไอถี่ๆมาจากในบ้านที่ปูด้วยกระเบื้อง

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ถึงขนาดไม่แม้แต่จะทักทายเย่เทียน รีบวิ่งเข้าไปในบ้านที่ปูด้วยกระเบื้อง

เย่เทียนไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเดินตามหลัง หยูฝานเข้าไปในบ้านที่ปูด้วยกระเบื้อง ภายในนั้นชำรุดทรุดโทรมยิ่งกว่าภายนอก ไม่ต้องพูดถึงแม้แต่อุปกรณ์ไฟฟ้าสักชิ้นก็ไม่มี บนหลังคามีบางส่วนที่ขาดหายไป แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเล็กน้อย

ทันทีที่เข้าไปในห้อง ก็ได้กลิ่นฉุนของยาจีน และมีกลิ่นเลือดจางๆ

มีหญิงวัยกลางคนใบหน้าเหลือง ตัวผอมซูบนอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ดูเหมือนจะอายุราวๆสี่สิบ การทำงานหนักมาหลายปีของเธอได้ทิ้งรอยตีนกาตื้นๆไว้ที่หางตา นัยน์ตาดำขุ่นมัวแสดงถึงว่าได้ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน มือของเธอเหี่ยวเหมือนต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวบ่งบอกถึงความทุกข์ยากของชีวิต

ในเวลานี้หยูฝานนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ดวงตาแดงก่ำและช่วยหญิงวัยกลางคนเช็ดเลือดที่เพิ่งไอออกมาจากมุมปากของเธอ

“หยูฝาน คนนี้คือ?”

เมื่อสังเกตว่ามีคนนอกเข้ามา หญิงวัยกลางคนจึงจ้องมองไปที่เย่เทียน นัยน์ตาดำขุ่นมัวของเธอแสดงความงุนงง

“แม่ครับ ท่านนี้คือเถ้าแก่เย่”

หยูฝาน ฝืนยิ้มและแนะนำว่า “เขามาดูหินพวกนั้นที่ฉันเก็บมาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ขอเพียงแต่เถ้าแก่เย่ซื้อพวกมัน ฉันก็จะสามารถพาคุณไปที่โรงพยาบาลใหญ่เพื่อรับการรักษาได้แล้ว”

เย่เทียนกล่าวทักทายอย่างสงบเสงี่ยม “สวัสดีครับคุณป้า”

“เย่ เถ้าแก่เย่ ทำให้คุณต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ ฉัน...ไอ…”

ป้าหยูต้องการจะกล่าวต้อนรับแขกสักหน่อย แต่พูดยังไม่ทันจบ ก็ไอขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งยังกระอักเลือดออกมาใส่บนผ้าห่ม ระบายสีผ้าห่มเป็นลายดอกไม้สองสามดอก หัวเอียงเอนเป็นลมไปแล้ว

“แม่ เป็นอย่างไรบ้าง อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!”

หยูฝาน ตื่นตระหนกขึ้นมา เขย่าแม่ของเขาอย่างแรง คำพูดเริ่มสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

“หยูฝาน ฉันรู้เรื่องทักษะทางการแพทย์บ้างเล็กน้อย คุณหลบไปก่อน ฉันจะดูแม่ของคุณให้ก่อน”

เย่เทียนขมวดคิ้ว รีบอธิบายแล้วเดินไปข้างหน้า

อันที่จริง เย่เทียนไม่ทันได้ให้โอกาสหยูฝานได้ตอบโต้ อาศัยจังหวะที่เขากำลังมึนงงดึงเขาออกไป นั่งที่ขอบเตียงแล้วยื่นมือออกมา วางบนข้อมือของป้าหยู

เขาไม่ใช่คนเลวอะไร ถึงขั้นพูดว่ามีหัวใจเช่นพระโพธิสัตว์ก็ไม่ได้เกินจริงไปเลย แต่เมื่อพบแล้ว จะไม่ยืนดู

แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อดูจากสภาพของหยูฝาน แล้ว จิตใจของเขาทั้งหมดผูกติดอยู่ที่ป้าหยู เกรงว่าเขาจะไม่อยากที่จะทำอย่างอื่นเลย

วินาทีที่นิ้วแตะตัวป้าหยู คัมภีร์หวงในตัวของเย่เทียนเริ่มทำงาน และพลังจิตวิญญาณอันทรงพลังก็ไหลเข้าสู่ร่างกายขอป้าหยูทันที เพื่อตรวจดูสภาพร่างกายของเธอ

หยูฝาน มองไปที่เย่เทียนอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ด้านหนึ่ง เย่เทียนดูเหมือนจะแก่กว่าเขาเพียงไม่กี่ปี ยังเด็กเกินไปจริงๆ การโน้มน้าวใจคนอื่นของเขาก็มีจำกัด

ในอีกด้านหนึ่ง เขาไม่มีทางเลือกเลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อพลังจิตวิญญาณเข้าสู่ร่างกายของป้าหยู เย่เทียนก็รับรู้ถึงอาการของเธอ สีหน้าของเขาดูจนปัญญา

“เย่ เถ้าแก่เย่ แม่ของฉันเป็นอย่างไรบ้าง”

เมื่อเห็นเย่เทียนดึงมือกลับ หยูฝานก็รีบถาม

“ถ้าฉันพูดไม่ผิด อาการนี้ของแม่คุณน่าจะเป็นมานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว อาการเริ่มแรกจะแค่มีไข้และอ่อนแรงใช่ไหม”

“เถ้าแก่เย่ คุณพูดถูก”

หยูฝานตกใจและมองดูเย่เทียนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย