บทที่ 338 ใช้กลอุบายล่อให้คนเลวเผยโฉมออกมา

มองไปที่จี้เยียนหรันที่ทั้งสองมือถือกิ่งไม้อย่างมือไม้อ่อน เย่เทียนไม่มีเวลาคิด รีบไปจับจี้เยียนหรันเข้าไปในขอบเขตการป้องกัน

"คุณโอเคไหม?"

หวด!

เกินความคาดหมายของเย่เทียน จี้เยียนหรันไม่เพียงแต่กอดเขาด้วยความประหลาดใจ แต่ยังโยนกิ่งไม้ออกไปอีกด้วย

เย่เทียนจับได้อย่างรวดเร็วด้วยมือของเขา และส่งสายตาเบิกกว้างไปด้วยความโมโห

“เฮ้ สาวน้อย ถึงเธอไม่ชอบฉัน แต่เธอก็ไม่ควรตีฉันด้วยไม้ทันทีที่เจอใช่ไหม”

“เย่ เวทมนตร์ทียน?!”

ในที่สุดจี้เยียนหรันก็มีสติกลับมา มองไปยังชายที่อยู่ข้างหน้าเขาที่เพิ่งร้องเรียกอยู่ในใจหลายครั้ง จิตใจที่ตึงเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์

“ว้าว ทำไมคุณพึ่งมาละ!”

หลังจากมึนงงไปประมาณสองวินาที เด็กสาวก็ปล่อยกิ่งไม้ทั้งสองในมือออก สำลักและเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเย่เทียน

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"

ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆของร่างของหญิงสาว แม้จะจับร่างที่บอบบางของเธอที่สั่นไหว เย่เทียนจะไม่รู้ได้ยังไงว่าแท่งไม้ไหนเป็นผลงานชิ้นเอกของจี้เยียนหรัน จึงรีบปลอบโยนเขาอย่างรวดเร็ว

จริงๆ แล้วการคาดเดาของเย่เทียนก็ไม่ได้ผิด จี้เยียนหรันถูกทำให้ตกใจจริงๆ

ไม่สนว่าจี้เยียนหรันจะเต็มไปด้วยความยุติธรรมขนาดไหน แต่เธอก็ยังเป็นแค่เด็กสาว และเธอก็ยังกลัวสัตว์อย่างงูอีก ไม่ต้องพูดถึงฉากที่ท่วมท้นนี้?

ที่จริงแล้วไม่ต้องพูดถึงเธอเลย เชื่อว่าถ้าผู้ชายที่แข็งแกร่งธรรมดาๆ เข้ามาเขาก็จะกลัวจนหนังศีรษะของเขาชาและทรุดตัวลงทันที!

ยังไงซะนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้น ไม่กล้าพูดว่ามีเป็นหมื่น อย่างน้อยก็หลายพัน กลัวว่างูทั้งหมดบนเนินเขาใกล้เคียงจะมารวมกันที่นี่เพราะคำสั่งของงูพิษม่วง

ภายใต้การคุ้มครองของโล่ป้องกันแก๊สอันทรงพลังของเย่เทียน งูธรรมดาเหล่านี้สามารถเข้าใกล้คนสองคนได้ในระยะครึ่งเมตรเท่านั้น ไม่ว่าพวกมันจะกัดหรือก่อกวนพวกมันก็ไม่สามารถทะลุผ่านเกราะป้องกันของแก๊สพิษได้

ใช้ประโยชน์จากกังฟูนี้ เย่เทียนมองไปยังสนามรบอีกแห่งที่อยู่ใกล้ๆ

ไม่เหมือนกับคุณยายกระดาษไหว้เจ้าลี่ชุ่ยฮวา คุณปู่ดนตรีอย่างเว่ยเฉินหยู่เป็นชายแก่ที่มีอายุแล้วจริงๆ มีใบหน้าบาง ผมขาว และกำขลุ่ยหยกอยู่ในมือ

ข้างๆ เว่ยเฉินหยู่ มีหญิงสาววัยสามสิบ หน้าเด็ก แต่ตัวร้อนปูด อาวุธที่ใช้คือไม้ไว้ทุกข์

อาวุธอันเป็นสัญลักษณ์ดังกล่าว แม้ว่าจะใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้ว่านี่คือผู้หญิงที่ไว้ทุกข์ หยูเสี่ยวหรง

ข้างเธอมีชายร่างผอมสูงประมาณ 1.65 เมตร สวมชุดผู้พิพากษาทำหน้าบูดบึ้งทำให้มองไม่เห็นหน้าที่แท้จริงของเขา กวัดแกว่งกริช และทุกครั้งที่เขาโจมตี เขาจะผ่างูออกเป็นสองส่วน

ไม่ต้องเดา นี่คือสมาชิกคนสุดท้ายของทีมจัดศพเป็นตุ๊กตาศพที่ลึกลับ!

ทั้งสามคนไม่ได้ปล่อยโล่กังชี่เหมือนเขา แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตื่นเต้น แต่ในความเป็นจริงพวกเขาสามารถต้านทานการโจมตีของกลุ่มงูได้

ฉากนี้ทำให้เย่เทียนขมวดคิ้วขึ้นมา

คุณยายกระดาษไหว้เจ้าลี่ชุ่ยฮวาและผู้ประมาทส่งโลงศพ ทังหยูหลงพวกนี้ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งแดนระดับดำ หากบอกว่าตุ๊กตา 3 ตัวอยู่ในระดับสีเหลือง ให้ตายเย่เทียนก็ไม่เชื่อแน่

แต่เนื่องจากเป็นแดนระดับดำ จึงสามารถปลดปล่อยพลังงานจิตวิญญาณเพื่อสร้างโล่กังชี่ได้อย่างสมบูรณ์ แล้วทำไมถึงยังต้องต่อต้านอย่างหนักอีก?

เย่เทียนไม่ใช่คนโง่ คิดถึงงูม่วงไม่ปรากฏออกมา จึงเข้าใจจุดประสงค์ของทั้งสามในทันที

ตุ๊กตาทั้ง 3 ตัว แสดงความอ่อนแอเช่นนี้ เกรงว่าพวกเขาต้องการดึงดูดงูพิษม่วงให้ปรากฏ?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะลังเลเล็กน้อย แม้ว่าตุ๊กตาฝังศพทั้งสามจะเป็นศัตรู แต่อันตรายที่ใหญ่ที่สุดตอนนี้คืองูพิษม่วงที่มีลูกน้องนับไม่ถ้วนและซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด

อยากจะเป็นเหมือนพวกเขาทั้งสามคนนั้นไหม ขั้นแรกให้เอาโล่กังชี่ออกล่อให้งูพิษสีม่วงออกมา?

ขณะที่เย่เทียนมองดูทั้งสามคน ตุ๊กตางานศพทั้งสามก็สังเกตเห็นเย่เทียนที่เข้ามา