บทที่ 347 ฝึกพลังธรรมดาขั้นหก

เช้าวันใหม่ เมื่อเย่เทียนตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาสายแล้ว

เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ตัว เย่เทียนก็ตัดสินได้ ว่านี่คือที่พักของคนธรรมดา

เสื้อผ้าติดกลิ่นคาวเลือดของงูเมื่อวานนั้นถูกเปลี่ยนไปหมดแล้ว แม้แต่ชุดชั้นในก็ไม่เว้น สิ่งที่เปลี่ยนมากลับเป็นเสื้อผ้าโทรมๆ ชุดหนึ่ง

“ดีที่ปิดไอ้จ้อนไว้ได้”

เย่เทียนยิ้มมุมปากขึ้นอย่างมีนัย เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นการกระทำของลูกเด็กบรรจุศพ

เมื่อวานเขาเสียชี่ทิพย์ไปมากจนหมดสติ มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะเสียความทรงจำไป

เขาจำได้ดี ว่าคนของสำนักหวู่หันตกใจหนีไปเพราะเขา จี้เยียนหรันก็มาทำร้ายเขาจนหมดสติไป คนที่มีสติอยู่คนเดียวคือลูกเด็กบรรจุศพ

เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวเมื่อวานได้ ในใจของเย่เทียนก็เริ่มมีความกลัวขึ้นมา

เพื่อให้ลูกเด็กบรรจุศพตะลึงงัน ตอนที่ต่อกรกับงูพิษม่วงเขาเลยใช้ชี่ทิพย์จนหมด

แต่ใครจะไปคิดว่าหลิวจื่อหยังจะโผล่ออกมาอีก เขาใช้ชี่ทิพย์ที่ฟื้นขึ้นมาจนหมดไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ร่างกายก็เสียแรงไปอย่างมาก เลยหมดสติอย่างต้านอะไรต่อไปไม่ไหว

ถ้าตอนนั้นทำให้คนของสำนักหวู่หันตกใจหนีไปไม่ได้ บางทีอาจจะไม่สามารถทำให้ลูกเด็กบรรจุศพตกใจกลัวได้ เขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย！

“จะว่าอย่างไรก็ยังขาดความสามารถอยู่ดีจริงๆ ！”

เมื่อคิดเรื่องที่ผ่านมาเมื่อคืนอย่างละเอียด ในที่สุดเย่เทียนก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะพลิกตัวลงจากเตียงไป

เมื่อได้พักเป็นเวลาหนึ่งคืนแล้ว ร่างกายของเย่เทียนนอกจากจะปวดเนื้อปวดตัวแล้ว ก็ไม่เป็นอะไรอีก

แกร็ก！

เย่เทียนเพิ่งจะลงจากเตียง ประตูห้องกลับมีคนผลักเข้ามา มีชายร่างผอมคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือยังมีเสื้อผ้าของเย่เทียนในเมื่อวานอีกด้วย

แน่นอน ว่ากลิ่นคาวเลือดที่ติดเสื้อผ้าเมื่อวานนั้นถูกซักล้างไปหมดแล้ว เกรงว่าแม้จะห่างกันหลายก้าว ก็ได้กลิ่นหอมของสบู่

“ลูกเด็กบรรจุศพงั้นเหรอ？”

เมื่อเห็นผิวสีดำคล้ำ และบนจมูกยังมีไฝอีก แววตาของเย่เทียนก็เปลี่ยนไปเป็นแปลกตา

“ฉันเอง”

ชายแข็งแกร่งพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาเพื่อเอาเสื้อผ้าวางไว้ข้างเตียง “ลูกเด็กบรรจุศพเป็นเพียงฉายาของฉัน จริงๆ ฉันชื่อตี๋ต้าจื้อ”

“ตี๋ต้าจื้องั้นเหรอ？！”

เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะพูดซ้ำอีกครั้งเบาๆ เชื่อนี้ตั้งได้อย่างใส่ใจจริงๆ มีไฝใหญ่จริงๆ ด้วย！

แน่นอน ว่าเย่เทียนนั้นยังไม่ตกต่ำถึงขนาดจะเลือกคนที่ภายนอก เลยเปลี่ยนคำถามกลับไป “ผู้หญิงที่เป็นพวกเดียวกับฉันเมื่อวานไม่เป็นไรใช่ไหม？”

“เป็นลมไปเหมือนคุณเลย ไม่ได้รับอันตรายอะไรมาก”

“ก่อนหน้านี้สองชั่วโมงได้รับสายมา พูดไม่กี่ประโยคก็รีบไปแล้ว”

“เธอให้ฉันบอกคุณหน่อย ว่าทางเจียงหนันนั้นออกคำสั่ง บอกให้ฉันกลับไปตอนบ่าย ให้คุณไม่ต้องกังวล”

“อีกอย่าง เมื่อวานตอนกลางคืนมีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาฆ่าทหารที่อยู่เวรด้านนอกซานกู่ วันนี้มีพนักงานมาคุมที่เหมืองหยกมากขึ้น”

ตี๋ต้าจื้อเหมือนกับได้รับคำสั่ง ก่อนจะรายงานเย่เทียนสักหน่อย เหมือนกับว่ายังไม่ค่อยจะคุ้นชินกับการเป็นคนรับใช้แบบนี้

“แล้วในศพของงูพิษม่วงล่ะ？คุณคงจะไม่ได้ทิ้งไว้ที่ไหนใช่ไหม？”

เมื่อรู้ว่าจี้เยียนหรันไม่เป็นอะไรแล้ว เย่เทียนเลยโล่งอกขึ้น แต่เมื่อได้ยินเสียงของตี๋ต้าจื้อแล้ว หัวใจก็เต้นแรงอีกครั้ง

“เวลามันเร่งมาก ฉันมาทันตอนที่งูพิษม่วงเป็นศพไปแล้วเท่านั้น แล้วก็ซ่อนเอาไว้ในถ้ำใกล้ๆ เหมืองหยก ไม่ควรให้ใครเห็นภายในเวลาสั้นๆ นี้”

ตี๋ต้าจื้อส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะอธิบายออกมา “ส่วนต้นวิสทีเรียนั้น ฉันหามาได้ทั้งหมดหกเส้น แล้วก็เอามันวางไว้ด้านนอกที่พักทั้งหมดแล้ว”