บทที่ 35 ล้มเองจนหน้าบวมเป็นหมู

หลังจากหายใจเข้าไม่กี่อึดใจ เขาก็เข้ามาใกล้เย่เทียนอย่างดุเดือด ยกกำปั้นขึ้นและทุบหน้าผากของเย่เทียนด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

ในทางกลับกัน เย่เทียนกลับยืนแข็งทื่อราวกับตกตะลึง มองดูหมัดในรูม่านตาของเขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

กลุ่มผู้ชมที่กระตือรือร้นเหล่านี้รู้พื้นฐานของจังเวยดี เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเพราะคิดว่าเย่เทียนซวยแน่

ทันใดนั้นเอง วินาทีที่ความคิดนี้ของพวกเขาผุดขึ้น เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เมื่อกำปั้นของจังเวยห่างจากหน้าผากของเย่เทียนห้านิ้ว เย่เทียนที่ยืนทื่ออยู่ที่เดิมในที่สุดก็เคลื่อนไหว เขาเหยียดฝ่ามือกว้างราวกับสายฟ้า และจับหมัดที่น้ำหนักของจังเวยอย่างแม่นยำ

"มีพลังแค่นี้เหรอ?คุณไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?"

ปากของเย่เทียนขยับเล็กน้อย และเขาก็พูดคำแดกดันออกมา

จังเวยตกตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหมัดที่เขาทุบออกด้วยกำลังทั้งหมดของเขา เย่เทียนกลับจัดการได้อย่างง่ายดาย!

"คุณ……"

น่าเสียดายที่เย่เทียนไม่ได้ให้โอกาสจังเวยพูดต่อ เขายกมือซ้ายขึ้นและตบไปอย่างรุนแรง

ผัวะ!

มีเสียงตบที่คมชัด และเมื่อตบนี้กระทบใบหน้าของจังเวย ก็เหมือนตบเข้าไปในใจของผู้ชม

เพราะว่า จังเวยยังไงก็นามสกุลจัง ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถตบได้!

"ไอ้สัส! กูจะสู้กับมึงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!"

รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ร้อนแรงบนใบหน้าของเขา จังเวยดึงสติกลับมาได้หลังจากผงะไปครู่หนึ่ง รีบวิ่งไปที่เย่เทียนอีกครั้งด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด

ผัวะ!

สีหน้าของเย่เทียนเย็นชา และเขาก็ยกมือขึ้นและตบแรงๆอีกครั้ง ตบลงบนแก้มอีกข้างของจังเวยด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ โดยที่จังเวยไม่ทันตั้งตัว

"สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือเมื่อมีคนด่าญาติของผม!"

คราวนี้ ไม่รอให้จังเวยคำรามออกมา เย่เทียนก็ปล่อยคำพูดที่เย็นชาจากซอกฟันของเขา

จับมือจังเวยด้วยมือข้างหนึ่งโดยไม่ปล่อยมือ อีกมือหนึ่งฟาดไปที่แก้มซ้ายและขวาของจังเวยอย่างไม่สนใจอะไร

ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดเงียบจนแม้แต่เข็มหล่นพื้นก็ได้ยิน มีเพียงเสียงตบหน้าที่ชัดเจนและดังก้องกังวาน

ผู้ชมที่มองดูต่างตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง พวกเขาจ้องมองไปที่คนสองคนที่อยู่กลางสนามอย่างมึนงง คิดไม่ถึงว่าเรื่องมาจะมาถึงขั้นนี้

โดยไม่คำนึงถึงภูมิหลังของครอบครัวจังเวย แต่เขายังคงเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมของเทควันโดสายดำสามเชียวนะ!

อย่างไรก็ตาม คนที่มีชื่อเสียงในด้านการต่อสู้ ต่อหน้าเย่เทียนกลับดูอ่อนแอมาก จนเขาไม่มีความสามารถในการตอบโต้กลับเลย

สักพัก แก้มของจังเวยก็พองและบวมขึ้น

เลือดไหลออกจากปากของเขาอย่างต่อเนื่อง และอากาศก็รั่วไหลออกจากปากของเขา ในตอนนี้ มันต่างจากรูปลักษณ์ที่สง่าก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เทียนดึงเขาด้วยมือเดียว เกรงว่าจังเวยคงนอนลงบนพื้นและลุกขึ้นไม่ได้แล้ว

คนที่ตกใจที่สุดคือสุนัขรับใช้ของจังเวย แม้ว่าพวกเขาจะโดนต่อยและเตะที่ตัว ร่างกายของพวกเขาก็เจ็บและชา แต่เมื่อเทียบกับจังเวยแล้ว ถือว่าดีกว่ามาก!

สำหรับจังเวย เมื่อเขาถูกตบเป็นครั้งที่สอง เขายังคงมีความคิดที่จะตอบโต้ด้วยความโกรธ ยังมีแรงที่จะร้องโหยหวน

แต่ภายใต้การทุบตีซ้ำๆของเย่เทียน ความคิดนี้หายไปนานแล้ว และเขากลับหวังเพียงว่าเย่เทียนจะรับปล่อยเขาไป!

ฉากที่น่าสังเวชนี้กระตุ้นหัวใจของผู้ชมอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้หญิงขี้กลัวบางคนปิดตาแน่นและไม่กล้าดูฉากที่น่ากลัวเช่นนี้

“ฆ่าคนแล้ว รีบแจ้งตำรวจ โทรแจ้งตำรวจเร็ว!”

หลังจากช็อกไปชั่วครู่ ที่เกิดเหตุก็โกลาหล

รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาตำรวจอย่างมีสติ เพราะกลัวว่าจะมีเรื่องจนถึงชีวิต!

ในเวลาเดียวกัน เย่เทียนก็ปล่อยมือของเขา

ปั้ง!

จังเวยซึ่งสูญเสียการพยุงไว้ของเย่เทียนก็ทรุดตัวลงบนพื้นที่หนาวเย็น หายใจหอบอย่างหนัก

เย่เทียนยิ้มด้วยรอยยิ้มสดใส แต่คำพูดเย็นชาก็ออกมาจากซอกฟันของเขา

“ไอ้พวกขี้ขลาด ยังกล้ายั่วยวนผม? คิดว่าตนเองเป็นใครกันเหรอ? ถรุ้ย!”