บทที่ 351 คนไร้ยางอาย

“ตอนนี้คุณรวยแล้ว ไม่รู้จักน้าชายคนนี้แล้วใช่ไหม? ไม่รู้จักญาติที่ยากจนอย่างเราแล้วใช่ไหม?!”

เมื่อการดุของหยูฝานเพิ่งหยุดลง ทันใดนั้นก็มีลุงวัยกลางคนอีกคนลุกขึ้นยืน

“เสี่ยวฝาน นี่คุณหมายความว่าอะไร?”

“เสี่ยวฝาน คนเราต้องรู้ผิดชอบชั่วดีนะ ตอนเด็กป้ายังเคยอุ้มคุณนะ!”

“พี่แค่อยากมายืมเงินจากคุณเพื่อไปแต่งงาน หรือคุณหวังให้พี่อยู่โสดไปตลอดชีวิตหรือ?”

ภายใต้การนำของลุงวัยกลาง ความอับอายและรู้สึกผิดบนใบหน้าของกลุ่มคนก็หายไปในทันที และความโลภในใจก่อนหน้านี้ก็กลับคืนมา

ยิ่งมีชายหนุ่มที่แข็งแกร่งสองสามคนยืนขึ้น พับแขนเสื้อ และดูพร้อมที่จะเริ่มชกต่อย

พวกเขาทั้งหมดเป็นลูกพี่ลูกน้องของหยูฝาน และตอนนี้ แม้ต้องผิดใจกันพวกเขาก็ต้องการแบ่งผลประโยชน์

“ทำไม?ทำไม?พวกคุณยืมเงินไม่ได้แล้วจะมาทุบตีหรือ?”

เมื่อมองดูญาติๆที่ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ แม่ของหยูฝานกระทืบเท้าด้วยความโกรธ

“ทุบตีพวกคุณแล้วไงล่ะ?”

หญิงวัยกลางคนที่ออกมาก่อนก็เยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ใครให้ตอนที่พวกคุณรวยแล้วลืมญาติอย่างเรา?ไอ้สัตว์เนรคุณอย่างพวกคุณ ทุบตีพวกคุณแล้วไงล่ะ?!”

แม่ของหยูฝานโกรธมาก ที่คนมายืมเงินนั้นท่าทีอย่างกับคนมาทวงเงิน เธอกำลังจะถกเถียง แต่หยูฝานขวางเธอไว้

“แม่ แม่กลับบ้านไปก่อน ผมจะคุยกับพวกเขาเอง”

อีกฝ่ายคนเยอะมาก หากมีการทะเลาะวิวาทกัน ในสถานการณ์ที่วุ่นวายแบบนี้ รับประกันไม่ได้ว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น หยูฝานไม่ต้องการให้แม่ของเขาที่หายจากอาการป่วยหนักได้รับบาดเจ็บอีก

แต่ หยูฝานยังเป็นแบบนี้ แล้วแม่ของหยูฝานจะปล่อยให้หยูฝานแบกรับเรื่องนี้คนเดียวได้อย่างไร?

หยูฝานทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ไปสนใจแม่ของเขาและหันกลับมาสนใจญาติๆเหล่านั้น

“ผมจะบอกพวกคุณนะ เงินของครอบครัวเราไม่ใช่ลมพัดมา มันไม่ได้ได้มาง่ายๆ อยากได้เงินไม่มี อยากฆ่าคนก็มาฆ่าสิ!”

“หยูฝาน คุณกำลังพยายามขู่ให้พวกเรากลัวงั้นหรือ?!”

ชายหนุ่มผมสีเหลืองที่เหมือนอันธพาลลุกขึ้นยืนและพูดอย่างดุเดือด “มึงไม่มองดูว่ากูเป็นใคร!”

เมื่อชายหนุ่มยืนขึ้น แววตาของหยูฝานก็มีความกลัววาบผ่าน

ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แม้แต่แม่ของหยูฝานที่หน้าแดงด้วยความโกรธก็หุบปากลง และความลังเลใจปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเธอ

ผู้ชายคนนี้ชื่อหยูเต๋อยี่เป็นลูกพี่ลูกน้องของหยูฝาน และเขาเป็นอันธพาลที่รู้จักกันดีในหมู่บ้านนี้ เคยทำเรื่องเลวๆมามาก และเคยเข้าคุกไปหลายครั้งแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัย

ตามคำกล่าวที่ว่า คนอ่อนแอกลัวคนแข็งแกร่ง คนแข็งแกร่งกลัวคนหยาบคาย และคนหยาบคายกลัวคนที่ไม่กลัวตาย!

ทั้งสองคนเป็นแค่เด็กกำพร้าพ่อและหญิงม่าย จะสู้กับคนอย่างหยูเต๋อยี่ได้อย่างไร?

พูดไม่น่าฟังหน่อย แม้คนอื่นจะไม่ทำอะไรพวกเธอ แต่ถ้าพวกเขาทำสิ่งผิดจรรยาบรรณ เช่น การสาดสี ใช้กาวปิดรูกุญแจทุกวัน ซึ่งเพียงพอที่จะทรมานสองแม่ลูกแล้ว

เมื่อเห็นว่าสองแม่ลูกปิดปากของพวกเขา หยูเต๋อยี่ก็เดินออกไปอย่างเย่อหยิ่งและเยาะเย้ย

“ผมหยูเต๋อยี่สามารถอยู่ได้หลายปี ไม่เพียงเพราะผมยึดหลักคุณธรรม แต่ยังเป็นเพราะที่ผ่านมาผมสยบคนอื่นด้วยคุณธรรมมาโดยตลอด!”

“ป้าหยูฝาน ไม่ว่าอย่างไรเราก็เป็นญาติของพวกคุณ ในเมื่อครอบครัวของคุณร่ำรวยแล้ว ไม่ว่ายังไงพวกคุณก็ต้องช่วยเราที่เป็นญาติหน่อยใช่ไหม?”

ป้าหยูฝานที่ไม่กล้าผิดใจกับหยูเต๋อยี่ ปิดปากของเธอ และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

เธอรู้อยู่ในใจว่า ถ้ายืมเงินให้จริงๆ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้เงินคืน

เรื่องเงินยังพอว่า แต่ถ้าทนโดนแกล้งแบบนี้ แล้วครอบครัวเขาจะอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไปได้ยังไง? ในอนาคตทุกคนก็จะไม่สามารถมาหาเรื่องได้ทุกวันไม่ใช่หรอกหรือ?

เย่เทียนให้หยูฝานหนึ่งล้าน ซึ่งเป็นเงินจำนวนมหาศาลสำหรับครอบครัวของหยูฝาน ญาติเหล่านี้รวมๆแล้วก็เกือบ 600,000!