บทที่ 361 ทำให้คนตกใจจนตายไม่ต้องชดใช้ชีวิต

แปะๆ!

เย่เทียนดึงไกปืนอย่างชำนาญ แล้วกดเข้าไปที่ด้านหลังศีรษะของหลี่เฟิงอย่างแรง

นี่เป็นเหตุผลที่เย่เทียนเยาะเย้ยเมื่อหลี่เฟิงเล็งปืนไปที่เย่เทียน

แม้ว่าเขาจะไม่พูดถึงโล่กังชี่ของเขา แต่เขาก็ไม่กลัวกระสุนเลย หลี่เฟิงไม่ได้เปิดแม้แต่ความปลอดภัยของปืนพกของเขาเลย แม้ว่าเขาจะเหนี่ยวไก แต่กระสุนก็ยิงออกมาไม่ได้

“เย่เทียน! คุณต้องการทำอะไร?”

ฉากนี้ แทบจะทำให้หยูชิ่งถังตกใจจนอั้นฉี่ไม่อยู่

สีหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆก็ไม่ได้ดีมากนัก และทำให้พวกเขาเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เย่เทียน ที่นี่คือสถานีตำรวจ ถ้าฆ่าคุณชายหลี่คุณก็หนีไม่พ้น”

“ต่อให้คุณหนีไป มันจะเป็นการออกหมายจับทั่วประเทศอย่างแน่นอน คุณไม่สามารถหนีไปได้ไกลหรอก!”

“นี่เป็นถึงโทษประหารชีวิต คุณอย่าทำอะไรไม่คิดนะ!”

"เอาเลย! ยิงสิ! มึงคิดว่ากูจะกลัวจริงๆเหรอ?"

ตรงกันข้าม หลี่เฟิงซึ่งเป็นคนที่ถูกจับ ตะโกนอย่างจองหองหลังจากรู้สึกประหลาดใจในตอนแรก

แม้ว่าคำพูดจะดูกล้าหาญ แต่ขาที่สั่นเล็กน้อยนั้นก็แสดงความคิดที่แท้จริงในใจของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เชื่อว่ามีไม่กี่คนหรอกที่ไม่กลัวเมื่อกำลังจะถูกยิงที่หัว แถมยังเป็นคุณชายคนโตของตระกูลหลี่ เขายังมีชีวิตอยู่ไม่พอ เขาจะไม่กลัวความตายได้อย่างไร?

เขารู้ว่าเย่เทียนกล้าที่จะทุบตีเขา แต่เขาไม่เคยเชื่อว่าเย่เทียนกล้าที่จะฆ่าเขา มันเป็นเรื่องที่ต่างออกไป!

“ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น แค่เศษขยะอย่างคุณจะมาทำลายชีวิตที่สวยงามของผม ฝันไปเถอะ!”

เย่เทียนยิ้มอย่างกะทันหัน คัมภีร์หวงในร่างกายของเขาเริ่มหมุน และเขาแตะเบาๆที่ตัวหลี่เฟิงโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าใดๆ

“แน่นอน คุณสร้างปัญหาให้ผมครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าไม่สั่งสอนบทเรียนให้คุณสักหน่อย ต่อไปแม้แต่แมวหรือสุนัขก็กล้ามาหาเรื่องผมแล้วไม่ใช่หรือ?”

วินาทีต่อมา เย่เทียนปล่อยมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขี้เล่น

หลี่เฟิงอยากจะหลบหนีไปโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของเขาได้!

นอกจากศีรษะแล้ว ใต้คอไม่ฟังคำสั่งเลย ราวกับเป็นอัมพาต

คราวนี้ หลี่เฟิงไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป รูม่านตาของเขาหดเกร็งอย่างรุนแรง และเขาร้องออกมาด้วยความสยดสยอง

“คุณ คุณทำอะไรกับผม? ทำไมผมสั่งร่างกายไม่ได้!”

ผู้คนมักจะกลัวในเรื่องที่ไม่รู้

อันที่จริงแล้ว เย่เทียนไม่ได้ทำอะไรเลย เขาแค่กดที่จุดฝังเข็มของหลี่เฟิง ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ชั่วคราว

“ก็แค่ร่างกายขยับไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คุณกลัวอะไร?”

“ถ้าคุณยังโวยวายไม่หยุด เชื่อหรือไม่ ผมจะทำให้สิ่งที่อยู่ด้านล่างของคุณทำได้แค่ดู แต่ใช้ไม่ได้?”

เมื่อหลี่เฟิงได้ยินคำพูดนั้น เขาก็ยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีก หากสัญลักษณ์ของผู้ชายคนนั้นใช้ไม่ได้ เขาจะเป็นผู้ชายยังไง? ชีวิตนี้จะมีความสนุกอะไรอีก? !

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของหลี่เฟิงก็แดงระเรื่อ และเขาก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์ และเกลี้ยกล่อม เย่เทียนด้วยน้ำเสียงที่ต่อรอง

“คุณ คุณชายเย่ มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดระหว่างเรา มีอะไรก็พูดกันดีๆ มีอะไรก็คุยกันดีๆ”

“อะไรนะ? ตอนนี้เข้าใจผิดแล้ว ?ก่อนหน้านี้คุณไปทำอะไร?”

เย่เทียนเยาะเย้ยไม่หยุด ปืนพกที่เขาเพิ่งวางลงไปก็ถูกยกขึ้นอีกครั้ง แล้ววางลงบนหัวของ หลี่เฟิง"ผมได้ทำให้เรื่องนี้มาถึงจุดนี้ แค่ความเข้าใจผิดคำเดียวก็สามารถยุติได้งั้นเหรอ? ตลกไปหน่อยไหม?”

ใบหน้าของหลี่เฟิงเปลี่ยนเป็นสีแดงและเขาพึมพำโดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เมื่อเห็นสิ่งนี้ รอยยิ้มเยาะเย้ยของเย่เทียนก็เพิ่มขึ้น

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยคิดที่จะฆ่าหลี่เฟิงเลย และแม้ว่าเขาต้องการจะฆ่าเขา มันก็เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่จะทำที่นี่

อย่างน้อยเขาก็เป็นชายหนุ่มที่หน้าที่การงานดีในตอนนี้ เขาจะทำลายอนาคตของตนเพียงเพราะหลี่เฟิงเพียงคนเดียวได้อย่างไร?