บทที่ 363 แนะนำพันธมิตรสองคนให้พวกคุณ

“คุณ คุณชายเย่ คุณไปได้แล้ว”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ของเซี่ยไห่ หยูชิ่งถังกวาดมองหลี่เฟิงที่หมดสติ แล้วมองไปที่เย่เทียนด้วยคำพูดที่ขมขื่น

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึง!

ไม่ต้องพูดถึงกลุ่มบุคลากรในระบบที่ถูกเรียกมาในเมื่อกี้ แม้แต่คนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างอาหย่ง ต่างมองไปที่หยูชิ่งถังด้วยใบหน้าที่สับสน และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเลย

ปัญหาที่เย่เทียนได้ก่อนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ทุบตีคนอื่นๆในห้องกักขังไม่พอ และจับตัวหลี่เฟิงเพื่อ ข่มขู่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ปล่อยให้เขาเดินออกไปอย่างสงบสุขแบบนี้ สถานีตำรวจของพวกเขาจะไม่โดนคนอื่นหัวเราะเยาะเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เฟิงซวยขนาดนี้ เขาจะต้องไม่ยอมง่ายๆแน่นอน กลัวเขาจะหาเย่เทียนไม่เจอและหันกลับมาหาเรื่องที่นี่?

“ผู้อำนวยการหยู นี่...”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อาหย่งก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูด ดวงตาของเขามักจะจ้องไปที่หลี่เฟิงที่อยู่ใต้เท้าของเย่เทียน ซึ่งความหมายก็ชัดเจนในตัวแล้ว

“เมื่อกี้เถ้าแก่เซี่ยเป็นคนโทรมาด้วยตัวเอง!”

โดยไม่รอให้อาหย่งพูดจบ หยูชิ่งถังก็ขัดจังหวะและพูดอย่างขมขื่นว่า "เรื่องนี้เราไม่สามารถไปมีส่วนร่วมได้!"

ทันทีที่ชื่อของท่านเซี่ยออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง และสายตาที่มองมาที่เย่เทียนก็ซับซ้อนขึ้น ไม่รู้เลยว่าไอ้หนุ่มที่หน้าตาธรรมดาจะรู้จักท่านเซี่ยได้อย่างไร

น่าเสียดายที่เย่เทียนไม่รู้จักเซี่ยไห่เลย ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าต้องเป็นคนที่ฮั่วเยี่ยนจื่อหามาช่วยเขา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เทียนก็เหลือบมองหยูชิ่งถัง และพูดอย่างมีความหมายว่า "ผู้อำนวยการหยูใช่ไหม? ผมจะไปแน่นอน แต่ผมรู้สึกว่าตำแหน่งนี้ไม่ค่อยเหมาะกับคุณ!"

"พรุ่งนี้ผมจะยื่นใบเกษียณอายุก่อนกำหนดให้คุณ"

หยูชิ่งถังรู้สึกขมขื่นในใจ เขาจะไม่เข้าใจว่าเย่เทียนหมายถึงอะไรได้ไง นี่คือการลงโทษต่อเขาอย่างชัดเจน

แต่ เรื่องถึงขั้นนี้ เขายังมีทางเลือกอะไรที่ดีกว่านี้อีกล่ะ?

หากจะโทษ ก็ทำได้แค่โทษตัวเองที่เป็นคนโลภ พยายามใช้โอกาสนี้เกาะต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลหลี่

“เอาล่ะ ในเมื่อคุณไม่ลีลาเช่นนี้ งั้นผมขอตัวก่อนนะ!”

เย่เทียนมองไปที่หยูชิ่งถังด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะเชื่อฟังขนาดนี้ และไม่ได้ขออะไรเพิ่มเติมในขณะนี้

หลังจากพูดเสร็จ เย่เทียนก็เมินเฉยต่ออาหย่งและกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจ เอาเท้าใหญ่ของเขาออกจากใบหน้าของหลี่เฟิง แล้วหันหลังกลับและเดินออกไป

ส่วนหลี่เฟิงนั้น เย่เทียนรู้ดีว่าแค่หยูชิ่งถังคนเดียวคงไม่สามารถจัดการเขาได้ ยังไงก็สั่งสอนเขาไปแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าจบไปแล้ว

แน่นอน ถ้าหลี่เฟิงยังดื้อด้านอีก เย่เทียนก็ไม่ถือสาที่จะฆ่าเขา!

หยูชิ่งถังรู้สึกขมขื่นในใจ แต่เขาต้องฝืนยิ้มและพาเย่เทียนออกไปด้วยความเคารพ

สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของทุกคนในตอนนี้เริ่มประหลาด อะไรคือคนใหญ่คนโต? อะไรคือสุดยอด?

ดูคนอื่นสิ ทุบตีคนในสำนักแล้ว ยังสามารถออกไปได้โดยไม่เป็นอะไร แม้กระทั่ง ยังบังคับให้รองผู้อำนวยการเกษียณก่อนกำหนด แต่ก็ต้องก้มหน้าฝืนยิ้มบอกลา

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนมีความคิดที่ต่างออกไป และพวกเขาไม่กล้าที่จะขวางทางเดินของเย่เทียน

อย่างไรก็ตาม ภายใต้รอยยิ้มที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้ของหยูชิ่งถัง เย่เทียนก็ออกจากสถานีตำรวจไปอย่างสบายๆ

...

ยามค่ำ ตระกูลซูในจ๊กกลาง

หลังอาหารเย็น ทุกคนในตระกูลซูไม่ได้แยกย้ายกันไปเหมือนเมื่อก่อน แต่นั่งลงทีละคนในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

“พ่อ เรื่องของเสี่ยวเหมยลากต่อไปไม่ได้แล้ว ผู้นำตระกูลหลี่ให้เราให้คำตอบที่ชัดเจนในวันนี้”

ซูเจิ้งไห่เหลือบมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่ซูหงจูนซึ่งนั่งอยู่ที่ที่นั่งหลัก