บทที่ 366 กำปั้นใหญ่คือคำตอบ

ภายใต้คำแนะนำของฮั่วเยี่ยนจื่อ ซูเจิ้งไห่และเหลียงเหวินเห้าก็เห็นพ้องต้องกันว่าให้เย่เทียนเป็นผู้ตัดสินราคาประมูล

เพราะว่า พวกเขามารวมตัวกันได้เพราะเย่เทียน และเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยที่จะให้เย่เทียนเป็นคนตัดสินใจ

อย่างไรก็ตาม เย่เทียนที่หมดหนทางทำได้เพียงหยิบปากกามา กำลังจะเสนอราคาที่กำหนดไว้บนกระดาษ แต่เสียงเตือนของต่งเจ๋อเชาดังขึ้นก่อน

“ทุกท่าน ตอนนี้ผ่านไปห้านาทีแล้ว”

วินาทีถัดมา ในที่สุดก็มีคนแสดงความไม่พอใจขึ้นมา

“หัวหน้าต่งเราเพิ่งคุยกันและรู้สึกว่าวิธีประมูลนี้ไม่เหมาะสมจริงๆ”

คนที่ตะโกนคำเหล่านี้คือตู้เฉี่ยวเฉี่ยวจากเมืองจิน

แม้ว่าตระกูลตู้จะไม่ได้ถือว่าเป็นตระกูลอันดับต้นๆในเมืองจิน แต่ในจ๊กกลาง ถือว่าเป็นยักษ์ใหญ่ระดับต้นๆ!

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ตระกูลตู้มีโอกาสสูงสุดที่จะได้รับสิทธิ์ในการขุดแร่ หากเป็นการประมูลในรูปแบบของการประมูลแบบอังกฤษ

“คุณตู้ ทำไมคุณถึงคิดว่ามันไม่เหมาะสมล่ะ?”

ต่งเจ๋อเชาก็ไม่ได้โกรธ และถามอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้ม

“หัวหน้าต่ง ฉันไม่กล้าพูดว่าพวกเขาได้มีการเจรจาเป็นการส่วนตัว แต่ยังไงแล้ว พวกเขาทั้งหมดเป็นชาวจ๊กกลาง และพวกเขาต้องมีความเข้าใจทั่วไปเกี่ยวกับสถานการณ์ของกันและกัน บางทีพวกเขาทั้งหมดอาจรู้สภาพการเงินของกันและกัน ดังนั้น จึงทราบการเสนอราคาของอีกฝ่าย”

“แต่ฉันแตกต่างออกไป ฉันมาจากเมืองจิน เทียบกับพวกเขาแล้ว ฉันเป็นคนนอกและไม่รู้จักใครเลย นี่มันยุติธรรมไหม?”

ตู้เฉี่ยวเฉี่ยวลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่อีกสามฝ่ายและพูดอย่างมีเหตุผล

“หัวหน้าต่งผมว่าสิ่งที่คุณตู้พูดไม่ผิด”

“ตระกูลหยางของเรา ฮั่ว หลี่ และซู ล้วนแต่เป็นบริษัทท้องถิ่นที่อยู่จ๊กกลาง ไม่กลัวคุณหัวเราะเยาะ พวกเราได้รู้จักกันและกันอยู่บ้าง”

“เมื่อเทียบกันแล้ว ถือว่าคุณตู้ก็เสียเปรียบอยู่บ้าง”

ก่อนที่ต่งเจ๋อเชาจะพูด หยางหย่งซินก็ลุกขึ้นยืน เห็นด้วยกับมุมมองของตู้เฉี่ยวเฉี่ยว

แต่ทุกคนในที่เกิดเหตุรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงข้ออ้าง จริงๆคืออยากให้เปลี่ยนวิธีการประมูล

“ใช่! คุณตู้เป็นคนจากเมืองจิน แม้ว่าเธอโชคดี ได้รับสิทธิ์ในการขุดแร่ แต่เธอก็อาจจะไม่สามารถเริ่มขุดได้อย่างราบรื่น!”

หลี่เฟิงยิ้มอย่างมีความหมาย ไม่ว่าใครก็สามารถฟังออกการเสียดสีในคำพูดของเขา

สามารถประมูลได้หรือไม่เป็นอีกเรื่อง แต่การที่คุณจะขุดได้นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง!

เพราะยังไงแล้ว รากฐานของตระกูลตู้นั้นอยู่ที่เมืองจิน และพวกเขาไม่ได้เลือกที่จะร่วมมือกับกองกำลังที่อยู่จ๊กกลาง แม้ว่าจะประมูลเหมืองแร่ได้สำเร็จ อยากจะขุดก็เป็นเรื่องยาก

ยกตัวอย่างง่ายๆ ในการขุดเหมืองแร่หยกต้องใช้คนใช่ไหม? รับสมัครคนในจ๊กกลางสะดวกกว่าใช่ไหม? หากหลายกองกำลังร่วมกันสกัดกั้น คาดว่าคงไม่มีใครกล้าไปสมัคร

“ไม่ว่าจะเป็นใคร เมื่อได้รับสิทธิ์ในการขุดแร่ ก้จะได้รับการคุ้มครองจากเราอย่างแน่นอน!”

“ถ้าใครกล้าขวาง รับรองจะซวยแน่นอน!”

สีหน้าของต่งเจ๋อเชาเริ่มเย็นชา เขามองไปที่หลี่เฉียนคุนและพูดอย่างเย็นชา

แน่นอนเขาเป็นคนใหญ่คนโต แต่เขายอมลดตัวมาในฐานะผู้ประมูล จริงๆแล้วจุดประสงค์นั้นง่ายมาก

แม้ว่าหลี่เฟิงจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่เขารู้ดีว่าผู้ที่พ่ายแพ้อาจไม่ยอม ถึงตอนนั้นพวกเขาจะแอบทำอะไนไม่ดี ใช้วิธีต่ำๆ

ตามคำกล่าวที่ว่า เวลาเจอปัญหา ไปหาคนยศสูงยังไม่ได้ผลเท่าหาคนมาจัดการโดยตรง!

กองกำลังเหล่านี้อยู่ในจ๊กกลางมาเป็นเวลาหลายปี และแทบทุกสายต้องไว้หน้าพวกเขา

เขามาที่นี่ด้วยตัวเอง เพียงเพื่อเตือนพวกเขาว่า เรื่องนี้สำคัญมาก และใครก็ตามที่กล้านอกลู่นอกทาง จะถูกกดขี่อย่างแน่นอน

สีหน้าของหลี่เฟิงก็ดูน่าเกลียดเล็กน้อย และเขามองไปที่ต่งเจ๋อเชาอย่างเคร่งขรึม แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก

ดวงตาที่ลึกล้ำของต่งเจ๋อเชา เหลือบมองผู้คนจากทุกทิศทุกทาง และพูดอย่างเคร่งขรึม “ผมสามารถตอบตกลงที่จะเปลี่ยนวิธีการเสนอราคา และแม้กระทั่ง ผมสามารถทำตามแบบที่พวกคุณพูดได้”

“อย่างไรก็ตาม พวกคุณต้องสัญญากับผมว่า ไม่ว่าใครจะประมูลได้ ส่วนที่เหลือห้ามไปขัดขวางในภายหลังเด็ดขาด”

"ได้!"