บทที่ 414 ผมเลี้ยงข้าวคุณจ่ายเงิน

แม้ว่าฉินโล่หยินจะออกไปรับเย่เทียนแต่เช้า แต่เมื่อพวกเขากลับมาถึงเขตทหาร ก็ใกล้เวลาอาหารแล้ว

นี่ก็เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้ ใครให้เขตทหารไกลจากในเมืองใช้เวลาขับรถเกือบ 2 ชั่วโมง ไปกลับก็ใช้เวลาไปตั้ง 4 ชั่วโมงแล้ว

ในเมื่อตี๋ต้าจื้อได้รับหน้าที่ปกป้องเฉินหวั่นชิงแล้ว ดังนั้นเย่เทียนจึงไม่ต้องรีบกลับไป เลยแสดงความปรารถนาที่จะรับประทานอาหารกลางวันร่วมกัน เพื่อขอบคุณฉินโล่หยิน ที่มารับส่ง เขายังเปิดเผยอย่างชัดเจนว่าเขาต้องการที่จะไปทานข้าวที่ฉินโหลว

นี่ทำให้ฉินโล่หยินกลอกตาติดๆกันโดยไม่ได้อารมณ์เสีย ฉินโหลวเป็นทรัพย์สินของตระกูลฉิน เธอซึ่งเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินยังจำเป็นต้องจ่ายเงินเหรอ?

พูดอีกที เธอรู้ดีว่าคุณปู่เคยส่งการ์ดมังกรดำให้เย่เทียน ซึ่งสามารถนำไปใช้ได้กับทรัพย์สินของตระกูลฉินทุกอย่างได้ฟรี

คุณเลี้ยงผม ผมจ่ายเงิน? นี่เรียกว่าอะไรนะ!

เมื่อจะพูดเช่นนี้ แต่สุดท้ายฉินโล่หยินก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของเย่เทียน ขับรถจอดไว้ที่ฉินโหลว

เมื่อมองไปที่อาคารโบราณฉินโหลวที่ประดับประดาอยู่ข้างหน้า เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องการแกล้งเป็นแฟนของคุณหนูใหญ่ฉินเพื่อจัดการกับหลี่เสว่เฟิน แล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่ไปจ๊กกลางเรื่องหนึ่ง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"คุณยิ้มบ้าอะไร? ไปกันเถอะ!"

ฉินโล่หยินที่ลงจากรถส่ายศีรษะ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว โอบแขนของเย่เทียน และดึงเขาเข้าไปที่อาคารฉินโหลว

สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของแขนที่นุ่มนวลในเวลาเดิน เย่เทียนสัมผัสถึงความร้อนจากจุดตันเถียนของเขา ลูบจมูกของเขาโดยไม่รู้ตัว และเดินตามฉินโล่หยินเข้าไปในห้องโถงของฉินโหลว

แม้ว่าจะใกล้ถึงเวลามื้ออาหาร แต่ฉินโหลวกลับไม่มีแขกอะไร

ในเมื่อฉินโหลวก็เป็นโรงแรมชั้นนำ หนึ่งมื้อแค่เบาๆก็คงหลายหมื่น นอกจากนี้ยังต้องมีการเป็นสมาชิก และต้องจองสั่งรายการล่วงหน้าถึงจะได้

แน่นอนว่าฉินโล่หยินคงไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น

ไม่ว่าจะพูดยังไง เธอก็เป็นคนโปรดปรานของตระกูลฉิน เป็นธุรกิจอุตสาหกรรมของครอบครัว ย่อมได้รับสิทธิพิเศษอย่างแน่นอน

ทั้งสองเพิ่งเดินเข้ามา พนักงานเสิร์ฟในเครื่องแบบรีบเข้ามาทักทายด้วยท่าทางที่ประจบสอพลอเล็กน้อย

“คุณฉิน คุณมาที่นี่ได้ไงคะ? ท่านรอสักครู่ ฉันจะโทรหาผู้จัดการเดี๋ยวนี้”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ฉันแค่พาเพื่อนมาทานข้าว คุณหาห้องวีไอพีที่เงียบสงบให้ฉันก็พอะ”

เห็นได้ชัดว่าฉินโล่หยินคุ้นเคยกับพนักงานของฉินโหลวมาก และตอบด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนพนักงานเสิร์ฟไม่มีความเห็นใดๆอยู่แล้ว สำหรับฉินโล่หยินที่เป็นเจ้านายของเจ้านาย เธอคงไม่กล้าที่จะล่วงเกิน

เพียงแต่ในขณะที่หันหลังกลับ พนักงานเสิร์ฟก็เหลือบมองเย่เทียนที่ฉินโล่หยินกอดแขนไว้โดยไม่ตั้งใจหลายรอบ

เธอรู้สึกคุ้นตากับเย่เทียนมาก ราวกับว่าเธอเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง สรุปเธอเคยเห็นที่ไหนนะ แต่กลับคิดไม่ออกในเวลาอันสั้น

แต่ แน่นอนเธอไม่กล้าที่จะไปซักถาม เอาเครื่องส่งรับวิทยุที่ห้อยอยู่ที่เอวของเธอและสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานของเธอ แล้วเดินไปข้างหน้าเพื่อนำทางให้ทั้งสองคน

เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของพนักงานเสิร์ฟ เย่เทียนก็จงใจดึงฉินโล่หยินให้ช้าลงสักสองสามก้าว พูดแซวๆว่า "คนสวย ผมว่าคุณคงไม่ใช่ตั้งใจทำอย่างนั้นมั้ง?"

“ฉันตั้งใจทำอะไรเหรอ?” สีหน้าของฉินโล่หยินมึนงง เธอแทบไม่รู้เลยว่าเย่เทียนพยายามจะสื่อถึงอะไร

"ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ข้างนอกก็ช่างเถอะไม่เป็นไร แต่ตอนนี้พวกเราก็เข้ามาข้างในแล้วคุณยังกอดผมอยู่ อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้คุณไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของพนักงานเสิร์ฟคนนั้น!”

“ผมว่าคุณต้องจงใจแน่นอน เพื่อให้พวกเขาส่งข่าวถึงหูของหวั่นชิง ถึงเวลานั้นหวั่นชิงต้องทะเลาะกับผมแน่นอน แล้วคุณก็จะได้มีโอกาสเข้าแทรก!”

“จุ๊ จุ๊ สาวงามตระกูลฉินดูไม่ออกว่าคุณนี่อุบายล้ำลึกมาก!”