บทที่ 417 ฉันเคยเตือนคุณนานแล้ว

เมื่อเห็นว่าพานเหลียงผิงและคนอื่นๆ ต้องการที่จะฝืนบุกเข้าไปในห้องวีไอพี ความไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเย่เทียน

ข้างในฉินโล่หยินกำลังใช้ประโยชน์จากเวลานี้เพื่ออธิบายให้เฉินหวั่นชิงฟังว่าทำไมตัวเองถึงหายตัวไปในตอนเช้า

ถ้าหากมีอะไรผิดพลาด นั่นจะทำให้ความสัมพันธ์ของตัวเองกับเฉินหวั่นชิงกลับไปสู่สถานะที่แปลกหน้าเหมือนที่ผ่านมา เขาจะนิ่งดูดายได้อย่างไร

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ดวงตาของเย่เทียนก็หรี่ลง และทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไปและตบหน้า พานเหลียงผิงอย่างแรง

เพี้ยะ!

เสียงตบที่ชัดดังขึ้น และพานเหลียงผิงถูกตบจนมึนงงทันที และมีรอยตบที่ชัดเจนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว

“เมื่อกี้ผมบอกแล้วไงว่าอารมณ์ฉันไม่ดีนัก ทำไมพวกนายต้องบังคับผมด้วย”

เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย โดยรู้อยู่ในใจว่าไปชี้แจงกับไอ้ขี้เมา สู้ลงมือเลยจะดีกว่า

พานเหลียงผิงได้สติกลับมาและสังเกตเห็นอาการปวดแสบปวดร้อนที่แก้ม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่เคยคิดเลยว่า เย่เทียนที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนต่อหน้าเขาจะหยาบคายและกล้าที่จะตบตัวเอง!

“นี่นายถึงกับกล้าตบผมจริงๆเหรอ”

พานเหลียงผิงตะโกน หันมือมาคว้าขวดไวน์ และทุบหัวของเย่เทียนอย่างบ้าคลั่ง

แต่ เย่เทียนจะปล่อยให้เขาทุบสำเร็จได้อย่างไร?

มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่ดูถูก และเท้าใหญ่ของเขาก็เตะออกไป เตะหน้าท้องส่วนล่างของ พานเหลียงผิงตรงๆ

"โอ้ย!"

พานเหลียงผิงส่งเสียงโหยหวนอย่างเจ็บปวด และร่างใหญ่ของเขาถูกเตะจนถอยหลังไปหลายก้าว กระแทกเข้ากับผนังฝั่งตรงข้ามทางเดิน แล้วนั่งลงบนพื้น รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกายของเขาอย่างเหลือทน

เดิมที่ขวดไวน์ที่อยู่ในมือมีโค้งที่สวยงาม ตกลงบนพื้นเสียงดัง และไวน์แดงสดก็ไหลออกเต็มพื้น

“เxดแม่ง! นายกล้าตบฉัน ฉันจะต่อสู้กับคุณ!”

ไม่กี่วินาทีต่อมา พานเหลียงผิงก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง และพูดกับเพื่อนสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาว่า “ทำไมพวกนายถึงยังยืนเซ่ออยู่? สู้พร้อมกัน! ตีให้ไอ้สารเลวนี้ให้มันคลานมาเลย!”

ในขณะที่พูด พานเหลียงผิงอดทนต่อความเจ็บปวดในร่างกายของเขา และร้องโหยหวนอีกครั้งและรีบพุ่งเข้าหาเย่เทียน

ภายใต้เสียงตะโกนอย่างโมโหของเขา เพื่อนหลายคนก็ได้สติ เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะได้เห็นการแสดงละครดีๆ คิดไม่ถึงว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้

ในตอนนี้พวกเขาไม่สนใจที่จะคิดอะไรมาก อาศัยความมึนเมา ก็พุ่งไปหาเย่เทียนเช่นกัน

"ฮึ!"

เย่เทียนไม่มองปลาตัวน้อยด้วยซ้ำ สายตามองไปที่พานเหลียงผิงยังกล้าที่จะพุ่งมา รอยยิ้มที่ดูถูกก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา และมือใหญ่ของเขาก็ตบหน้าเขาอีกครั้ง

คราวนี้เย่เทียนจงใจเพิ่มความแรงขึ้นเล็กน้อย และพานเหลียงผิงถูกพัดเสียสมดุลโดยทันที หัวของเขาถูกกระแทกกับกำแพง และเลือดสีแดงสดไหลลงมาจากหน้าผากของเขาในทันที

ภายใต้การถูกกระตุ้นของเลือดสดๆ เพื่อนของพานเหลียงผิงรีบหยุดทันที และสมองที่มึนงงก็รู้สึกตาสว่างทันที

พวกเขาสามารถดูออกว่าพลังที่เย่เทียนแสดงออกมานั้นแข็งแกร่งมาก!

ไม่ว่าพานเหลียงผิงจะเมาขนาดไหน เขาก็ยังคงเป็นชายร่างใหญ่ที่มีน้ำหนักเกินร้อยโล แต่กลับถูกเย่เทียนเหวี่ยงออกไปง่ายๆ ถ้าพวกเขาพุ่งขึ้นไปเกรงว่าจะมีจุดจบเหมือนกัน

“เอายังไง? พวกนายยังจะสู้อีกไหม?”

พวกเขาต่างก็หยุดลง แต่ไม่ได้หมายความว่าเย่เทียนจะลืมพวกเขา เหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชา

ทุกคนส่ายศีรษะ

“แม่ง! พวกนายยังเป็นพี่น้องกันอยู่ไหม? เมื่อกี้ตอนที่ดื่มไวน์พูดว่ายังไง? ตอนนี้ฉันถูกตีจนเป็นอย่างนี้ พวกนายถึงกับไม่ช่วย?”

ภายใต้ความเจ็บปวดที่รุนแรง ความมึนเมาของพานเหลียงผิง ได้หายไปนานแล้ว พอเห็นทุกคนหยุดไม่สู้ต่อ

ทันใดนั้นก็ด่าขึ้นมาทันที

“เหลียงผิงไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วยนาย เพราะเขาเก่งเกินไปจริงๆ!”