บทที่ 42 ผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลัง

"อะไร รางวัลอะไร?"

ซวี่เปายังคงดิ้นรน แต่ในเวลาต่อมาเขาก็สั่นไปทั้งตัว เหมือนกับเจอผีในตอนกลางวัน และนั่นมันก็ยิ่งทำให้เขากลัวมากขึ้นไปอีก!

จากนั้น เขาก็เห็นเปลวไฟสีเขียวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเย่เทียน!

เมื่อลมพัดมาเบาๆ เปลวไฟนั้นก็โบกไปมา และมันก็ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

"นี่……นี่มันอะไรกัน?"

ซวี่เปาถามด้วยน้ำเสียงที่ติดๆ ขัด ๆ เขาคิดว่าเขานั้นผ่านอะไรมาเยอะและมีประสบการณ์มากมายแล้ว แต่การที่คนคนหนึ่งจะสร้างเปลวเพลิงสีเขียวบนฝ่ามือได้ และมันยังเหมือนกับดวงวิญญาณของภูตผีด้วย แค่คิดก็สั่นไปทั้งตัวแล้ว

นี่มันไม่ใช่การเล่นมายากลบ้าบออะไรทั้งนั้น และเขาก็ไม่เชื่อว่าชายที่อยู่ตรงหน้านั้นจะใจดีถึงขั้นที่จะเล่นมายากลให้เขาดูหรอกนะ

"สิ่งนี้เรียกว่าไฟจิต เป็นหนึ่งในคาถาเล็กๆ ที่ฝีมือระดับผมจะสามารถใช้มันได้"

เย่เทียนอธิบาย

"ไฟจิตงั้นเหรอ?"

ซวี่เปาถึงกับกลืนน้ำลาย ซึ่งเขาดูเหมือนว่าสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่น่าสนุกสักเท่าไรเลย

ในขณะที่เขากำลังจับจ้องอย่างระมัดระวังอยู่นั้น เย่เทียนก็นำไฟจิตตบเข้าไปที่กลางหน้าอกของเขา

จากนั้น เย่เทียนก็หันหลังแล้วเดินออกมา

เขาได้แต่มองเย่เทียนที่กำลังเดินออกไป ซวี่เปาไม่ได้คิดอะไรมาก เขารีบตรวจเช็คร่างกายและสัมผัสตัวเองดู ซึ่งไม่มีอะไรผิดปกติ แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกแปลกใจมาก

ไม่นานหลังกจากนั้น ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความสุข

"หรือมันจะเป็นการให้ของขวัญจริงๆ เหรอ? เขาจะไม่ฆ่าเราจริงๆ ด้วย?"

และในขณะนั้นเอง ซวี่เปาก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาค่อยๆ ร้อนขึ้น

ปากก็เริ่มแห้ง เหมือนกับผู้ลี้ภัยที่ประสบภัยแล้งรุนแรงและขาดน้ำเป็นเวลานาน

ต่อมา เขาก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกาย เป็นความรู้สึกที่อึดอัดมาก!

"หรือว่า……"

ซวี่เปาคาดเดาถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น และในขณะนั้นหัวใจก็เต้นตึกตัก

ซ่า!

ทันใดนั้น เปลวไฟสีเขียวก็ลุกไหม้บนร่างกายขของเขา

เปลวไฟสีเขียวเผาไหม้จากข้างในสู่ข้างนอก และเสียงไฟปะทุก็ดังขึ้นอย่างไม่หยุด

"อ๊า……อ๊า……ไม่ ไม่นะ……"

ซวี่เปาล้มลงนอนกับพื้นและกรีดร้องด้วยความเจ็บอย่างต่อเนื่อง เขาพยายามใช้มือตบไฟที่ลุกไหม้บนตัวของเขาเพื่อที่จะดับไฟ

แต่เขาไม่สามารถดับมันได้ แถมไฟยังแผดเผาเร็วขึ้นกว่าเดิมและลามไปทั่วร่างกายของเขา

ซึ่งไฟที่ปะทุเป็นประกายไฟนี้ใช้เวลาเพียงไม่นานเท่านั้น ซวี่เปาก็กลายเป็นมนุษย์ไฟทันที！

"อ๊า อ๊า อ๊า! ไม่นะ! อ๊าก……"

เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วโกดังร้างแห่งนี้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน โกดังร้างทั้งหลังก็ถูกไฟลุกไหม้และกลายเป็นทะเลเพลิงในที่สุด ซึ่งก็ทำให้ท้องฟ้าในยามค่ำคืนสว่างไสวขึ้น

ในขณะที่เย่เทียนกำลังเดินทางกลับนั้น เขาก็ได้ยินเสียงไซเรนของรถดับเพลิงที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เย่เทียนก็รู้ว่าเวทมนตร์ของเขาได้ปรากฏบนร่างกายของซวี่เปาอย่างสำเร็จแล้ว

การที่เขาได้สังหารศัตรู และยังเป็นการทำลายหลักฐานที่จะโยงมาถึงเขาได้ ซึ่งเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ!

"ตระกูลเจิ้นเหรอ ไม่นึกเลยว่าคุณก็มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย?"

เย่เทียนพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับแสงเย็นเยียบอันน่าสะพรึงกลัวที่แวบเข้ามาในดวงตาของเขา!

……

คฤหาสน์หยุนซาน

ที่นี่คือบ้านของเหล่าเศรษฐีที่มีชื่อเสียงในเจียงหนัน

คนที่จะเข้ามาอยู่ในนี้ได้ ถ้าไม่ใช่คนที่มีอำนาจในเจียงหนัน ก็ต้องเป็นนักธุรกิจระดับสูงของเจียงหนัน หรือไม่ก็ต้องอยู่ในผู้บริหารระดับสูงเท่านั้น