บทที่ 421 เกือบตาย

"พวกนายยังจะรอไรล่ะ?มาดิ!"

รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นในปากของเย่เทียน และจ้องมองเฮียเมิ่งและอีกสามคนด้วยท่าทางขี้เล่น และพูดอย่างเร่งว่า"ภรรยาฉันรอฉันอยู่เนี่ย เข้ามาเร็วเข้า!"

เอือก!

พูดตามกลืนน้ำลายของเขา คาดไม่ถึงว่าสังเกตเทียนจะสามารถต่อสู้ได้เก่งขนาดนี้

เขามองเห็นได้ชัดเจนในเมื่อกี้ ไม่ต้องพูดถึงการต่อยเย่เทียน ลูกน้องแม้แต่ยังแตะต้องไม่โดนมุมเสื้อผ้าของเขาเลยสักนิด เขาก็จัดการให้ลูกน้องของตัวเองล้มลงได้หมด!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เฮียเมิ่งก็ฝืนยิ้มประจบสอพลอบนใบหน้าของเขา

“พี่ พี่ชาย เมื่อกี้ฉันสังเกตดูใกล้ๆ แล้ว นายน่าจะไม่ใช่คนที่เราตามหา เป็นแค่ความเข้าใจผิดกัน”

“ยังไงนายก็ไม่เสียเปรียบ เอางี้ไหม ปล่อยนายไปเลย เรื่องของวันนี้ก็จบๆกันไป”

นี่ก็เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้เช่นกัน คนหลายคนออกพร้อมกัน แต่พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะแตะต้องเสื้อผ้าของเย่เทียนได้ สุดท้ายแล้วก็ทรมานพวกสามคนนั้นอยู่ดี

“เข้าใจผิด? ตอนนี้นายมาบอกฉันว่าเข้าใจผิด?”

“ถ้าฉันไม่เคยฝึกมาก่อน คนที่นอนอยู่บนพวกพวกนั้นก็จะเป็นฉันเอง!”

เย่เทียนยิ้มอย่างเย็นชา โดยไม่รู้ว่าเฮียเมิ่งหมายถึงอะไร

พูดตามตรง พวกเขาเป็นกลุ่มอันธพาลที่รังแกพวกตัวอ่อนและกลัวคนแข็งแกร่ง ตอนนี้ดูๆ แล้วว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของ เย่เทียน ก็จะหนีไป แต่เย่เทียนจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ แบบนี้ได้ไงล่ะ?

คนเรานะ สุดท้ายแล้วก็ต้องชดใช้กรรมที่ตนเองได้กระทำเอาไว้ เขาได้เตือนเฮียเมิ่งไปแล้วหลายครั้ง แต่นายนั้นไม่ฟังเอง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงโหดร้ายกับคนพวกนี้!

“แล้ว แล้วนายต้องกันอะไรกันแน่”

เฮียเมิ่งตื่นตระหนก ถ้าเย่เทียนไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป พวกเขาโดนซ้อมแน่

เขายังต้องเตรียมตัวเดินทางต่อ หากโดนซ้อม จะยังคงเดินได้อีกหรือไม่ก็เป็นเรื่องคิดหนัก!

เฮียเมิ่งที่น่าสงสารที่ยังไม่ทราบอีกว่า เย่เทียนเป็นคนคนนั้นที่แข็งแกร่ง เป็นคนที่สุดยอดที่ทำให้เจียงหนานเปลี่ยนแปลงไปได้

"นายว่าล่ะ?"

เย่เทียนยักไหล่ ชำเลืองมองเฮียเมิ่งอย่างเฉยเมย และพูดติดตลกว่า "ถ้าเป็นฉันที่นอนอยู่บนพื้นตอนนี้ นายจะปล่อยฉันไปง่ายๆ ไหม?"

"เออ……"

เฮียเมิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและสีหน้าของเขากลั้นกลายเป็นราวกับตับหมู

สิ่งที่เย่เทียนพูดนั้นไม่ผิด หากเย่เทียนต่อสู้ได้ไม่ดีนัก พวกเขาคงไม่ปล่อยให้เขาไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

“ฉัน ฉันยอมก็ได้ นายต้องการอะไรก็ว่ามา!”

เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้แล้ว เฮียเมิ่งยิ้มแห้งและส่ายหัวไปมา

"ง่ายๆ!"

เมื่อเย่เทียนได้ยินที่พูด เขาดีดนิ้วและยิ้มอย่างพอใจ "บอกฉันมาก่อน ใครให้พวกนายมาหาเรื่องฉัน?"

เฮียเมิ่งกัดฟันและพูดอย่างตรงไปตรงมา: “คือ คือ คุณชายพาน พานเหลียงผิง”

“พานเหลียงผิง?”

เย่เทียนตกใจ อึ้งกับคำตอบนี้

ไอ้นี่มันใจร้อนเกินไปรึเปล่า? หัวพึ่งจะได้แตกไป ยังไม่รีบไปที่โรงพยาบาลเย็บแผลอีก มาแก้แค้นเร็วขนาดนี้เลย?

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่คิดอย่างรอบคอบแล้วเย่เทียนก็จำอาชีพของพานเหลียงผิงได้ในที่สุด ตอนนี้เขาก็เข้าใจทั้งหมดแล้วว่าเป็นอย่างไร

แต่ว่า เย่เทียนก็ไม่ใช้เป็นคนที่นิดๆ หน่อยๆ ก็จดจำแก้แค้นคนอื่นแบบนั้น แต่เขาไม่ใช่เจ้านายที่แมวหรือสุนัขตัวไหนที่สามารถโดนกลั่นแกล้งได้!

ตามคำกล่าวที่ว่า: ตีงูและตีเจ็ดนิ้ว ขุดต้นไม้แล้วขุดรากก่อน!

เนื่องจาก พานเหลียงผิงไม่รอช้าที่จะหาคนมาจัดกันตัวเอง เย่เทียนเองก็จะไม่ปล่อยเขาไปง่ายดายแน่นอน ถ้าทำพานเหลียงผิงยอมรับในตัวเขาได้ อย่างนิ้ก็จะทำให้มันรังเกียจตัวมันเองเหมือนกับคางคง?

จู่ๆ ก็มีแสงแวบเข้ามาในหัวเย่เทียน ก็เกิดความคิดขึ้น และรอยยิ้มแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา