บทที่ 458 ไสหัวออกมาซะ

“จระเข้อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ฉันกลัวจริงๆว่าจะมาเสียเที่ยว!”

เมื่อได้ข้อมูลแน่ชัดจากปากพี่ตงแล้ว เย่เทียนก็คลี่ยิ้มมีเลศนัยในบัดดล สองมือกำเข้าด้วยกันดังกร๊อบแกร๊บ

“นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?!”

ดูจากท่าทางของเย่เทียนนี่เขาตั้งใจจะลงไม้ลงมือชัดๆ สีหน้าพี่ตงอึมครึมลง มือใหญ่ยกขึ้นและโบกไปมา

ลูกน้องสามสี่คนที่ตอนแรกยืนอยู่ด้านหลังโซฟาเห็นท่าก็รีบก้าวเข้ามาล้อมเย่เทียนไว้โดยไม่ให้สุ้มให้เสียง

“ฉันเป็นคนมีเหตุผล อย่าหาว่าฉันไม่เตือนพวกนายนะ”

“วันนี้หลักๆที่ฉันมาเพราะอยากเจอจระเข้ ฉันให้เวลาพวกนายหายตัวไปในห้าวินาที มิฉะนั้นอย่าโทษฉันแล้วกัน”

เย่เทียนกวาดตามองทุกคนรอบๆอย่างไม่ใส่ใจ เขายิ้มบางๆและทอดสายตาไปที่พี่ตงอีกครั้ง

“ฮ่าๆ ไอ้หนุ่ม แกไม่ได้เมาใช่มั้ย?”

“เมาอะไรกัน ฉันว่าโดนประตูหนีบหัวมามากกว่า!”

“พี่ใหญ่ครับ จะมัวเสียเวลาพูดจากับไอ้โง่แบบนี้ไปทำไมกันครับ กระทืบแล้วโยนออกไปข้างนอกก็จบ”

ไม่รอให้พี่ตงปริปาก บรรดาลูกน้อยกลับหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมาก่อน

“พวกนายรนหาที่เองนะ”

เย่เทียนกระตุกรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ถีบออกไปเร็วและแรง ตรงเป้าเข้าหน้าของพี่ตง

เคร้ง!

น่าสงสารพี่ตงที่คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะลงมือจริงๆ โดนถีบเข้าที่ท้องโดยไม่ทันระวัง คนทั้งคนกระเด็นไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่ได้ และกระแทกลงกับโต๊ะแก้วอย่างแรง

“เจ้านั่นเป็นใคร ไม่กลัวตายรึไง?”

“บังอาจมาอาละวาดที่นี่ เด็กหนุ่มสมัยนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ!”

“แม้แต่พี่ตงยังกล้าทำร้าย สงสัยเจ้านั่นได้หมดอนาคตแน่”

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นโดยฉับพลันนี้ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างมาได้ไม่น้อยอย่างไม่ต้องสงสัย หลังจากเห็นว่าคนที่ล้มลงกับพื้นคือพี่ตง ก็สร้างความวุ่นวายขึ้นมาในบัดดล

“มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่วะ สับไอ้หนุ่มนั่นแล้วเอาไปให้หมากินโว้ย!”

พี่ตงเริ่มตั้งตัวได้จากความเจ็บเมื่อกี้ เขากุมหน้าอกด้วยหน้าแดงก่ำ และส่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดออกมารัว

ตุ้บตุ้บ!

แต่ไม่รอให้พวกลูกน้องทันตอบโต้ เย่เทียนชิงกระโจนออกไปและต่อยออกไปหลายหมัดรัว

ลูกน้องทั้งหลายตามรอยพี่ตงไปติดๆ ต่างล้มลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“นาย นายคือเย่เทียน?! เย่เทียนที่ตอนนั้นถล่มสถานบันเทิงของเราไปถึงสิบแปดแห่ง!”

ภาพนี้ทำให้พี่ตงนัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย เขามองเงาทมิฬของเย่เทียนจากล่างขึ้นบน และค่อยๆผสานเข้ากับเงาที่ซ่อนอยู่ส่วนลึกในจิตใจของเขาเข้าด้วยกัน ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็หวาดกลัวขึ้นมา

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ บรรดาคนที่มุงเข้าดูพากันถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างอดไม่ได้ แต่ละคนชี้นิ้ววิจารณ์เย่เทียนไปต่างๆนานา

“เย่เทียนเป็นใครเหรอ? ทำไมเหมือนพี่ตงจะกลัวมากเลยล่ะ”

“เรื่องแค่นี้นายก็ไม่รู้เหรอ เขาก็คือคนโฉดที่ถล่มสถานบันเทิงของเซิ่งเหอเซิ่งในตอนนั้นไงล่ะ!”

“ใช่แค่นั้นซะที่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เซิ่งเหอเซิ่งก็คงไม่ยุบตัว”

คนในที่นี้พอมีที่โชคดีเคยเห็นความเกรียงไกรของเย่เทียนด้วยตัวเองอยู่บ้าง ภายใต้การเตือนสติของพี่ตง วีรกรรมยิ่งใหญ่ที่เย่เทียนเคยก่อไว้ก็แพร่สะพัดไปทั่วสถานที่