บทที่ 464 สู้กันดุเดือด

ว่ากันว่า: รู้เพียงหนึ่งวิชาจักปราดเปรื่องหมื่นวิชา สรรพสิ่งล้วนปรับเข้าหากัน ไม่รู้หนึ่งวิชาจักไม่ปราดเปรื่องในสิ่งใดใด

แม้ว่าวิชาลับประจำพรรคของพรรคชิงเฉิงคือกระบี่ทำลายล้างใต้หล้า แต่หลังจากสืบสานมาหลายชั่วอายุคน พรรคชิงเฉิงย่อมต้องมีอัจฉริยะพรสวรรค์เปี่ยมล้นปรับปรุงวิชาลับนี้ให้ดียิ่งขึ้น ช่วยให้วิชานี้ไม่ถูกจำกัดไว้เพียงเพลงกระบี่!

ไม่ว่ายังไง ภายใต้การร่ายรำของเหลยเฉิงยุ่น รอยหมัดแทบจะปกคลุมทั่วห้องในชั่วพริบตา ประหนึ่งฝูงตั๊กแตนข้ามแดน จำนวนถี่ยิบจนนับไม่ถ้วน

“ไอ้หนุ่ม น้อมรับความตายซะ!”

เหลยเฉิงยุ่นหัวเราะเหี้ยมๆ นัยน์ตาขุ่นมัวไม่ปกปิดจิตสังหารเย็นเยียบที่เผยออกมาเลยสักนิด ก่อนจะพุ่งไปฆ่าเย่เทียนไวดุจสายฟ้า

แทบจะในพริบตาเดียว ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็เหลือเพียงหนึ่งเมตร รอยหมัดท่วมฟ้านั้นเข้าใกล้หลังของเย่เทียนเรื่อยๆ

ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดอะไร วินาทีถัดไปรอยหมัดท่วมฟ้านั้นก็จะอัดเข้าที่หลังของเย่เทียน ต่อให้โชคดีไม่ตาย ก็ต้องบาดเจ็บสาหัส!

แต่ในนาทีสำคัญนี้ เย่เทียนที่กระเด็นมาข้างหลังกลับชะงักอย่างฉับพลันทั้งที่ไม่สมเหตุสมผล และหมุนตัวได้ซะอย่างงั้น

ไม่รอให้เหลยเฉิงยุ่นตั้งสติ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเยาะเย้ยของเย่เทียนก็ปรากฏสู่รูม่านตา!

เขาตะลึงในใจ รำพึงกับตัวเองว่าแย่แล้ว

แต่ตอนนี้ท่าโจมตีของเขาเป็นอันสมบูรณ์เรียบร้อย ไม่สามารถดึงกลับได้ ทำได้เพียงกัดฟันแน่นและปล่อยรอยหมัดล้นฟ้าออกไปด้วยความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

"เห็นฉันเป็นคนงี่เง่าจริงๆหรือไงวะ ลอบโจมตีฉันไปครั้งหนึ่งแล้วยังจะมาอีกรอบรึ?"

เย่เทียนยิ้มเย้ยหยันอย่างไม่เกรงกลัว ทั้งหมดนี้เป็นไปตามแผนของเขา!

แม้ว่าการโจมตีของไต้หงเล่อจะแข็งกร้าว แต่ไม่ถึงขั้นทำให้เย่เทียนต้องลำบาก ทว่าเหลยเฉิงยุ่นเพ่งเล็งรอจังหวะอยู่ข้างๆ เย่เทียนไม่อาจโจมตีไต้หงเล่ออย่างมีประสิทธิภาพ

เย่เทียนรู้ดีแก่ใจว่าการเอาแต่ป้องกันต้องโดนโจมตีใส่ในที่สุด

ดังนั้น เขาจึงแกล้งทำเป็นมีช่องโหว่ ยอมโดนฝ่ามือของไต้หงเล่อที่ไม่เจ็บไม่คัน ก็เพื่อจัดการเหลยเฉิงยุ่นก่อน

สิ่งเดียวที่เกินความคาดหมายของเย่เทียนคือ เหลยเฉิงยุ่นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับดินชั้นต่ำ!

ไต้หงเล่อในฐานะรองเจ้าโถงยังอยู่แค่ระดับดินชั้นสูง เย่เทียนจึงคิดไปเองว่าเหลยเฉิงยุ่นซึ่งเป็นเจ้าโถงควรอยู่ระดับดินชั้นกลาง

แต่นี่ทำให้เย่เทียนผงะไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในไม่ช้าเขาก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

เขาในตอนนี้แข็งแกร่งระดับฝึกพลังชั้นหกเชียวนะ ไม่ว่าจะระดับดินชั้นกลางหรือระดับดินชั้นต่ำ สำหรับเขาอาจจะตึงมือไปหน่อย แต่ทำอันตรายเขาไม่ได้แม้แต่น้อย!

"เล่นลูกไม้ที่ดูดีแค่ภายนอก!"

ความคิดนี้แวบผ่านไปในหัวของเย่เทียน พลังแท้จริงที่เขาซ่อนไว้ปะทุออกมาทันใด ในที่สุดก็ยอมใช้โล่ทิพย์ป้องกันกาย

เย่เทียนไม่สนใจรอยหมัดล้นฟ้านั้นอย่างสิ้นเชิง ปล่อยให้รอยหมัดล้นฟ้านั้นกระแทกใส่โล่ทิพย์ป้องกันกาย ก่อนจะเตะออกไปอย่างแรง

รอยหมัดที่ขวางอยู่ตรงเท้าโดนเตะจนแหลกละเอียด โล่ทิพย์ป้องกันกายของเย่เทียนโดนบรรดารอยหมัดกระแทกจนกะพริบวูบวาบ

ถึงแม้ว่าโดนรอยหมัดกระแทกใส่หลายคราจนพลานุภาพของลูกเตะลดลงไม่น้อย แต่ก็ยังเตะโดยเล็งไปที่หน้าของเหลยเฉิงยุ่น

เหลยเฉิงยุ่นมีสีหน้าหวาดกลัว ใจคิดจะหลบ แต่รอยเท้าที่ขยายใหญ่ขึ้นในรูม่านตาเรื่อยๆราวกับปิดทางหนีของเขาจนหมด จนเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

"ระวังนะครับท่านเจ้าโถง!"

ไต้หงเล่อที่อยู่ไม่ไกลเห็นท่า นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย เขากระทืบเท้าพร้อมๆกับตะโกน พุ่งไปหาเหลยเฉิงยุ่นด้วยความเร็วแสง

สถานการณ์การต่อสู้ผกผันไปในชั่วพริบตา ไต้หงเล่อกัดฟันแน่น เร่งความเร็วจนถึงขีดสุด ฝืนมาถึงทันตอนที่เท้าใหญ่ของเย่เทียนห่างจากเหลยเฉิงยุ่นเพียงไม่กี่เซนติเมตร และชนเหลยเฉิงยุ่นจนกระเด็นออกไป

แกร่ก!

แต่พอโดนไต้หงเล่อชน ถึงแม้เหลยเฉิงยุ่นจะถูกผลักออกไป ทว่าไม่ต้องสงสัยเลยว่าไต้หงเล่อเข้ามาแทนที่ตำแหน่งของเหลยเฉิงยุ่นก่อนหน้านี้ ไหล่ของเขาถูกเย่เทียนเตะเข้าจังๆ ส่งเสียงกระดูกร้าวกึกก้อง ร่างใหญ่ของเขากระเด็นออกไปพร้อมๆกับเหลยเฉิงยุ่น