บทที่ 466 เห็นฉันเป็นเด็กอมมือเหรอ

“ไอ้หนุ่ม รสชาติของหมัดตะวันไม่ค่อยดีใช่มั้ยล่ะ?!”

แม้ว่ามือขวาจะบาดเจ็บไม่น้อย แต่เมื่อเห็นพิษที่กระจายออกไปตามมือของเย่เทียนแล้ว เหลยเฉิงยุ่นกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“คุณคิดว่าลูกไม้ตื้นๆของคุณจะจัดการฉันได้เหรอ?”

สีหน้าเย่เทียนอึมครึมลง แผลไหม้ที่ตัวยังไม่เท่าไหร่ แม้จะเจ็บแต่ก็ใช่ว่าจะทนไม่ได้

แต่ประเด็นสำคัญคือเย่เทียนพบว่าพิษที่ค่อยๆขยายออกนั้นมีทีท่าว่าจะเป็นอุปสรรคต่อการหมุนเวียนของชี่ทิพย์

ต่อให้เย่เทียนมีชีวิตมาสองชาติ แต่เหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้ก็เพิ่งเคยเจอะเจอเป็นครั้งแรก!

ถ้าไม่ใช่ว่าศัตรูอยู่ตรงหน้า เย่เทียนได้นั่งขัดสมาธิเพื่อตรวจดูไปแล้ว

“ลูกไม้ตื้นๆเหรอ?”

เหลยเฉิงยุ่นอดกลั้นกับความเจ็บปวดที่มือ หัวเราะเย็นๆ “ไอ้หนุ่ม แน่จริงนายก็หมุนเวียนกำลังภายในดูสิ ฉันรับประกันได้ว่านายจะตายอย่างน่าอนาถ”

เย่เทียนขมขื่นใจ รู้ดีว่าสิ่งที่เหลยเฉิงยุ่นพูดมาไม่ผิด พิษประหลาดนี้กัดกินชี่ทิพย์ได้ และยิ่งหมุนเวียนยิ่งกัดกินไวขึ้น

แต่แม้ว่าเหลยเฉิงยุ่นและไต้หงเล่อจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้เสียความสามารถในการต่อสู้ หากเสียการค้ำจุนจากชี่ทิพย์ไปจริงๆ ต้องตายเร็วขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

"ดูท่า ฉันต้องรีบจัดการพวกคุณเสียแล้ว!"

คิดมาถึงตรงนี้ นัยน์ตาสีนิลของเย่เทียนค่อยๆเย็นเยียบลง แผ่ขยายความแข็งแกร่งของระดับฝึกพลังชั้นหกออกมาทั้งหมด มีเงาจักรพรรดิที่เสมือนจริงโผล่ออกมาด้านหลัง!

เย่เทียนรู้ดีว่า ถึงแม้พิษเดนตายนี้จะกัดกินชี่ทิพย์ แต่ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ยิ่งยื้อต่อไปยิ่งไม่ดีกับเขา สู้สุดใจเพื่อจัดการพวกเขาให้เสร็จๆไปจะดีกว่า!

เหลยเฉิงยุ่นรู้สึกเพียงมีแรงกดดันอันสยองขวัญถาโถมเข้ามา คนทั้งคนถูกกดไว้จนเริ่มหายใจไม่ออก นัยน์ตาขุ่นมัวคู่นั้นหรี่ลงอย่างแรง หน้าตาหวาดผวาโดยไม่ปิดบัง

"เวรจริง! ทำไมไอ้หนุ่มนี่ถึงมีพลังแกร่งกล้าขนาดนี้?!"

ไต้หงเล่อที่พยุงกำแพงลุกขึ้นก็มีสีหน้าหวาดกลัวเช่นกัน

"มีคนจำนวนมากต้องการให้ฉันตาย แต่ท้ายที่สุดคนที่ล้มลงก็คือพวกเขา ตาแก่อย่างพวกคุณก็ไม่ต่างกัน!"

เย่เทียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาเปล่งประกายเย็นยะเยือกน่าเกรงขาม จ้องเขม็งไปที่เหลยเฉิงยุ่นตรงหน้า

เหลยเฉิงยุ่นตัวสั่นเล็กน้อย เขาข่มความไม่สบายใจลง หัวเราะอย่างโหดเหี้ยมพร้อมกล่าว "นายโดนหมัดตะวันของฉันเข้าไป ตอนนี้เกรงว่าคงจะเป็นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแล้วล่ะสิ!"

“ฉันจะตายหรือไม่ตายยังพูดยาก แต่คืนนี้คุณต้องตายแน่นอน!”

ปากของเย่เทียนคลี่ยิ้มอำมหิตกระหายเลือด เขาขี้เกียจจะเปลืองน้ำลายแล้ว มือซ้ายที่ไม่บาดเจ็บยื่นออกไปช้าๆ

"ท่ามังกรเก้า กระบวนท่าที่สอง ตี้ถงแปดด้าน!"

วินาทีที่เย่เทียนพูดจบ เงาจักรพรรดิองค์ใหญ่ด้านหลังเขาก็ยื่นมือซ้ายออกมาฉับพลัน กำไปหาเหลยเฉิงยุ่นด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ได้ผลาญชี่ทิพย์ของเขาไปไม่น้อย กระบวนท่าที่สองของท่ามังกรเก้าเป็นท่าที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาสามารถปล่อยออกมาได้

เหลยเฉิงยุ่นตะลึงกับเงาจักรพรรดิจักรพรรดิเสมือนจริงนั้นจนใจหายใจคว่ำไปนานแล้ว เวลานี้กล้าตอบโต้ที่ไหน เขาไม่ทันแม้แต่จะสนไต้หงเล่อ หันหลังวิ่งหนีโดยไม่ลังเล

น่าเสียดายที่ต่อให้ความเร็วของเขาจะไม่ต่ำ แต่จะเร็วกว่าฝ่ามือของจักรพรรดิที่ก่อร่างขึ้นด้วยชี่ทิพย์ได้ยังไง

ฟึ่บ!

แทบจะในชั่วพริบตา มือใหญ่ของจักรพรรดิคว้าเหลยเฉิงยุ่นไว้ได้ และพันธนาการเขาเอาไว้อย่างสมบูรณ์

แต่เหลยเฉิงยุ่นย่อมไม่มีทางปล่อยให้จับง่ายๆ เมื่อเขาเห็นว่าหนีไม่รอดแล้ว จึงดิ้นรนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี พยายามสลัดพันธนาการให้ออก

ฟึ่บ!