บทที่ 469 เซ่เจียหายตัว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ รอจนเย่เทียนตื่นขึ้นจากการสลบไสล พระอาทิตย์ก็ตั้งโด่งอยู่บนท้องฟ้าแล้ว

เย่เทียนลืมตาสะลึมสะลือ ภาพที่สะท้อนเข้ามีคือเศษเสื้อผ้าเกลื่อนพื้น เละเทะถึงขีดสุด

เขาเขย่าหัวที่ยังไม่ได้สติเท่าไหร่ เย่เทียนรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว และมีรอยฟกช้ำดำเขียวบนตัวเพิ่มมาไม่น้อย

“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เย่เทียนพึมพำตามสัญชาตญาณ เสียงแหวกอากาศพลันดังขึ้นข้างหู เขาไม่ทันจะตั้งตัวก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนบนหน้า

“คุณ….”

นาทีเดียวกับที่เย่เทียนตื่นเต็มที่ เขาก็พลันโมโหโทโส และรีบหันไปมอง ทว่าทึ่งไปในชั่วพริบตา

เขาเห็นเซ่เจียดึงผ้าห่มคลุมตัวนั่งอยู่ข้างเขา ใบหน้างดงามนั้นฉายแววโกรธเกรี้ยวโดยไม่ปิดบัง!

“นี่ นี่มันห้องของผมไม่ใช่เหรอ คุณ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เย่เทียนงงไปหมด ยังไม่คิดออกเลยสักนิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

ถ้าเขานึกออกว่าเมื่อคืนได้กระทำอะไรเลวทรามลงไปบ้าง คงจะรู้สึกว่าโดนตบแค่นี้เบาเกินไป!

“เย่เทียน! นายมันสมควรตาย!”

เซ่เจียที่เพิ่งตื่นเหมือนกันบันดาลโทสะในบัดดล เธอคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะเสียตัวให้ไอ้คนระยำอย่างเย่เทียน!

ความตั้งใจเดิมของเธอแค่อยากช่วยถอนพิษเท่านั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าเย่เทียนจะทรพี ด้วยสถานการณ์ที่ถูกขืนใจขนาดนั้น จะไม่ให้เธอโมโหได้ยังไง?!

เซ่เจียยิ่งคิดยิ่งฉุน เธอไม่สนอะไรอีก เงื้อมกำปั้นต่อยใส่เย่เทียนไม่ยั้ง

แต่พอเป็นแบบนี้ผ้าห่มที่เซ่เจียนำมาปิกปิดตัวเองก็จะหลุด และต้องเผยเรือนร่างอรชร

การได้มองในระยะใกล้ชิดขนาดนี้ เย่เทียนอึ้งไปทันตา

ที่สำคัญที่สุดคือไม่รู้ว่าเพราะเห็นสิ่งย้ำเตือนหรือเปล่า เย่เทียนพอจะนึกภาพสวาทเมื่อคืนออกคร่าวๆแล้ว

ตึ้ง!

ด้วยความเหม่อลอยไปชั่วขณะ เย่เทียนโดนเซ่เจียถีบตกเตียง หัวโขกกับพื้นอย่างแรง

"เดี๋ยวก่อน! คุณ คุณอย่าเพิ่งวู่วาม! ฟังผมอธิบายก่อน!”

แต่เย่เทียนไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวดที่หลังหัว เขารีบเอามือข้างหนึ่งปิดจุดสําคัญ และมืออีกข้างโบกไปมา

"มาอธิบายตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร!"

"แกมันสารเลว! คนไร้จรรยาบรรณ! ไอ้โรคจิต! ฉันจะฆ่าแก!”

เซ่เจียโกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่สนเลยว่าตอนนี้เธอได้เปิดเผยร่างเปลือยเปล่า เซ่เจียกระโจนขึ้นจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว และพุ่งเข้าไปหาเย่เทียนด้วยความเร็วปานสายฟ้า

เย่เทียนตกใจ คิดไม่เลยว่าเซ่เจียจะมีฝีมือขนาดนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาถามเธอให้ละเอียดถี่ถ่วนแล้ว

แต่ตอนนี้เย่เทียนที่ตื่นตระหนกไม่อาจรักษาความสุขุมเอาไว้ได้

มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาทําเรื่องที่ผิดต่อเซ่เจียลงไปจริงๆล่ะ?

ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นฝ่ายเอาเปรียบ ดูจากท่าทางโกรธจัดของเซ่เจีย ไม่แน่อาจจะต้องการฆ่าเขาจริงๆก็ได้!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่เทียนก็ไม่มีเวลาคิดอะไรอีก เขากลิ้งสองตลบอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล หลังจากหลบหลีกการโจมตีของเซ่เจียได้แล้วก็รีบกระโจนเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมปิดประตูดังปัง

เย่เทียนใช้หลังดันประตูอย่างนึกกลัว พร้อมตะโกน "ไม่สิ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ คุณใจเย็นๆแล้วฟังผมคอธิบายก่อน!”

"เข้าใจผิด? เมื่อคืนแกครางซะสบายเลยไม่ใช่เหรอ? แล้วจะมีอะไรเข้าใจผิดอีก?!”