บทที่ 486 จำเป็นต้องขี้เหนียวขนาดนี้เลยหรือ

“หรือว่าให้ผมเรียกมันขึ้นไปบนดาดฟ้า เดี๋ยวผมจะสั่งสอนมันให้คุณเอง!”

เมื่อเห็นสีหน้าความโกรธของหยุนเหมิงหยาน เซวหมานจื่อลังเลอยู่สักพัก แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

“หยุนเหมิงหยาน ตอนนี้คุณไปคุยกับผมเป็นการส่วนตัวได้แล้วยัง?”

แต่ว่า แทบจะในเวลาเดียวกันกับการตัดสินใจของเซวหมานจื่อ เสียงของผู้ชายที่ราวกับเป็นแม่เหล็กดังขึ้นข้างหู ซึ่งนอกจากเย่เทียนแล้วจะเป็นใครได้อีก?!

แม้จะเกิดความผิดพลาดเล็กน้อย แต่เย่เทียนไม่ใช่คนประเภทที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ หลังจากได้รู้จักเซวหมานจื่อโดยคร่าวๆ ผ่านทางเฉิงหลงแล้ว เขาก็เข้ามาหาหยุนเหมิงหยานอีกรอบ

แม้ว่าผู้คนในงานจะแยกย้ายกันไปหมดแล้ว แต่เนื่องจากความเคลื่อนไหวในตอนนี้ พวกเขายังคงจับตามองเย่เทียนอย่างห้ามใจไม่ได้ และเมื่อเห็นเย่เทียนยังกล้าเข้ามาหาหยุนเหมิงหยานอีกครั้ง ผู้คนเหล่านั้นก็เบิกตากว้างทันทีและไม่กล้าที่จะละสายตาจากเย่เทียนอีกเลย

“ให้ตายสิ! เข้าไปจีบหยุนเหมิงหยานต่อหน้าเซวหมานจื่อเลยเหรอ?”

“ไอ้หมอนี่ มันไม่รู้จักคำว่าตายจริงๆ ใช่ไหม?”

“เมื่อกี้เซวหมานจื่ออุตส่าห์ใจกว้างปล่อยมันไปแล้ว แต่มันยังกล้าเข้าไปกวนคนอื่นอีก รอบนี้ได้มันแน่!”

ผู้คนต่างมองไปที่เย่เทียนเหมือนกำลังมองดูคนโง่คนหนึ่งและส่ายหัวอย่างเหลือทน

เพราะสถานะของทั้งสองฝ่ายมันต่างกัน เย่เทียนเป็นคนหน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักเลย แต่เซวหมานจื่อเป็นถึงนักรบที่ดุร้ายที่สุดในกองทัพ ดังนั้น แน่นอนว่าพวกเขาต้องเข้าข้างเซวหมานจื่ออยู่แล้ว!

ในขณะนี้ เซวหมานจื่อโกรธจนลุกเป็นไฟ!

ดังที่ว่ากันว่า ‘ทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตกหลุมรักคนงาม’

เพราะเย่เทียนไม่ใช่สมาชิกในกองทัพ เขาจึงไม่รู้ความสัมพันธ์ของเซวหมานจื่อกับหยุนเหมิงหยาน อยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจที่เขาเข้ามาจีบหยุนเหมิงหยาน

ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นกับหยุนเหมิงหยานเมื่อหลายปีก่อนตั้งหลายรอบแล้ว และเซวหมานจื่อก็จัดการทุกครั้ง

แต่ครั้งนี้มันต่างจากเดิม เพราะทั้ง ๆ ที่เย่เทียนรู้ว่าหยุนเหมิงหยานเป็นแฟนของเซวหมานจื่อ แต่เขาก็ยังเข้ามายุ่งเกี่ยวโดยไม่สนใจอะไร มันจึงเป็นการตบหน้าเซวหมานจื่ออย่างไม่ให้เกียรติเขา และเป็นการตบหน้าที่เจ็บแสบที่สุด!

“เพื่อน นี่เอ็งไม่รู้จริงเหรอว่าเธอเป็นข้า? แล้วเอ็งเข้ามาต่อหน้าข้าแบบนี้ เอ็งจะข้ามหน้าข้ามตาข้าไปไหม?!”

เซวหมานจื่อสีหน้าบูดบึ้งและน้ำเสียงก็เย็นเยือกจนสุดขั้ว ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ลดลงอย่างมาก

ใครก็ตามที่รู้จักเซวหมานจื่อก็จะรู้ดีว่าเขาในตอนนี้โกรธจนสุดขีด และสถานการณ์ก็อยู่ไม่ไกลจากการระเบิดอารมณ์ของเขาแล้ว

“ถึงแม้พวกคุณจะเป็นแฟนกัน แต่ผมก็แค่อยากคุยกับเธอ ผมว่านะ คุณตัวใหญ่ขนาดนี้ แต่ทำไมถึงขี้เหนียวจัง?”

เย่เทียนเลิกคิ้วขึ้นและมองเซวหมานจื่อด้วยสายตาที่เหลือทน

ก็แค่มีเรื่องจะคุยกับหยุนเหมิงหยานไม่ใช่หรือ? ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนี้? แล้วถ้าทุกคนก็คิดแบบนี้ เขาคงต้องกลับไปขังเฉินหวั่นชิงอยู่ในห้องเหมือนกับนกขมิ้นแล้วสิ?

แน่นอนว่าเย่เทียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนของเซวหมานจื่อคุยอะไรกับเขาในช่วงที่ต่อสู้กับหยุนเหมิงหยาน

ในเวลานี้ ทุกคนคิดว่าเย่เทียนเป็นคนที่ตามจีบหยุนเหมิงหยาน และการที่เขาต้องการคุยกับหยุนเหมิงหยานเป็นการส่วนตัวก็เพื่อจะสารภาพรัก

ถ้าหากเย่เทียนรู้ว่าทุกคนคิดแบบนี้ เขาคงไปตามหาคนที่มีความคิดริเริ่มนี้แล้วตบมันให้จำทางกลับบ้านไม่ถูกเลย!

มันไม่รู้จริงๆ หรือว่า กินตามอำเภอใจได้ แต่พูดตามอำเภอใจไม่ได้?

“เอ็งหาว่าข้าขี้เหนียว?”

เซวหมานจื่อถึงกับทำหน้าทึ่งและแสยะยิ้มด้วยความโกรธ “วันนี้กูจะขี้เหนียว แล้วทำไม? ไอ้หนู ถ้าแกแน่จริง ออกไปเจอกันที่ดาดฟ้ากับข้าไหม!”

ทันทีที่พูดคำนี้ บรรยากาศในที่เกิดเหตุก็ตึงเครียดทันที ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าการต่อสู้อย่างดุเดือดกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว!

ต้องเข้าใจว่า ในกองทัพนั้น ต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นถึงจะได้รับความเคารพที่มากกว่าคนอื่น!