บทที่ 488 สรุปแล้วเป็นใครมาจากไหนกันแน่

“วิชาวัชระร่างป้องกันสกิลเทพเหรอ?”

เย่เทียนพึมพำเบาๆ สายตาที่มองเซวหมานจื่อก็อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันมีเลศนัย “ต้องยอมรับนะว่าคุณทำให้ผมประหลาดใจมาก แต่ว่า......”

“มันไม่ได้หมายความว่าผมจะทำอะไรคุณไม่ได้นะ!”

ทันทีที่พูดจบ เย่เทียนกระทืบเท้าของเขาและพุ่งเข้าหาเซวหมานจื่ออีกครั้งด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า

นิ้วนางและนิ้วก้อยของเขางอลง และนิ้วโป้งกดทับเล็บของทั้งสองนิ้วนั้น ส่วนนิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกันและเหยียดตรงออกไป ทั้งฝ่ามือของเขากลายเป็นดาบนิ้วอันมาตรฐาน และจากนั้นก็โจมตีไปที่จุดจุดเสินจูบนสะดือของเซวหมานจื่อ!

นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ใครให้เซวหมานจื่อรูปร่างสูงใหญ่ขนาดนี้ล่ะ ดังนั้นการโจมตีจุดเสินจูจึงง่ายกว่าโจมตี神庭穴มาก!

สีหน้าของเซวหมานจื่อเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ในที่สุดเขาก็ไม่กล้ามองข้ามการโจมตีของเย่เทียนอีก เขาจึงรีบกางมืออันกว้างใหญ่ราวกับใบพัดของเขาออก แล้วปิดกั้นตำแหน่งสะดือของเขาไว้อย่างมิดชิด

ดิ๊ง!

ดาบนิ้วของเย่เทียนแทงเข้าไปที่มืออันกว้างใหญ่ของเซวหมานจื่อราวกับแทงเข้ากับเหล็ก ทำให้เกิดเสียงกระทบของโลหะที่คมชัด!

“นี่มันจะบ้าไปแล้ว?”

แม้จะคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ได้ แต่การปะทะกันในครั้งนี้ก็ยังทำให้เย่เทียนรู้สึกตกใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เย่เทียนรู้สึกตกตะลึงมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าเซวหมานจื่อจะตกตะลึงไปด้วย

มือขวาที่ขวางการโจมตีของเขากำหมัดขึ้นแน่นๆ ในขณะที่เขาพยายามจะป้องกันการโจมตีของเย่เทียนนั้น มือซ้ายของเขาก็ตบไปที่ใบหน้าของเย่เทียนอย่างรุนแรง

เมื่อเสียงตัดผ่านอากาศดังขึ้น ทำให้เย่เทียนตั้งสติได้อีกครั้ง ในขณะที่เขาดึงมือ กลับ ขาของเขาก็เตะออกไปอย่างรุนแรง

เพ๊ง!

และในขณะที่ขาของเย่เทียนกระทืบหน้าท้องส่วนล่างของเซวหมานจื่อ เขาก็ใช้โอกาสนี้ดีดตัวออกไปข้างหลัง แต่ถึงอย่างนั้นหัวไหล่ของเขาก็ถูกปลายเล็บของเซวหมานจื่อขีดข่วน

ตุบ ตุบ!

ลูกถีบของเย่เทียนเต็มไปด้วยพลังภายใน แม้ว่าเขาจะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเซวหมานจื่อได้ แต่อย่างน้อยเซวหมานจื่อก็ต้องถอยหลังไปสองก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

“หือ!”

ภาพนี้ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น แต่การต่อสู้ของทั้งสองก็ดุเดือดขนาดนี้แล้ว

พวกเขาทุกคนเป็นเหล่าชนชั้นสูงจากกองทัพ ซึ่งแน่นอนว่าความคิดของพวกเขาไม่เหมือนคนธรรมดาอยู่แล้ว อย่างน้อย ไหวพริบของพวกเขาก็เทียบเท่าได้กับนักธุรกิจมืออาชีพได้อย่างแน่นอน!

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนสามารถถีบเซวหมานจื่อจนกระเด็นออกไปได้ พวกเขาก็มั่นใจว่าเย่เทียนต้องไม่ใช่คนธรรมดา อย่างน้อยก็มีคุณสมบัติที่จะต่อกรกับเซวหมานจื่อได้!

แต่นี่เป็นเพียงความรู้สึกของผู้คนเท่านั้น

อย่างน้อยเย่เทียนคนแรกที่ไม่คิดเช่นนั้น เพราะเขาไม่รู้สึกว่าตัวเองจะได้เปรียบตรงไหนเลย ถึงแม้แค่ถูกศัตรูขีดข่วนด้วยปลายนิ้วเล็กน้อย แต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาล และยังทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งหัวไหล่ด้วย

หากไม่ได้เป็นเพราะเขาดีดตัวออกมาทันเวลา เกรงว่าหัวไหล่ของเขาคงใช้การไม่ได้อีก

ความเป็นจริง ตัวของเซวหมานจื่อก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรเลย และเขายังรู้สึกเจ็บที่ท้องน้อยด้วยซ้ำ คงต้องขอบคุณในความอดทนที่ดีของเขา ที่ทำให้เขาไม่ได้ส่งเสียงโหยหวนออกมา

ในการปะทะกันครั้งแรก บอกได้เลยว่าฝีมือของทั้งคู่พอฟัดพอเหวี่ยงกันมาก

สีหน้าของเซวหมานจื่อกลายเป็นความเคร่งขรึม และจิตวิญญาณของการต่อสู้อันแข็งแกร่งในปรากฏขึ้นในรูม่านตาของเขา!

เขาเป็นถึงนักสู้หมายเลขหนึ่งของเขตทหารลู่หลิง แม้กระทั่งของเขตทหารเจียงห้วยที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสู้กับเขาได้ แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้เขาจะได้เจอกับเย่เทียนในงานเลี้ยงนี้

นับจากนี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่แค่จะช่วยแฟนจัดการมือที่สามเท่านั้น แต่เขายกให้เย่เทียนอยู่ในระดับเดียวกันกับเขา เพียงเพื่อต้องการเอาชนะผู้แข็งแกร่ง!

“ต้องยอมรับเลยนะว่าเอ็งทำให้ข้ารู้สึกเซอร์ไพรส์มาก ข้าไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแบบนี้มานานแล้ว!”

เซวหมานจื่อแสยะยิ้มออกมาแล้วหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นมือสองข้างของเขากางราบ เอวงอลง และทำท่านั่งม้าอันเป็นมาตรฐานที่สุด