บทที่ 495 คนชั่วกลับฟ้องก่อน

“แควก!”

เมื่อเห็นว่าฟู่เจิ้งชูกล้าที่จะขัดขวางตัวเอง

เย่เทียนที่กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยผู้บาดเจ็บไม่มีกะจิตกะใจที่จะยุ่งวุ่นวายกับฟู่เจิ้งชูเลย และทันใดนั้นก็ชกออกไปจนล้มลง โดยไม่สนใจแล้วเดินไปข้างๆผู้บาดเจ็บอีกครั้ง

“ทำไมคุณยังชกคนอีก!”

“สหายตำรวจ พวกคุณรีบมานี่เร็ว! ที่นี่มีคนขัดขวางเราช่วยชีวิตคน พวกคุณรีบจับเขาไป!”

หลังจากมึนงงครู่หนึ่ง ข่งเหวินเฉิงก็ได้สติอย่างรวดเร็ว และต้องการก้าวไปข้างหน้าเพื่อขัดขวางเย่เทียน แต่ก็กังวลว่าเขาจะได้รับผลแบบเดียวกันกับฟู่เจิ้งชู ดังนั้นเขาจึงต้องยืนอยู่ที่นั่นและตะโกนเหมือนไก่ตัวผู้ที่โกรธจัด

เป็นเรื่องตลกสิ้นดี ฟู่เจิ้งชูผู้ชายที่ทั้งหนุ่มทั้งแน่นยังถูกเย่เทียนเตะจนคลานอยู่กับพื้นโดยง่ายๆ งั้นผู้ชายที่อายุเกิน50ปีพุ่งไปหา ก็คงถูกทารุณกรรมเดียวกัน? !

เย่เทียนเพิกเฉยไม่ได้สนใจข่งเหวินเฉิงเลย นั่งยองๆลงเพื่อตรวจอาการของผู้บาดเจ็บอีกครั้ง ไหนจะกล้าที่จะชะลออีกต่อไป หันข้อมือของเขา และเข็มที่มีชี่ทิพย์ ทิ่มเข้าไปที่บาดแผลของผู้บาดเจ็บ

แต่ การเคลื่อนไหวของเย่เทียนไม่ได้หยุดลง ทันใดนั้นเข็มโค้งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอีกครั้ง และเขากำลังจะทิ่มผู้บาดเจ็บอีกครั้ง

แผ่นเหล็กได้ทำลายอวัยวะภายในของผู้บาดเจ็บแล้ว เวลานี้สถานการณ์ที่ขาดเครื่องมือการแพทย์ เขาจึงไม่กล้าดึงแผ่นเหล็กออกเลย เขาทำได้เพียงช่วยห้ามเลือด เพื่อให้ผู้บาดเจ็บสามารถอยู่ต่อไปได้จนกว่าเขาจะไปถึงโรงพยาบาล!

ในเวลาเดียวกัน ฟู่เจิ้งชูที่ค่อยๆขยับตัวได้เล็กน้อยก็ยืนขึ้น และมองเห็นเย่เทียนที่นั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าผู้บาดเจ็บ สายตาส่วนลึกของเขาแวบผ่านความขุ่นเคืองที่ชั่วร้าย

เขาไม่สนใจความปลอดภัยของผู้บาดเจ็บ เขายกขาขึ้นและเตะไปที่เย่เทียนทันที!

แม้ว่าเย่เทียนจะกำลังฝังเข็มให้ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ แต่คราวนี้เขาระวังด้านหลังเล็กน้อย สังเกตเห็นเสียงที่หล่นมาจากฟ้า รอยยิ้มที่เยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

เห็นเพียงมือขวาของเย่เทียนจับเข็มโค้งทิ่มลงผู้บาดเจ็บโดยไม่หยุดนิ่ง แต่มือซ้ายของเขากำหมัดแน่น และหันหมัดชกออกไปอย่างแรง!

ตู้ม!

หมัดและเท้าปะทะกันอย่างแรงทำให้เกิดเสียงสนั่นหวั่นไหว

"อ้าก! เท้าของผม! เท้าของผม!"

วินาทีถัดมา สีหน้าของฟู่เจิ้งชูแสดงความเจ็บปวด อดไม่ได้ที่จะกระโดดถอยหลังไปหลายก้าวด้วยเท้าข้างเดียว และในที่สุดก็ล้มลงกับพื้น กอดขาของเขาและกรีดร้องอย่างน่าอนาถ

“คุณ คุณ!”

เมื่อเห็นเย่เทียนถึงกับลงมืออีกครั้ง ข่งเหวินเฉิงก็โกรธมากจนมุมปากของเขาคดเคี้ยว และเขาก็ยื่นมือออกไปแล้วชี้ไปที่เย่เทียนอย่างสั่นเทา

"คุณอาเล็ก！คุณอาเล็ก!”

ในขณะนี้ ชายที่แขนหักที่เย่เทียนลืมไปสนิทที่อยู่ในรถบัส ก็ได้รับการช่วยเหลือในที่สุด

เขากำลังจะนอนลงบนเปลหาม แต่ดวงตาที่แหลมคมของเขามองเห็นสิ่งผิดปกติกับบรรยากาศที่นี่ และเขาก็รีบร้องออกมาดังๆ

ไม่เพียงแค่นี้ แต่ผู้ชายคนนี้ยังทนความเจ็บปวด และเดินกะเผลกๆพุ่งมาทางนี้

“เสี่ยวกวางจื่อ ทำไมคุณอยู่ที่นี่?”

ข่งเหวินเฉิงเหลือบมองกลับมาโดยไม่รู้ตัว ด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ และรีบวิ่งขึ้นไปพยุงชายที่แขนหัก

“คุณอาเล็ก คราวที่แล้วคุณมาที่บ้านผม ผมได้บอกคุณแล้วนี่ว่าบริษัทจะจัดกลุ่มพวกเราให้ไปท่องเที่ยวไง?”

ชายแขนหักที่ชื่อเสี่ยวกวางจื่อส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น และชี้ไปที่รถบัสที่พลิกคว่ำ "ใครจะไปรู้ว่าจะโชคร้ายขนาดนี้ ยังไม่ทันออกจากตัวเมืองก็พลิกคว่ำก่อน"

“นั่นรถบริษัทคุณเหรอ”

ข่งเหวินเฉิง สูดหายใจเข้าลึก ๆ "ผมจำได้ว่าคุณทำงานที่หยงฟากรุ๊ปไม่ใช่เหรอ? นั่น..."

“คุณอาเล็ก เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง”

ก่อนที่ตำรวจจะพูดจบ เสี่ยวกวางจื่อก็โบกมือเพื่อขัดจังหวะ และชี้ไปที่เย่เทียนที่อยู่ไม่ไกล “คุณอาเล็กไอ้เด็กคนนั้นล่วงเกินผม คุณช่วยจัดการระบายแทนผมได้ไหม”