บทที่ 497 การผ่าตัดบนรถพยาบาลฉุกเฉิน

“คุณ คุณถึงกับกล้าชกคน?!”

“มานี่! ทุกคนเข้ามาเดี๋ยวนี้! จับไอ้เด็กที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำโง่เขลาคนนี้ซะ!”

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนกล้าที่จะกระทำการฆาตกรรมต่อหน้า หลิวไท่ฮวาก็ตกตะลึง ถอยกลับไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว รีบฟื้นสติอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบเครื่องส่งรับวิทยุและร้องเสียงดัง

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหลิวไท่ฮวา ทุกคนก็รู้ชัดเจนดีว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องยุ่งเหยิงไปกันใหญ่แล้ว!

“หัวหน้าข่ง! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

แต่ในขณะนี้ ชายคนหนึ่งในชุดเปลหามจากโรงพยาบาลประชาชนวิ่งเข้าเหงื่อแตกเต็มตัว ด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก

“ไม่เห็นเหรอว่าผมกำลังยุ่งอยู่?

เต้นแร้งเต้นกาเหมือนอะไรกัน?!”

ข่งเหวินเฉิงตกใจจนเหงื่อแตกไปตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้ เขาได้ตอบสนองตั้งสติอย่างเต็มที่ เมื่อมองดูผู้คนจำนวนมากที่อยู่ในเหตุการณ์ เพื่อภาพลักษณ์อันสง่างามของเขา เขายังคงอดทนต่อความกลัวภายในของเขาและแสดงให้เห็นที่สงบ

“孔、หัวหน้าข่งตอนที่เราแบกเปลหามผู้บาดเจ็บ มือของเราลื่นไถลและเปลก็หล่นลงมาโดยไม่ได้ตั้งใจ! ผู้บาดเจ็บที่เลือดหยุดไหลตอนนี้มีเลือดออกอย่างหนักอีกแล้ว!”

พนักงานเปลหามดูกระวนกระวาย ถ้ามันทำให้ผู้บาดเจ็บถึงแก่ความตาย แม้เขาจะไม่ได้บอกว่าเขาต้องรับผิดชอบทางกฎหมาย แต่สำหรับจิตใต้สำนึกของเขาก็เพียงพอแล้วที่ทำให้เขาเจ็บปวด!

"อะไรนะ?!"

ความสงบที่ข่งเหวินเฉิงแสร้งทำ ก็กลายเป็นความตื่นตระหนกในทันที หากเรื่องนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างถูกต้อง จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชื่อเสียงของโรงพยาบาลประชาชนอย่างแน่นอน

แต่ในขณะที่ไม่รอให้สองคนตั้งสติ

จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแสงวาบต่อหน้าต่อตา และร่างหนึ่งก็ลากคนใช้เปลหามและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เงาร่างที่วิ่งออกไป นอกจากเย่เทียนแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ? !

ไม่เพียงแค่นั้น แต่ในมือขวาของเย่เทียน ยังถือฟู่เจิ้งชูเหมือนลูกไก่ที่จะสิ้นลม!

“แม่ง! ผมบอกให้คุณหยุด!"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลิวไท่ฮวาเห็นเหตุการณ์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดภาษาหยาบคาย สถานการณ์เกินความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

เย่เทียนไม่เพียงแต่ก่อเหตุฆาตกรรมต่อหน้า แต่ยังใจกล้าจับตัวประกัน หากฟู่เจิ้งชูมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หมวกบนศีรษะของเขาคงจะถูกถอดออกแน่!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิวไท่ฮวาไม่มีเวลาคิดด้วยซ้ำว่าเย่เทียนจะมีความแข็งแกร่งขนาดนี้ ถือตัวฟู่เจิ้งชูผู้ซึ่งอย่างน้อยต้องมีน้ำหนักกว่า 150โล แต่ยังคงเดินเร็วเหมือนบิน ก็เลยรีบเดินตามเย่เทียนไปติดๆ

ฟู่เจิ้งชูกับต้าเซิ่งก็ลูบหน้าอกของพวกเขาและยืนขึ้น พวกเขาถูกผลักเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก เมื่อเห็นสถานการณ์ทวีความรุนแรงขึ้น พวกเขาก็รีบตามไปทันที

ข่งเหวินเฉิง ก็ไม่คาดคิดว่าเย่เทียนจะใจกล้าขนาดนี้ หลังจากแปลกใจเล็กน้อย เขาก็กลับมาดีใจอีกครั้ง ยิ่งเย่เทียนทำตัวหยิ่งผยอง เขาก็ยิ่งต้องขังเขาไว้ให้ได้!

เวลานี้ข่งเหวินเฉิงกำลังเฝ้าดูความตื่นเต้น แต่ไม่กลัวว่าเรื่องจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ และยังไล่ตามเย่เทียนไปอีกด้วย

บูม!

เพียงแต่ ตรงกันข้ามกับที่ทุกคนคาดไว้ เย่เทียนไม่ได้คิดหนีเลย หลังจากจับคนใช้เปลหามและวิ่งไปหาผู้บาดเจ็บ เขาก็โยน ฟู่เจิ้งชูที่หมดสติลงบนพื้นแล้วนั่งลงบนตัวทันที

“ไอ้หนุ่มน้อย คุณยังเด็กอยู่ อย่าหุนหันพลันแล่น! มีอะไรเรามาคุยกันดีๆ!”

หลิวไท่ฮวารีบวิ่งตามหายใจหอบกลัวว่าเย่เทียนจะกระทำสิ่งที่น่าตื่นเต้นมากขึ้นอีก ดังนั้นเขาจึงรีบพูดเอาใจ