บทที่ 499 ภาพลักษณ์สำคัญมาก

หลังจากเจรจากับเฉาจื้อเหาแบบง่ายๆ แม้ ใต้หมิงจื้อ พอจะเข้าใจฐานะของเย่เทียนกับจี้เยียนหรันบ้างแล้ว แต่หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาไม่ได้เลือกวิธีการที่รุนแรง แต่กลับเดินไปที่รถพยาบาลพร้อมกับเฉาจื้อเหา

ในเมื่อ ถ้าต้องมีอะไรเข้าใจผิด งั้นเขาคงไม่ได้อยู่ดีแน่

เย่เทียนกับจี้เยียนหรันไม่รู้ว่าเฉาจื้อเหามาถึงนี่แล้ว รอตอนที่พวกเขาลงจากรถฉุกเฉิน ก็พบว่าถูกล้อมรอบ ทำให้สะดุ้งตกใจทันที

หลังจากตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง เย่เทียนก็เห็นเฉาจื้อเหากับ ใต้หมิงจื้อ เข้ามาพร้อมกับคนหลายสิบคน และหัวใจดวงนั้นก็โล่งอกอีกครั้ง

แต่ว่า เย่เทียนก็กวาดสายตามอง แล้วรีบละสายตาออก แล้วตะโกนให้บุคลากรทางการแพทย์มาพาคนไข้ไป

“คนมาทางนี้หน่อย รีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาล!”

เพียงแต่ ไม่ว่าเย่เทียนจะเรียกยังไง ไหนจะมีบุคลากรทางการแพทย์ที่จะกล้าเข้ามาล่ะ

“แม่งยังยืนเซ่อทำอะไร? ไม่รู้จักว่าเวลาก็คือชีวิตเหรอ? ผมเพิ่งทำการผ่าตัดให้เขา ตอนนี้เขาอ่อนแอมาก ต้องรีบไปโรงพยาบาล!”

เย่เทียนเห็นสถานการณ์ ทันใดนั้นก็ด่าขึ้นมา

นี่เขาเหนื่อยทำการผ่าตัดให้ผู้บาดเจ็บ ไม่ง่ายเลยที่จะรักษาชีวิตผู้บาดเจ็บไว้ได้ คนพวกนี้ยังมีกะจิตกะใจยืนบื้ออยู่?

“พวกคุณรีบเข้ามาสิ!”

จี้เยียนหรันก็ตะโกนขึ้นมาเหมือนกัน สองมือยกขึ้นมาอย่างมีประสบการณ์

“นี่...”

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่า ความใจดีของจี้เยียนหรันที่แสดงออกมานั้นได้ผลมากกว่าการดุด่าของเย่เทียนอย่างมาก กระตุ้นให้สองคนที่อยู่ใกล้เคียงต่างมองหน้ากันแล้วเข้ามาอย่างระมัดระวัง

แต่ว่า พวกเขายังคงมองไปทางเย่เทียน กลัวว่าเขาจะทำอะไรอีก

“แม่ง!”

มุมสายตาของเย่เทียนกระตุกเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นฝีเท้าช้าๆของทั้งสองคน เขาก็ยกมือขึ้นอย่างช่วยไม่ได้และเดินไปที่ด้านข้างของจี้เยียนหรันเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับพวกเขา

สองคนที่เดินมาที่ในรถพยาบาล กวาดสายตามองหนึ่งที พบว่าทั้งร่างผู้บาดเจ็บเต็มไปด้วยเลือด แต่ที่หน้าอกยังขยับช้าๆ ข้างๆแขนมีขวดน้ำเกลือแขวนอยู่หนึ่งขวด

“ที่พวกเขาพูดคงเป็นความจริง ทุกคนมาเถอะ!”

ในที่สุดสิ่งนี้ก็คลายความตึงเครียด วางปืนพกที่พวกเขาชูขึ้นสูงและตะโกนใส่เพื่อนของพวกเขา

ถึงเวลานี้แล้ว กลุ่มคนที่ล้อมรอบพวกเขาก็โล่งใจ ค่อยๆล้อมเข้ามา

แต่ว่า ในตอนที่พวกเขาเตรียมตัวจะใส่กุญแจมือให้กับเย่เทียนและจี้เยียนหรัน ในที่สุดเฉาจื้อเกากับ ใต้หมิงจื้อ ก็เดินเข้ามาถึงที่ใกล้ รีบตะโกนไม่ให้ใส่กุญแจ

“คุณเย่ คุณจะให้ผมพูดยังไงกับคุณดี ที่ไหนมีเรื่องยุ่งยากที่นั่นจะต้องมีคุณ!”

เฉาจื้อเหารีบเดินเข้ามา ส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้

“แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้เป็นคนก่อความวุ่นวาย ผมแค่ใจดีมาช่วยคนเฉยๆ”

เห็นพวกเจ้าหน้าที่ตื่นตระหนกในที่สุดก็อ่อนโยนลงมา เย่เทียนค่อยๆขยี้จมูก “แค่มีคนกำลังกลัวว่าผมจะแย่งผลงานของเขา เลยจงใจมาใส่ร้ายผม”

คนที่เพิ่งส่งเสียงโห่ร้องที่ดุที่สุดก็คือ ข่งเหวินเฉิง เฉาจื้อเหาไหนจะไม่รู้ว่าที่เย่เทียนพูดถึงคือเขา

รีบหันศีรษะกลับไปมองตัว ข่งเหวินเฉิง

“คุณเย่ ท่านนี้ก็คือผู้ช่วยของเมืองเอกเรา ใต้หมิงจื้อ”

แต่หาร่องรอย ข่งเหวินเฉิงไม่พบ เฉาจื้อเหาได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ลึกๆในใจ หันกลับไปแนะนำให้ทั้งสองฝ่าย

ข่งเหวินเฉิง ก็ไม่ใช่ไอ้โง่ เห็นสถานการณ์ที่ไม่ปกติก็ได้สติวิ่งหนีไป

แต่เขาก็ไม่คิดๆว่า วิ่งหนีพระได้แต่หนีวัดไม่พ้น ตรงหน้าล้วนมีประชาชนเป็นพันๆคน ช้าเร็วก็ต้องมีวันหนึ่งที่เขาก็จะลุกขึ้นมา