บทที่ 531 คนสวยก็รู้สึกไม่ปลอดภัยได้เช่นกัน

พี่เหวินกับผู้ช่วยหญิงยืนมองดูเย่เทียนที่เดินจากไปที่ด้านหน้าประตูของโรงแรมเฟยเฟิง ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะหันหลังกลับก็มีคนอีกสองคนเดินเข้ามา

หากเย่เทียนยังอยู่ตรงนี้ก็คงจำได้อย่างแน่นอนว่านี่คือคู่บ่าวสาวที่พบกันที่จุดชมวิวก่อนหน้านี้

“นั่นใครน่ะ ที่นี่มีการจัดงานประมูลใช่หรือไม่？”

เมิ่งซ่วนกอดเหอหยุน ภรรยาผู้ซึ่งเพิ่งแต่งงานกันอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมกับตะโกนไปทางพี่เหวินด้วยท่าทางที่มั่นใจและเย่อหยิ่ง

“เอ๊ะ？！”

ความไม่พอใจปรากฏบนคิ้วของพี่เหวินแต่จากนั้นไม่นานก็กลับมาเป็นปกติพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้ชายท่านนี้ ผมคือคนที่รับผิดชอบในงานการประมูลนี้เองครับ ไม่ทราบว่าท่าน…..”

“นายคือคนรับผิดชอบเองเหรอ？！”

เมิ่งซ่วนตัดบทโดยไม่รอให้พี่เหวินพูดจบเสียก่อน เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคำสั่งออกมาว่า “เช่นนั้นก็ดีเลย ฉันเองก็อยากจะเข้าร่วมงานประมูลที่จะจัดขึ้นในอีกสองสามวันนี้ นายไปจัดการหาตำแหน่งที่ดีๆให้ฉันด้วยล่ะ”

เมื่อพี่เหวินได้ยินเช่นนั้น ความไม่พอใจที่อัดอั้นอยู่ก็ได้ท่วมท้นขึ้นในใจ คิ้วของเขาขดขมวดแน่นขึ้น

สำหรับคนที่มีประสบการณ์และความรู้ที่กว้างขวางอย่างพี่เหวินนั้นก็พอจะรู้ได้ว่า คนยโสโอหังอย่างเมิ่งซ่วนที่อยู่ตรงหน้านี้คงจะเป็นพวกที่พอจะมีเงินอยู่บ้างแต่ก็คงไม่ถึงขึ้นเป็นพวกไฮโซเศรษฐีหน้าใหม่แน่ๆ！

เมื่อคิดถึงเย่เทียนที่ดูทำตัวไม่เป็นจุดสนใจก่อนหน้านี้ เมื่อนำมาเทียบกันแล้วทั้งสองนั้นช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง！

“ไม่มีปัญหา”

แม้ว่าในใจนั้นจะสบประมาทเป็นอย่างมากแต่ใบหน้าของพี่เหวินนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เขายังคงพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรก็ตาม ทางเราจำเป็นต้องทำการตรวจสอบทรัพย์สินของทางท่านเสียก่อนครับ”

“เป็นการตรวจสอบคุณสมบัติใช่ไหม？”

เมิ่งซ่วนหยิบบัตรเอทีเอ็มออกมาอย่างภาคภูมิใจ “บัตรนี้มีมูลค่าสิบกว่าล้าน เอาไปตรวจสอบได้เลย！”

สิบกว่าล้านก็ไม่ได้ถือว่ามากและไม่ได้ถือว่าน้อย อย่างน้อยสำหรับคนทั่วไปมันคือตัวเลขที่คนยากคนจนจำนวนมากไม่อาจเอื้อมถึงได้ในชั่วชีวิตนี้

“ไม่ต้องตรวจสอบครับ ที่นั่งของท่านจัดอยู่ในโซนDครับ”

พี่เหวินไม่แม้แต่จะรับบัตรเอทีเอ็ม เขาหันศีรษะกลับไปโบกมือให้ผู้ช่วยหญิงให้หล่อนกลับไปเอาบัตรประชาชนที่เคาน์เตอร์

ด้วยสายตาที่ชั่วร้ายของเขา ดูก็รู้แล้วว่าเสื้อผ้าบนร่างของเมิ่งซ่วนทั้งสองคนนี้ล้วนแต่เป็นแบรนด์เนมทั้งสิ้น หากบวกกับเครื่องประดับเข้าไปก็คงมีมูลค่านับล้านได้แต่ไม่ถึงสิบล้านและเกรงว่าคงจะไม่ยอมจ่ายเงินจำนวนมากเป็นแน่

“โซนD？！”

เมื่อเมิ่งซ่วนได้ยินก็ขมวดคิ้วแน่น “นี่มันคงไม่ใช่ตำแหน่งที่ดีนักหรอกใช่ไหม？”

“คุณผู้ชายครับ ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ”

ทันใดนั้นสีหน้าของพี่เหวินก็แสดงท่าทีขอโทษออกมา “นี่เป็นนโยบายของบริษัทเราน่ะครับ มูลค่าทรัพย์สินประมาณสิบล้านจะถูกจัดไปอยู่โซนที่ต่ำที่สุดอย่างโซนDครับ”

“ต่ำที่สุด？！”

เมิ่งซ่วนขมวดคิ้วแน่น ที่เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อเพียงต้องการเข้าร่วมงานประมูลเท่านั้นแต่ยังต้องการดูเรื่องตลกของเย่เทียนอีกด้วย หากต้องมานั่งอยู่ในโซนต่ำสุดเช่นนี้จะแสดงท่าทีเหนือกว่าได้อย่างไรกัน？！

“พี่ชาย เช่นนั้นฉันจะจ่ายเงินพิเศษให้แล้วนายช่วยจัดที่ที่ดีกว่านี้ให้หน่อยได้ไหม？”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าความหยิ่งยโสของเมิ่งซ่วนดูลดลงพร้อมกับลดเสียงลงเพื่อทดสอบพี่เหวิน

“นี่…..”

พี่เหวินตกตะลึงไปชั่วขณะและมีปฏิกิริยาตอบกลับในทันที ดวงตาทั้งคู่ของเขาหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม “เรื่องของการจ่ายเงินพิเศษอะไรไม่ต้องหรอกครับ ผมสามารถเปลี่ยนให้ไปอยู่ในโซนCได้ เพียงแต่ว่า…..”

“ท่านจะต้องรับรองว่าจะทำการประมูลของไม่ว่ามูลค่าของนั้นจะเท่าไหร่ก็ตาม！”

เดิมทีแล้วในโซนพื้นที่Dจะเป็นสถานที่ที่ผู้คนส่วนใหญ่มาดูเพื่อความบันเทิงเท่านั้นและความเป็นไปได้ในการที่จะมาประมูลของก็ถือว่าไม่มากเลย การเผยแพร่เหตุการณ์ในงานประมูลถือเป็นสิ่งที่พวกเขาทำอย่างแท้จริง

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่ร่ำรวยจริงโดยส่วนมากมันจะถ่อมตนและไม่แสดงท่าทีดีแต่พูดออกมามากนัก

ด้วยเหตุนี้เอง ทางเดียวที่พี่เหวินจะสามารถขยับตำแหน่งที่นั่งให้ได้ก็คือการเข้าร่วมและประมูลของในงานนั่นเอง！