บทที่ 550 ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน

ปังปัง！

เย่เทียนต่อยหมัดหนักลงบนร่างของคนร่างกำยำสองคน ทั้งสองเจ็บปวดกะทันหันและอดไม่ได้ที่ต้องร้องออกมา ทั้งสองคนล้มลงไปทางด้านหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

“สมควรตาย！”

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนสะดุดล้มไปหลายก้าวก็จริงแต่ก็ยังสามารถทรงตัวกลับมาได้ ไม่คิดเลยว่าจะกล้ำกลืนความโกรธนี้ไว้

ชั่วครู่ สีหน้าที่พวกเขามองมาที่เย่เทียนดูรุนแรงขึ้น แอบสาบานอยู่ภายในใจว่าจะต้องทำให้คนที่อยู่ตรงหน้าเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดให้ได้！

“หึหึ ฉันบอกไปแล้วไงว่าพวกนายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน”

มุมปากของเย่เทียนขดรอยยิ้มอันมีเสน่ห์ออกมาพร้อมกับสั่นหัวไปมาและพูดว่า “เมื่อสักครู่เป็นแค่คำเตือนเท่านั้น หากพวกนายยังไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีอีกก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน！”

“ได้คืบก็จะเอาศอกแล้วใช่ไหมล่ะ？！”

ชายร่างกำยำคนหนึ่งคำรามพร้อมกับพุ่งเข้าใส่เย่เทียนราวกับหมาป่า

เย่เทียนส่ายหัวอย่างลับๆ ในเมื่ออีกฝ่ายมีตาหามีแววไม่ เช่นนั้นก็อย่ามาโทษที่เขาโหดเหี้ยมก็แล้วกัน！

ซวบ！

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เทียนก็ได้วางเท้าเล็กน้อยและร่างก็หายวาบไปอยู่ที่ด้านหน้าของชายร่างกำยำ เขายกมือขึ้นพร้อมกับตบหน้าเข้าไปฉาดใหญ่อย่างหนักหน่วง

เพี๊ยะ！

เสียงตบอันดังชัดสนั่นขึ้นในทันที ชายร่างกำยำที่อย่างน้อยต้องมีน้ำหนักหนึ่งร้อยห้าสิบกรัมก็ลอยออกไปเป็นรูปโค้งที่สวยงามและกระแทกลงพื้นอย่างจังจนหมดสติไป

เย่เทียนเก็บมือกลับมาพร้อมกับส่งหันหัวส่งยิ้มไปให้ชายร่างกำยำที่บ้าคลั่งอีกคน

ชายร่างกำยำอีกคนตกใจ ไม่คิดว่าพละกำลังของเย่เทียนจะมากมายขนาดนี้！

“อะไร？อย่ายืนบื้ออยู่ตรงนั้นสิ！”

เมื่อได้ยินคำพูดยุยงของเย่เทียน ใจของชายร่างกำยำก็รู้สึกสั่นไหว เมื่อกวาดสายตามองไปหาเพื่อนที่หมดสติไปก็ได้แต่กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

หลังจะค้างงันไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ค่อยๆตอบสนอง เมื่อมองเห็นการแสดงออกของเย่เทียนที่ดูยิ้มครึ่งไม่ยิ้มครึ่งก็รู้สึกได้ว่าตนเองถูกดูถูกเยาะเย้ยเข้าเสียแล้ว ความนับถือในตนเองได้ถูกโจมตีเข้าแล้ว！

“ไอ้เด็กเหลือขอ！อย่าหยิ่งยโสมากเกินไปหน่อยเลย！”

ชายร่างกำยำส่งเสียงคำรามเพื่อให้กำลังใจตนเองก่อนจะวิ่งพุ่งเข้าไปหาเย่เทียน

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาอย่างรนหาที่ตาย เย่เทียนจึงส่ายหัวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ มุมปากขดรอยยิ้มแปลกๆออกมา

ในขณะที่ร่างของอีกฝ่ายห่างไม่ถึงครึ่งเมตร เย่เทียนก็ได้เคลื่อนไหวหลบการโจมตีของอีกฝ่ายและเตะอัดใส่อีกฝ่ายเต็มแรง

เมื่อชายร่างกำยำพลาดการชกไปจึงรู้สึกได้ถึงความซวย ดวงตาเห็นเย่เทียนที่กำลังเตะมา ในใจอยากที่จะต่อต้านแต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองเร็วเท่าสมองสั่งการ

ปัง！

เสียงดังสนั่น ชายร่างกำยำรู้สึกเจ็บไปทั่วร่างและลอยออกไปอย่างไม่ตั้งใจตามเพื่อนไปในทันที ร่างล้มลงกับพื้นและสลบเหมือดไป

เย่เทียนปรบมือเมื่อจัดการชายร่างกำยำสองคนได้อย่างง่ายดาย เขาส่ายหัวพร้อมกับขยิบตาให้กับจี้เยียนหรัน

“ดูนายภูมิใจนะ ตรงนี้ยังมีคนอยู่！”

แต่น่าเสียดายที่เย่เทียนยังไม่ทันได้รอการตอบสนองของจี้เยียนหรันก็ได้ยินเสียงของหยุนเหมิงหยานที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงออกมา

“ยังมีคน？”

เย่เทียนตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะว่าคนที่หยุนเหมิงหยานหมายถึงคือผางอานคาง

แปะแปะ！

เสียงปรบมือดังขึ้น ใบหน้าของผางอานคางไม่เพียงแต่ไม่แสดงความกลัวแต่ยังเต็มไปด้วยเจตนาของการต่อสู้

“ฉันดูไม่ออกจริงๆว่าเด็กเหลือขออย่างนายก็มีความสามารถอยู่บ้าง！”