บทที่ 556 ตระกูลเซวของเราไม่ต้อนรับคุณ

“ไอ้หนู ยืนทื่ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบเข้ามาพยุงข้าอีก!”

คุณอารองเซวเพ่งมองไปที่เย่เทียน แต่ในขณะที่พูดอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดปากซ้ำแล้วซ้ำอีก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลาอันสั้นนี้ เขายังไม่สามารถหายจากความเจ็บปวดได้!

เย่เทียนที่ได้ยินเช่นนี้จะกล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ได้อย่างไร เขาจึงเข้าไปพยุงคุณอารองเซวจากอีกด้านด้วยความเชื่อฟัง และช่วยกันพยุงคุณอารองเซวเข้าไปในบ้าน

“คุณอารอง พี่เหมิงหยาน ทำอะไรอยู่ที่นี่ครับ? ทำไมไม่เข้าบ้าน?”

ในขณะนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาอย่างรวดเร็ว และก่อนที่เขาจะเดินมาถึง เสียงพูดของเขาก็ดังขึ้นก่อน

แต่เมื่อชายหนุ่มคนนี้เห็สถานการณ์นอกประตูบ้าน เสียงตะโกนของเขาก็หยุดอย่างกะทันหัน เขาเบิกตากว้างทันทีและแสดงสีหน้าประหลาดใจ

“พี่เหมิงหยาน นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?”

ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนรุ่นใหม่ของตระกูลเซว เขาชื่อว่าเซวฟู่ยี่ ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ของเซวหมานจื่อ

“เปล่าครับ ไม่มีอะไรมาก เมื่อกี้คุณอารองเซวสะดุดก้อนหินล้มครับ” เย่เทียนรีบชิ่งตอบก่อน

“สะดุดก้อนหินล้ม?”

สีหน้าของเซวฟู่ยี่ประหลาดใจมากขึ้น แต่ปฏิกิริยาแรกในความคิดคือไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน!

คุณอารองเซวอยู่ในฝีมือระดับไหน เขารู้ดีที่สุด แล้วจะมาสะดุดก้อนหินล้มง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร?

ที่สำคัญ ก่อนที่เขาจะออกมา เซวหมานจื่อได้กระซิบพูดกับเขาคร่าวๆ ว่าคุณอารองเซวจะสั่งสอนเย่เทียนที่หน้าบ้าน เขาจึงรีบตามมาสะใจด้วย

ดังนั้น เมื่อเห็นชายหนุ่มที่พยุงคุณอารองเซวอยู่ เขาแค่ใช้หัวแม่เท้าคิดก็ต้องรู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ก็คือเย่เทียน

“หรือว่า มันล้มคุณอารองเซวได้?”

เมื่อนึกถึงจุดนี้ เซวฟู่ยี่ก็ยิ่งรู้สึกประหม่า และเมื่อเห็นสีหน้าความเกลียดชังของคุณอารองเซวที่มองเย่เทียนเป็นระยะๆ เขาก็ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่เขากำลังคาดเดาอยู่

“พี่เหมิงหยาน ให้ผมช่วยดีกว่าครับ!”

จากนั้นเซวฟู่ยี่ก็รีบเข้าไปช่วยหยุนเหมิงหยานและพยุงคุณอารองเซวเข้าบ้านพร้อมกับเย่เทียน

ทั้งสี่คนเข้าไปในบ้านตระกูลเซว เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ เย่เทียนก็พยักหน้าเป็นครั้งเป็นคราว ราวกับว่าเขาเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง

เซวฟู่ยี่กวักมือเรียกคนใช้ให้พาคุณอารองเซวเข้าไปพักผ่อนในห้องก่อน จากนั้นค่อยหันไปพูดกับเย่เทียนกับหยุนเหมิงหยาน “พ่อผมกับพี่ชายรออยู่ในสวนหลังบ้านครับ”

เย่เทียนอยากถามหยุนเหมิงหยานเกี่ยวกับเรื่องของพ่อเขามาก แต่เมื่อเห็นสภาพสีหน้าความเจ็บปวดของคุณอารองเซวแล้ว เขาทำได้เพียงรอให้อาการของคุณอารองเซวดีขึ้น

หลังจากนั้น เซวฟู่ยี่ก็เดินนำและอ้อมห้องรับแขกแล้วตรงไปที่สวนหลังบ้าน

แต่ใช้เวลาไม่นาน ทั้งสามก็ได้มาถึงสวนหลังบ้านของตระกูลเซว ซึ่งสายตาของเย่เทียนนั้นดีมาก เพราะเขาสามารถมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ในศาลาเล็กๆ กลางสวนได้อย่างรวดเร็ว

ซึ่งนอกจากเซวหมานจื่อกับจี้เยียนหรันแล้ว ยังมีชายวัยกลางคนอีกคนที่มีอายุราวห้าสิบปี เขามีเส้นผมสีขาวบางๆ ทั้งสองด้านของศีรษะ สวมแว่นตากรอบดำบนใบหน้า และยังดูมีบุคลิกลักษณะที่สง่ามาก

“พี่ๆ ครับ คนที่ใส่แว่นคนนั้นก็คือพ่อของผมครับ เขาชื่อเซวซิวเหวิน”

บางทีนี่อาจเป็นความประทับใจแรกพบ เซวฟู่ยี่จึงแตะที่แขนของเย่เทียนแล้วพูดอย่างเป็นมิตรว่า “อย่าโทษผมไม่เตือนคุณก่อนนะครับ คุณอย่ามองว่าพ่อผมเป็นคนเรียบร้อยแล้วจะอ่อนโยนนะ เพราะพ่อผมจะเข้มงวดต่อทุกคนมาก ฉะนั้น เดี๋ยวคุณพูดจาต้องระวังด้วยนะครับ”

“ขอบคุณครับ” เย่เทียนยิ้มตอบและไม่ได้พูดอะไรอีก

ในเวลานี้ บางทีอาจเป็นเพราะการแจ้งเตือนของจี้เยียนหรันกับเซวหมานจื่อ ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ในศาลาก็หันมองมาและหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โบกมือให้กับพวกเขาเท่านั้น

เย่เทียนเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนของศาลา และเห็นแผ่นป้ายที่มีตัวหนังสือขนาดใหญ่และตัวหนังสือนั้นดูงดงามดั่งหงส์ร่อนมังกรรำมาก ซึ่งเขียนไว้ว่า ‘ศาลาชมกระแสน้ำ’ !

แม้จะเป็นเพียงชื่อศาลา แต่ก็เพียงพอที่จะให้เย่เทียนมองเห็นอะไรที่มากไปกว่านั้น

เพราะสถานที่แห่งนี้ไม่มีทะเลเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมต้องตั้งชื่อนี้ด้วย ซึ่งดูแล้วเจ้าบ้านตระกูลเซวต้องเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูงอย่างแน่นอน!

“คุณอาเซว ไม่เจอกันตั้งนาน หนูคิดถึงคุณอามากเลยนะ แล้วคุณอาคิดถึงหนูบ้างไหม?”

หยุนเหมิงหยานเดินนำเข้าไปก่อนและเข้าไปจับมือของชายวัยกลางคนคนนั้นอย่างเสน่หา